บทที่ 31

“คุณคิดจริงๆ เหรอคะมินตรา... ว่ากลิ่นคาวเลือดที่เคล้าไปกับน้ำหอมราคาแพงในห้องนี้ จะกลบความจริงที่ว่าคุณคือฆาตกรได้มิด?” รินขยับปืนในมือให้มั่นขึ้น ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อเข้าที่หัวใจของหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาคู่สวยของนักสืบสาววาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่สั่งสมมานาน แต่ทว่ามินตรากลับไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย หญิงสาวเจ้าของปาร์ตี้รูมสุดหรูในชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอก้าวเท้าเข้ามาหาปลายกระบอกปืนอย่างใจเย็น ราวกับว่ามันเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะที่ฟังดูนิ่งสงบจนน่าขนลุก “ความจริงเหรอคะริน?” มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่กังวานไปทั่วห้องโถงที่มืดสลัว เธอหยุดลงตรงหน้าปลายกระบอกปืนจนผิวเนื้อสัมผัสกับเหล็กเย็นเยียบ “ในโลกที่แสงนีออนฉาบฉวยนี่ คุณยังจะตามหาความจริงที่บริสุทธิ์อยู่อีกหรือคะ? ความจริงที่ฉันมอบให้คุณ... มันยังไม่ชัดเจนพอหรือไง?” รินกัดฟันแน่น สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวในอกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่รุมเร้า มินตราในยามนี้ดูเปราะบางเหมือนแก้วที่พร้อมจะแตกสลาย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เหมือนกับดักกุหลาบที่เต็มไปด้วยหนามพิษซึ่งพร้อมจะกระชากวิญญาณของผู้ที่เข้าใกล้ “อย่ามาทำเป็นไขสือ น้องสาวของฉันไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ และคุณก็รู้ดีว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นในห้องใต้ดินของตึกนี้” รินกระซิบ ลมหายใจของเธอสั่นระริก “บอกฉันมา ว่าทำไม... ทำไมต้องเป็นเธอ?” มินตราหลับตาลงช้าๆ มุมปากยกยิ้มเศร้าสร้อย มือเรียวบางเอื้อมขึ้นมาจับกระบอกปืนของรินเบาๆ ก่อนจะกดมันเข้าหาหน้าอกซ้ายของตนเองจนเสื้อผ้าเริ่มบุ๋มลงไปตามแรงกด “เพราะถ้าไม่ใช่ความตาย... ริน... เราสองคนก็คงไม่มีโอกาสได้ยืนใกล้กันขนาดนี้หรอกค่ะ” “คุณมันบ้า!” “ใช่ค่ะ ฉันบ้า... บ้าที่จะรักคนที่ต้องการจะส่งฉันเข้าคุกตั้งแต่วินาทีแรกที่พบหน้า” มินตราลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีเข้มของเธอฉายแววตัดพ้ออย่างรุนแรง “คุณตามหาฆาตกรตัวจริงมาตลอดสิบปี แต่คุณกลับมองข้ามความรู้สึกที่แท้จริงที่ถูกขังไว้ในปาร์ตี้รูมนี้ไปเสียสนิท... ดูที่พื้นสิคะ ดูให้ดีๆ ว่ารอยเลือดที่เห็นน่ะ มันเป็นของใครกันแน่” รินชะงัก สายตาเลื่อนลงมองตามคำบอก กระเบื้องหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าไม่ได้มีเพียงคราบเลือดที่แห้งกรัง แต่มีรอยจารึกชื่ออักษรย่อที่คุ้นตา... ชื่อของน้องสาวเธอ และถัดจากนั้น คือชื่อของ 'มินตรา' ที่ถูกเขียนทับด้วยเลือดสีแดงสด ความเย็นวาบแล่นปราดไปตามสันหลัง รินถอยหลังกรูด มือที่ถือปืนเริ่มสั่นเทา ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมหรูหราเริ่มเผยโฉมออกมาในรูปแบบที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน น้องสาวของเธอไม่ได้ถูกฆ่าเพื่อปิดปาก... แต่เธอถูกเลือกให้เป็น 'เครื่องสังเวย' เพื่อปกป้องใครบางคนที่ทรงอิทธิพลกว่ามินตรามาก “คุณไม่ได้ฆ่าเธอ... แต่คุณกำลังรับผิดแทนใครอยู่ ใช่ไหม?” รินเค้นเสียงถาม เสียงของเธอเริ่มขาดห้วง มินตราปล่อยมือจากกระบอกปืนแล้วหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและขื่นขม “ถ้าฉันบอกว่าตัวตนที่แท้จริงของคนบงการ คือคนเดียวกับที่ส่งคุณมาสืบคดีนี้ล่ะคะ? คุณยังจะยืนอยู่ตรงนี้เพื่อฉัน... หรือจะหันกระบอกปืนไปหาคนที่คุณเรียกว่า 'เจ้านาย' แทนดี?” ยังไม่ทันที่รินจะเอ่ยคำใด เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ประตูบานใหญ่ถูกกระแทกเปิดออกโดยชายชุดดำห้าคนที่ถืออาวุธครบมือ และคนที่ก้าวตามเข้ามาเบื้องหลังคือสารวัตรใหญ่ผู้เป็นที่เคารพรักของรินมาตลอดชีวิต “จับตัวผู้ต้องหาทั้งสองคนไว้... อย่าให้ใครออกไปได้” สารวัตรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับมองรินเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่หมดประโยชน์ มินตราคว้ามือรินไว้แน่นในวินาทีนั้นเอง “ตอนนี้แหละริน... ถ้าคุณอยากรู้ความจริงทั้งหมด กระโดดลงไปในช่องลิฟต์ขนส่งเดี๋ยวนี้!” รินมองหน้ามินตราสลับกับสารวัตร ในหัวของเธอหมุนคว้าง ความไว้วางใจที่พังทลายกับความลับที่เพิ่งเปิดเผยกำลังบีบคั้นให้เธอต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาที เธอคว้าข้อมือมินตราไว้แน่น ก่อนจะกระชากร่างของทั้งคู่พุ่งตัวออกไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงนีออนของเมืองหลวงพร่าเลือนในคืนที่ฝนกำลังจะตกหนัก เสียงกระจกแตกกระจายดังก้องไปทั่วตึก พร้อมกับความมืดมิดที่รอรับอยู่เบื้องล่าง โลกทั้งใบของรินกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล... ไม่ใช่ในฐานะนักสืบ แต่ในฐานะผู้ถูกล่าที่กำลังจะกลายเป็นผู้ล่าเสียเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางที่แสนบีบหัวใจของรินและมินตรามาถึงจุดนี้ด้วยกันนะคะ โรสแมรี่พิษสัญญาว่าจะนำพาความลับที่ซ่อนอยู่ใต้แสงนีออนมาตีแผ่ให้ทุกท่านได้ใจหายใจคว่ำในบทถัดไปค่ะ