บทที่ 41

"ถ้าคุณยังไม่ยอมเลิกจับปากกาเขียนความผิดของฉันลงในสมุดบันทึกเล่มนั้น... ฉันเกรงว่าหน้าถัดไปที่ต้องถูกบันทึก อาจเป็นวันตายของคุณเองนะคะ ริน" ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบกดลงที่ขมับของฉัน มินตราไม่ได้ขู่ เธอแค่กำลังตั้งคำถามถึงความอดทนที่ใกล้จะหมดลง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาจากห้องลับชั้นใต้ดินของปาร์ตี้รูมแห่งนี้ มันทำให้สติของฉันพร่าเลือนไปชั่วขณะ แต่ความโกรธแค้นในอดีตที่ฝังรากลึกในอกกลับสุมไฟให้ฉันยังคงยืนหยัดอยู่ได้ ฉันแค่นยิ้ม ไม่ใช่ยิ้มเพราะความหวาดกลัว แต่เป็นยิ้มที่มอบให้แด่ปีศาจในคราบตุ๊กตากระเบื้องเคลือบตรงหน้า "ความตายของฉันมันก็แค่ตัวเลขในสถิติของคุณไม่ใช่เหรอคะ มินตรา?" ฉันหมุนตัวกลับช้าๆ ไม่สนใจปลายกระบอกปืนที่ยังคงจ่อขมับ "แต่คุณลืมไปหรือเปล่า ว่าสิ่งที่เขียนลงในสมุดเล่มนี้ ไม่ได้มีแค่ความผิดของคุณ... แต่มันคือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะกระชากหน้ากากของทุกคนในตระกูลคุณให้ตกลงสู่ขุมนรก" มินตราหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูวังเวงและโดดเดี่ยวเกินกว่าจะเรียกได้ว่าเป็นความสุข เธอวางปืนลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเขื่อง แสงไฟนีออนสีม่วงสลัวที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านอาบลงบนใบหน้าสวยสง่าของเธอ เผยให้เห็นร่องรอยของน้ำตาที่แห้งกรังข้างดวงตาคู่สวย "คุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้ทำไปเพื่อตัวเอง" เธอเดินเข้ามาใกล้ฉันจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างแก้ม "ริน... คุณกับฉันเราต่างกันแค่เส้นกั้นบางๆ คุณสูญเสียน้องสาวเพราะความยุติธรรม ส่วนฉันต้องสูญเสียตัวตนเพื่อรักษาอำนาจ... เราต่างก็เป็นแค่เหยื่อที่กำลังเข่นฆ่ากันเองในกับดักนี้ไม่ใช่เหรอคะ?" "อย่าเอาเรื่องของน้องสาวฉันมาเป็นข้ออ้างในความอำมหิตของคุณ!" ฉันกระชากคอเสื้อเธอเข้ามาหาตัว จนปลายจมูกเราแทบชิดกัน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนมือที่ถือสมุดสั่นเทา "คุณมันก็แค่ฆาตกรที่หลงระเริงในความกลัวของคนอื่น!" มินตราไม่ขัดขืน เธอกลับปล่อยให้ฉันกระชากเธอไปมา มือเรียวยาวของเธอเอื้อมมาแตะที่ข้อมือของฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยแรงอาฆาต แต่มีความสั่นไหวบางอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน "ถ้าฉันเป็นฆาตกรที่เลวร้ายที่สุด... ทำไมคุณถึงไม่ลั่นไกปืนใส่ฉันตั้งแต่วันแรกที่พบกันล่ะคะ?" คำถามนั้นดังก้องอยู่ในความเงียบงัน ความสัมพันธ์ของเรามันบิดเบี้ยวเกินกว่าจะนิยามได้ เธอคือศัตรูที่ฉันต้องกำจัด แต่เธอก็เป็นคนเดียวที่รู้ว่าความเจ็บปวดที่ฉันแบกรับไว้นั้นหนักหนาเพียงใด ในจังหวะที่หัวใจของฉันกำลังสับสน เสียงเคาะประตูห้องลับก็ดังขึ้นเป็นจังหวะที่คุ้นเคย มันไม่ใช่เสียงของลูกน้องมินตรา แต่เป็นเสียงที่ทำให้ลมหายใจของฉันแทบหยุดชะงัก "นายหญิงคะ..." เสียงของหญิงสาวอีกคนดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "ดิฉันนำสิ่งที่นายหญิงต้องการมาส่งแล้วค่ะ... จดหมายที่ส่งมาจากสถานีตำรวจ... เกี่ยวกับคดีของ 'น้องสาวคุณริน' ที่ถูกปิดไปเมื่อสามปีก่อน" มินตราผละออกจากฉัน สายตาของเธอเปลี่ยนจากความเศร้าโศกเป็นความเรียบเฉยที่คาดเดาไม่ได้ เธอเดินไปหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่ถูกสอดเข้ามาใต้ประตู เธอมองจดหมายฉบับนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาฉันด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ "ดูเหมือนว่าความลับที่คุณพยายามขุดคุ้ย... มันไม่ได้จบลงที่ความตายของคนในตระกูลฉันเพียงอย่างเดียวนะคะริน" เธอฉีกซองจดหมายออกแล้วยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ฉัน มือของฉันสั่นเทาขณะรับมันมาอ่าน ทันทีที่สายตากวาดผ่านตัวอักษรบรรทัดแรก โลกทั้งใบของฉันก็ราวกับถล่มลงมาตรงหน้า ข้อมูลในกระดาษไม่ได้ชี้ไปที่ฆาตกรที่ฉันตามหา... แต่มันระบุชื่อของคนใกล้ตัวที่สุดที่ฉันไว้ใจมาตลอดว่าเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังการตายของน้องสาวฉัน "คนนี้... คือคนที่คุณบอกว่าเชื่อใจที่สุดไม่ใช่เหรอคะ?" รอยยิ้มของมินตราเย็นเยียบขึ้นในวินาทีนั้น พร้อมกับเสียงปืนเก็บเสียงที่ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ผ้าม่านที่ปิดสนิทถูกกระชากออก เผยให้เห็นบุคคลที่ยืนถือปืนเล็งมาที่หัวใจของฉัน เงาของคนผู้นั้นค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับคำพูดที่ทำลายความหวังสุดท้ายของฉันจนสิ้นซาก "หนูรินคะ... พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเข้ามาสืบเรื่องนี้... ตอนนี้คงต้องให้พี่ส่งหนูไปหาน้องสาวของหนูแล้วล่ะค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความลับไปกับ "โรสแมรี่พิษ" ในบทที่ 41 นี้นะคะ