เมื่อความจริงเริ่มเปิดเผย

เสียงปรบมือแปะๆ สองครั้งดังขึ้นในความมืด เบาเสียจนเกือบกลืนหายไปกับเสียงเบสต่ำๆ ที่ยังคงสั่นสะเทือนอยู่ใต้พื้นไม้หรูหราของปาร์ตี้รูมชั้นใต้ดิน "ยินดีต้อนรับ... น้องสาวของเหยื่อรายแรก" คำพูดนั้นไม่ได้ลอยมาตามลม แต่มันกระซิบอยู่ข้างใบหูของริน ลมหายใจอุ่นที่รดรินอยู่ตรงต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธที่พุ่งพล่านจนปลายนิ้วชาดิ่ง รินไม่รอช้า ศอกขวาถูกกระแทกไปด้านหลังอย่างแม่นยำและรุนแรงหวังจะกระแทกเข้าชายโครงของอีกฝ่าย ทว่าความว่างเปล่าคือสิ่งที่เธอต้อนรับ มินตราก้าวถอยหลังไปเพียงครึ่งก้าวอย่างงดงาม ราวกับอ่านทางทุกย่างก้าวของเธอออกหมดจด แสงนีออนสีม่วงอมแดงจากป้ายโฆษณาด้านนอกที่ลอดผ่านมู่ลี่เกล็ดสลับทำให้ใบหน้าของมินตราดูราวกับภาพวาดของปีศาจสาวในโบสถ์เก่า รอยยิ้มของเธอบางเบา ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันที่กรีดลึกลงในอกของคนมอง "ใจร้อนเสียจริง ริน... สมกับเป็นตำรวจน้ำดีที่ยอมสละแม้กระทั่งอนาคตเพื่อตามหาเงาของคนตาย" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเย็นเยียบ เธอหมุนตัวช้าๆ ไปยังโต๊ะทำงานไม้พะยูงสีเข้มตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตเคาะลงบนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทเล่มหนึ่ง "แต่บางที... เธออาจจะไม่อยากรู้ความจริงที่ซ่อนอยู่ข้างในนี้หรอกนะ" รินยืนนิ่ง ปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องเพื่อประเมินสถานการณ์ ปาร์ตี้รูมวีไอพีห้องนี้เงียบสนิท เสียงเพลงจากข้างนอกถูกตัดขาดด้วยผนังกันเสียงหนาเตอะ ไม่มีทางที่ใครข้างนอกจะได้ยินเสียงความขัดแย้งตรงนี้ หากมินตราต้องการจะฆ่าเธอปิดปาก ที่นี่ก็คือหลุมศพชั้นดีที่สมบูรณ์แบบที่สุด "เปิดมันซะ" รินเอ่ยเสียงเรียบ แต่กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน "อย่ามาเล่นเกมจิตวิทยากับฉัน มินตรา เธอมีอะไรเกี่ยวกับ 'รดา' น้องสาวฉัน" มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นไม่ได้บ่งบอกถึงความสุขแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความเวทนา—ความเวทนาที่รินเกลียดชังที่สุด "น้องสาวเธอน่ะหรือ... เด็กผู้หญิงใสซื่อที่เดินเข้ามาในตึกนี้เมื่อสองปีก่อนด้วยรอยยิ้ม แต่กลับออกไปในสภาพที่ไร้ลมหายใจ" มินตราเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของริน ราวกับจะค้นหาความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ "เธอคิดว่ารดามาที่นี่ทำไม? ปาร์ตี้รูมระดับไฮ엔ด์ที่คนธรรมดาไม่มีทางเอื้อมถึง เด็กฝึกงานเงินเดือนน้อยอย่างน้องสาวเธอ เอาเงินที่ไหนมาจ่ายค่าสมาชิกหลักแสน?" ราวกับมีค้อนเหล็กขนาดมหึมาทุบลงกลางศีรษะ รินรู้สึกโหว่งในช่องท้อง วูบหนึ่งภาพของรดาในวัยเด็กที่เคยวิ่งตามหลังเธอซ้อนทับขึ้นมา เด็กผู้หญิงคนนั้น... เด็กคนที่เธอคอยปกป้อง ยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อส่งเสียให้เรียนจบ ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีความจริงข้อหนึ่งที่รินพยายามปฏิเสธมาตลอดว่าเธอกำลังตามหา "คนแปลกหน้า" ที่เธอไม่เคยรู้จักจริงๆ ต่างหาก "รดาถูกบังคับ..." รินเค้นเสียงลอดไรฟัน มือข้างที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทกำด้ามปืนพกแน่นจนชื้นเหงื่อ "บังคับงั้นเหรอ? ช่างเป็นคำแก้ตัวที่พี่สาวผู้แสนดีใช้ปลอบใจตัวเองเสียจริง" มินตราเดินเข้าหาช้าๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเรื่อยๆ จนรินได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับกลิ่นอายความเย็นยะเยือกของอีกฝ่าย มินตราหยุดยืนตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ "ไม่มีใครบังคับรดาเลยสักคน... เธอเดินเข้ามาทางประตูนี้ด้วยความสมัครใจ และเซ็นสัญญาเข้าร่วม 'เกม' นี้ด้วยความเต็มใจ เพื่อแลกกับเงินที่จะเอามาใช้หนี้ให้ครอบครัวอันเป็นที่รักของเธอยังไงล่ะ" มินตราเลื่อนแฟ้มสีดำมาตรงหน้า รินปัดมันทิ้งอย่างเหลืออด เอกสารกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นห้อง แผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งปลิวไปหยุดอยู่ที่ปลายรองเท้าของริน บนนั้นมีลายมือที่เธอคุ้นเคยยิ่งกว่าลายมือของตัวเอง—ลายเซ็นของรดา และภาพถ่ายโพลารอยด์ที่ร่วงออกมาจากแฟ้ม ภาพนั้นทำให้โลกรอบตัวของรินหยุดหมุน ในภาพคือรดากำลังยิ้มกว้าง สวมชุดเดรสราตรีสีแดงเพลิงยืนอยู่กลางห้องนี้ ข้างกายเธอคือหญิงสาวอีกคน—คนที่มีรอยสักรูปงูกุหลาบพันอยู่ที่ต้นแขน—และที่มุมภาพ มีลายมือเขียนด้วยปากกาหมึกสีแดงสดตัวโตๆ ว่า: *'เหยื่อรายที่หนึ่ง สนุกกว่าที่คิด'* รินเข่าทรุดลงไปครึ่งหนึ่ง มือสั่นเทาหยิบภาพถ่ายนั้นขึ้นมา หัวใจบีบอัดจนเจ็บแปลบ รดาไม่ได้แค่บังเอิญมาตายที่นี่... แต่น้องสาวของเธอมีส่วนเกี่ยวข้องบางอย่างกับความลับเน่าเฟะที่มินตรากำลังปกป้องอยู่ "เห็นหรือยังล่ะ?" เสียงของมินตราดังอยู่เหนือศีรษะ นุ่มนวลแต่เชือดเฉือน บาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจที่แตกสลาย "ความจริงมันน่ารังเกียจกว่าที่เธอคิดใช่ไหม ริน? และที่แย่ไปกว่านั้น..." มินตราทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับริน ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอยื่นมาแตะคางของรินบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา แววตาของทายาทตระกูลดังในวินาทีนี้ไม่ได้มีความเย้ยหยันเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าและเงาของความเศร้าโศกที่ถูกกักขังไว้มานาน "...คนที่ฆ่ารดา ไม่ใช่ใครอื่นไกลหรอก" มินตรากระซิบชิดริมฝีปากของริน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในความสลัว "แต่เป็นคนในตระกูลของฉัน... และตอนนี้ เธอก็เดินเข้ามาติดกับดักของพวกมันด้วยความสมัครใจเหมือนกับน้องสาวเธอมันไม่มีผิด" ยังไม่ทันที่รินจะทันได้เอ่ยคำถามใดๆ เพื่อเค้นเอาชื่อของฆาตกร เสียงล็อกประตูก็ดัง *'คลิก'* จากด้านนอก ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังเร่งรีบมุ่งตรงมายังห้องนี้ พร้อมกับไฟฉายลำแสงจ้าที่ส่องผ่านกระจกฝ้าเข้ามา! มินตราเบิกตากว้างเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกชั่วขณะ เธอคว้าข้อมือของรินไว้แน่นด้วยเรี่ยวแรงที่ไม่น่าเชื่อว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ จะมี "แย่แล้ว... พวกมันรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ และพวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา... หนีเร็ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับโรสแมรี่พิษ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!