บทที่ 45

กลิ่นอายของเหล้าบลูเบอร์รี่หมักชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัว จนแทบจะแยกไม่ออกว่ากลิ่นไหนคือความหรูหรา และกลิ่นไหนคือกลิ่นอายของความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา รินปรายตามองคราบสีแดงเข้มที่เปรอะเปื้อนอยู่บนปลายเล็บสีนู้ดของตัวเอง เธอนิ่งเงียบ ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ แม้ว่าเบื้องหน้าจะมีร่างของใครบางคนนอนแน่นิ่งอยู่บนพรมเปอร์เซียราคาแพง เสียงหัวใจของเธอดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท มันทั้งหนักหน่วงและเจ็บปวด ราวกับภาพเหตุการณ์ในอดีตเมื่อหลายปีก่อนกำลังย้อนกลับมาทับซ้อน—ภาพวันที่เธอไม่อาจปกป้องน้องสาวของตัวเองได้ทัน "คุณกำลังคิดอะไรอยู่หรือคะ ริน... สีหน้าของคุณในตอนนี้ เหมือนคนที่กำลังจมน้ำ แต่กลับปฏิเสธมือที่ยื่นเข้าไปช่วย" เสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไปด้วยความเยียบเย็นดังขึ้นจากมุมมืดของห้องวีไอพี มินตราก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงาสลัวของม่านกำมะหยี่สีเลือด แสงไฟนีออนสีม่วงอมชมพูจากภายนอกสาดส่องกระทบใบหน้างดงามที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึก ทว่าแววตาคู่นั้นกลับลึกซึ้งและว่างเปล่าจนน่ากลัว ในมือเรียวของเธอถือแก้วคริสตัลที่มีของเหลวสีอำพันสะท้อนแสงไฟวับวาว รินไม่ได้ถอยหนี เธอยืดตัวตรงขึ้น ปรับสีหน้าให้กลับมาเยือกเย็นดังเดิม แม้ว่าภายในอกจะร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา "ฉันกำลังคิดว่า... มือคู่นี้ของคุณเปื้อนเลือดมามากแค่ไหนแล้ว ถึงยังสามารถยืนจิบไวน์ได้อย่างสบายใจท่ามกลางศพได้แบบนี้ มินตรา" มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข มันช่างแห้งแล้งและบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เธอก้าวเข้าไปใกล้รินทีละน้อย จนกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่เย้ายวนแต่ทว่าอันตรายลอยแตะจมูก "เลือดหรือคะ? ในปาร์ตี้รูมแห่งนี้ ทุกคนต่างก็เอาความลับและวิญญาณมาแลกเปลี่ยนกันทั้งนั้น... รวมถึงตัวคุณด้วยนะคะ ริน คุณเองก็ยอมเอาความปลอดภัยของตัวเองมาแลกกับการไขปริศนาไม่ใช่หรือไง" นิ้วเรียวเย็นเฉียบของมินตราเอื้อมขึ้นมาแตะเบาๆ ที่ปลายคางของริน รินสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ปัดป้อง ดวงตากลมโตทั้งสองคู่จ้องมองกันนิ่งราวกับกำลังวัดใจ ระยะห่างระหว่างพวกเธอสั้นลงจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ความสัมพันธ์ที่ก้ำกึ่งระหว่างผู้ล่าและผู้ถูกล่า ระหว่างความเกลียดชังกับแรงดึงดูดอันตรายที่ปฏิเสธไม่ได้ กำลังบีบคั้นหัวใจของทั้งสองฝ่ายจนแทบหยุดเต้น "คุณกลัวฉันไหม ริน" มินตรากระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากสีแดงสดอยู่ห่างจากริมฝีปากของรินเพียงไม่กี่เซนติเมตร "กลัวผู้หญิงคนนี้... คนที่คุณทั้งอยากกระชากหน้ากาก และในขณะเดียวกันก็อยากดึงเข้ามาไว้ในอ้อมแขนเพื่อซ่อนเธอไว้จากโลกใบนี้" คำพูดนั้นราวกับมีฤทธิ์สะกดจิต รินรู้สึกได้ถึงเลือดที่สูบฉีดRสวบเร็วขึ้น หัวใจเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก... กับดักกุหลาบที่สวยงามแต่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมที่พร้อมจะกรีดแทงให้ตายทั้งเป็น แต่น่าแปลกที่เธอกลับไม่อยากถอยหลังเลยแม้แต่ก้าวเดียว "ฉันไม่ได้กลัวคุณ มินตรา..." รินตอบเสียงกระซิบ กลับด้วยแววตาที่แน่วแน่ "แต่ฉันสงสาร... สงสารผู้หญิงที่ต้องซ่อนตัวตนที่แท้จริงไว้เบื้องหลังปาร์ตี้ไร้สาระพวกนี้ เพื่อปกป้องบางสิ่งที่แม้แต่ตัวคุณเองก็อาจจะลืมไปแล้วว่ามันคืออะไร" รอยยิ้มบนใบหน้าของมินตราแข็งค้างไปชั่วขณะ แววตาที่เคยเยือกเย็นไหววับคล้ายคนกำลังจะแตกสลาย แต่มันก็เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนที่เธอกลับมาสวมหน้ากากความไร้หัวใจไว้ตามเดิม มือที่แตะคางรินเลื่อนลงมาจับข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้ผิวเนื้อขึ้นรอยแดง ทว่าไม่มีใครยอมส่งเสียงร้องออกมา "ถ้าคุณคิดว่ารู้จักฉันดีพอ... คุณก็คงประเมินความมืดในตัวฉันต่ำเกินไปแล้วค่ะ ริน" มินตราผละตัวออกห่างอย่างรวดเร็วราวกับตื่นจากภวังค์ เธอยกแก้วขึ้นจิบรวดเดียวจนหมด ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มีแฟ้มเอกสารลับกองโตวางอยู่ เธอกดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะด้วยท่าทางเรียบเฉย "เตรียมรถให้ฉันด้วยค่ะ... เรามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังเดินทางมาที่นี่" รินขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน "หมายความว่ายังไง ใครกำลังมา?" มินตรหันกลับมามองรินด้วยรอยยิ้มปริศนา รอยยิ้มที่ทำให้ความหนาวเหน็บแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง "คนที่คุณตามหามาตลอดสามปี... คนที่รู้ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกับน้องสาวของคุณจริงๆ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ประตูห้องวีไอพีถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของบุคคลในเงาดำที่ก้าวเข้ามา ท่ามกลางแสงไฟนีออนที่กะพริบไหว... รินถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก เมื่อคนๆ นั้นเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ — โรสแมรี่พิษ