ความลับในปาร์ตี้รูม

*‘คลิก’* เสียงกลอนประตูเหล็กกล้าที่ถูกเลื่อนปิดจากด้านนอก พร้อมกับเสียงสลักโลหะขบเข้าหากัน ดังก้องกังวานบาดลึกในความเงียบงั้นของปาร์ตี้รูมวีไอพี รินสะดุ้งสุดตัว มือเรียวของเธอพุ่งเข้าตะปบลูกบิดทองเหลืองทันที แรงเหวี่ยงสุดแขนทำให้มันหมุนเคว้งอย่างไร้แรงต้าน ประตูห้องปิดตายสนิท ไม่มีทางเปิดออกได้ด้วยมือเปล่า ไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้อากาศเล็ดลอด "เล่นตลกอะไรของเธอมินตรา!" รินหันขวับกลับไปเผชิญหน้า เสียงของเธอกระด้างและเต็มไปด้วยความระแวง สัญชาตญาณนักสืบกรีดร้องเตือนภัยทุกอณูขุมขน ความเย็นเยียบไต่ระริกขึ้นตามสันหลัง ราวกับมีงูพิษไร้ร่างเลื้อยพันรอบลำคอ มินตราไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดเดรสกำมะหยี่สีแดงสดทิ้งตัวพิงพนักโซฟาตัวยาวอย่างเกียจคร้าน แสงไฟนีออนสีม่วงอมชมพูจากผนังกระจกอินฟินิตี้อาบไล้เรือนร่างและใบหน้าคมคาย ปีกจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก—มันทั้งเย้ายวน บ้าคลั่ง และโดดเดี่ยวในคราวเดียวกัน แก้วคริสตัลในมือเรียวถูกแกว่งช้าๆ ของเหลวสีอำพันภายในกระเพื่อมไหวสะท้อนแสงไฟ "ตลกเหรอคะ ริน..." เสียงทุ้มต่ำของมินตราลอยละลิ่วมาในอากาศ มันไม่ได้เจือความกลัวเลยสักนิด กลับกัน มันนุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของคนรักยามค่ำคืน แต่กลับบีบหัวใจคนฟังให้ตีบตัน "คุณต่างหากที่กำลังเล่นเกมวิ่งไล่จับที่น่าเบื่อ... ฉันแค่ทำให้กติกามันน่าสนุกขึ้นต่างหาก" "ปลดล็อกเดี๋ยวนี้ มินตรา นี่มันกักขังหน่วงเหนี่ยว!" รินก้าวเท้าเข้าหา เธอพยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ภาพเงาของน้องสาวที่เคยสูญเสียในอดีตจะซ้อนทับขึ้นมาในหัวจนมือสั่นระริก "อย่าลืมว่าฉันเป็นใคร และที่นี่กำลังเกิดอะไรขึ้น" "รู้สิคะ... ฉันรู้ดีกว่าใครเสียอีกว่าสารวัตรสาวมือปราบผู้ไร้พ่ายคนนี้ กำลังตามหา 'อะไร' อยู่" มินตราวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง *กริ๊ก* ร่างบางลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงของเธอภายใต้ส้นสูงเข็มทำให้เธอดูลễคคณานต์และคุกคามในเวลาเดียวกัน มินตราก้าวเข้ามาหารินทีละนิด ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบเจือกลิ่นเหล้าราคาแพงลอยแตะจมูก "คุณคิดว่าความลับของตระกูลเรา... มันมีค่าแค่คดีฆาตกรรมน้ำตื้นๆ ที่คุณกำลังสืบอยู่แค่นั้นเองเหรอคะ?" รินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก นัยน์ตาคมกริบหรี่แคบลง "เธอหมายความว่ายังไง..." มินตราไม่ตอบ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างลึกลับ หล่อนเดินผ่านหน้ารินไปอย่างไร้เสียง ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นๆ เฉียดผ่านหัวไหล่ของอีกฝ่ายไป ก่อนจะไปหยุดยืนอยู่หน้าชั้นวางหนังสือบิวต์อินลายไม้สักทองฝังมุกที่ตั้งตระหง่านมุมห้อง นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามสันหนังสือเล่มแล้วเล่มเล่าอย่างคุ้นเคย "ตามมาสิคะ... ถ้าไม่อยากตายอย่างโง่เขลาในห้องนี้" มินตราเอ่ยเสียงเรียบ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง รินกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ทางเลือกมีไม่มากนัก จะยืนรอความตายในห้องปิดตาย หรือจะก้าวตามเกมของปีศาจสาวตนนี้ไปสู่ความมืดมิดที่ลึกกว่าเดิม เธอเลือกอย่างหลังเสมอ รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แล้วสาวเท้าตามหลังมินตราไปติดๆ ณ เบื้องหน้า ชั้นวางหนังสือไม้สักทองขนาดใหญ่ขยับตัวส่งเสียง *‘ครืด’* น่าขนลุก เมื่อมินตรากดกลไกบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังกรอบรูปภาพสีน้ำมันโบราณ ผนังไม้หนาทึบแยกตัวออกจากกันช้าๆ เปิดเผยช่องว่างมืดมิดที่ถูกซ่อนเร้นไว้หลังฉากบังหน้า กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นโลหะจางๆ และกลิ่นหอมหวานของดอกไม้แห้งลอยทะลักออกมาจากรอยแยกนั้น รินผะผ่ามถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ มินตราหันกลับมามอง รอยยิ้มบนใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นจางหายไป เหลือเพียงแววตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยรอยร้าว "ยินดีต้อนรับสู่ห้องที่ไม่มีใครบนโลกใบนี้... ล่วงรู้ว่ามีอยู่จริงค่ะ ริน" ความมืดมิดเบื้องหน้าดูราวกับปากเหวไร้ก้นบึ้ง ที่ซึ่งความจริงอันเน่าเฟะของปาร์ตี้รูมแห่งนี้ถูกฝังกลบเอาไว้ มินตราก้าวล่วงล้ำเข้าไปในความมืดนั้นก่อน ทิ้งให้รินยืนอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างแสงสีนีออนฉาบฉวยกับความลับที่อาจกระชากวิญญาณของพวกเธอทั้งคู่ให้แหลกสลาย รินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความอยากรู้อยากเห็นและความแค้นจากอดีตผลักดันให้เธอก้าวตามแผ่นหลังบางนั้นเข้าไป ทว่า ทันทีที่ร่างของเธอพ้นผ่านขอบประตูหลุมพรางนั้น... *‘แอ๊ด... ปัง!’* เสียงบานประตูไม้สักกระแทกปิดลงจากด้านหลังอย่างแรง พร้อมกับเสียงกลไกเหล็กภายในที่ทำงานประสานกันดัง *‘คลิก... ครอด’* ลั่นสนั่น หนาแน่นยิ่งกว่าเดิม รินสะดุ้งสุดตัว หมุนตัวกลับไปผลักผนังไม้ที่ปิดสนิทอย่างไร้ร่องรอยอย่างบ้าคลั่ง ความมืดมิดกลืนกินพวกเธอทั้งคู่ลงไปในพริบตา "มินตรา! นี่มันหมายความว่ายังไง!" รินตะโกนลั่น ความตระหนกพุ่งพล่านจนหัวใจแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่มีเสียงตอบรับจากหญิงสาว... มีเพียงเสียงหัวแผ่วเบา น่าขนลุก และเย็นยะเยือก ที่ดังขึ้นมาจากมุมมืดมิดเบื้องหน้า—ไม่ใช่เสียงของมินตรา แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายคนหนึ่งที่เอמהทักทายพวกเธอด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินจับตัวเป็นน้ำแข็ง *"ยินดีต้อนรับ... น้องสาวของเหยื่อรายแรก"* ขอบคุณที่ร่วมดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความลับและเงื่อนงำไปกับ "โรสแมรี่พิษ" ในตอนที่ 7 นี้ครับ แล้วพบกันในตอนหน้า!