บทที่ 44

กลิ่นอายของควันบุหรี่เมนถอลจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าราคาแพงลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของ *Party Room* แสงไฟนีออนสีแดงสดจากป้ายโฆษณานอกหน้าต่างสาดส่องผ่านม่านมู่ลี่อะลูมิเนียม ทอดเงายาวเป็นซี่กรงทับร่างระหงของมินตราที่กำลังยืนไขว่ห้างอยู่ริมกระจก ปลายเลี้ยวเรียวยาวของเธอคีบมวนบุหรี่ที่ใกล้จะมอดไหม้ ขณะที่ดวงตาสีเข้มคู่สวยกวาดมองเอกสารลับบนโต๊ะทำงานด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก "คุณประเมินเกมนี้ต่ำเกินไปนะคะ ริน" เสียงหวานทุศนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดข้อ รินที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไหล่บางไหวเล็กน้อยก่อนที่เธอจะก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้า ส้นรองเท้าบู๊ตหนังกระทบพื้นปาร์เกต์เกิดเสียงก้องกังวานตอกย้ำความตึงเครียดที่ปกคลุมบรรยากาศ รินไม่ตอบคำถามนั้นทันที สายตาคมกริบของนักสืบสาวกวาดสำรวจทุกรายละเอียดในห้อง ดวงตาคู่นั้นซ่อนความเจ็บปวดร้าวรานจากอดีตที่ตามหลอกหลอน เธอยังจำภาพในคืนวันนั้นได้ดี วันที่เธอไม่สามารถปกป้องน้องสาวผู้เป็นดั่งดวงใจจากเงื้อมมือของความมืดมนในตระกูลใหญ่แห่งนี้ได้ และตอนนี้... เธอกำลังยืนอยู่ต่อหน้าคนที่กุมชิ้นส่วนปริศนาทั้งหมดเอาไว้ "ต่ำเกินไปเหรอคะ มินตรา?" รินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องคล้ายจะเบาบางลง "ฉันไม่ได้ประเมินคุณต่ำไปหรอกค่ะ ฉันแค่กำลังคิดว่า... หน้ากากที่คุณสวมใส่อยู่นี่ มันเริ่มจะหลุดร่อนออกมาให้เห็นเนื้อแท้ที่เน่าเฟะข้างในแล้วต่างหาก" มินตราหันขวับกลับมา รอยยิ้มบนเรียวปากสวยหายวับไปกับตา ดวงตาคู่คมจดจ้องร่างของนักสืบสาวราวกับสัตว์ป่ากำลังจ้องเหยื่อ เธอดับมวนบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่คริสตัลอย่างแรงจนเกิดเสียงดังน่ากลัว ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างพวกเธอสั้นลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนรุ่มและกลิ่นกายที่คุ้นเคย "ปากเก่งขึ้นนี่คะ ตั้งแต่ที่เราเริ่มเกมนี้ด้วยกัน" มินตรากระซิบชิดริมหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา ปลายนิ้วเรียวเย็นเฉียบแตะลงบนปกเสื้อโค้ตของริน ไล่เรื่อยขึ้นมาจนเกือบจะแตะกรามมน "แต่คุณรู้ไหมคะริน... ยิ่งคุณขุดคุ้ยความจริงมากเท่าไหร่ คนที่จะเจ็บปวดที่สุดไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นตัวคุณเองต่างหาก" รินไม่ถอยหนี เธอยืนหยัดเผชิญหน้ากับความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธเกรี้ยวและ... ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่มันเกิดขึ้น มินตรามีอำนาจในการบงการชีวิตคนอื่น มีรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ แต่ในขณะเดียวกัน รินก็มองเห็นความโดดเดี่ยวอันเวิ้งว้างที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันสง่างามนั้น "ความเจ็บปวดเหรอคะ?" รินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาของทายาทตระกูลดัง "คุณพูดราวกับว่าคุณรู้จักความเจ็บปวดดีอย่างนั้นแหละ มินตรา คนที่อยู่บนจุดสูงสุด เหยียบย่ำคนอื่นเพื่อความอยู่รอดอย่างคุณ จะไปเข้าใจอะไรกับความสูญเสีย?" บรรยากาศในห้องราวกับหยุดนิ่ง มือของมินตราที่แตะอยู่บนคอเสื้อของรินชะงักค้าง ดวงตาสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม รอยยิ้มเยาะหยันถูกยกขึ้นมาเป็นเกราะป้องกันอีกครั้ง "คุณคิดว่าคุณรู้จักฉันดีแค่ไหนกันเชียว ริน?" มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปวดร้าวที่ถูกเก็บกดไว้ "คุณคิดว่าฉันอยากเป็นคนแบบนี้เหรอคะ? คุณคิดว่าความลับใต้แสงนีออนพรรค์นี้มันสร้างขึ้นมาจากความสุขหรือไง?" ก่อนที่รินจะได้เอ่ยคำใดโต้แย้ง เสียงกระดิ่งลมโลหะหน้าห้องทำงานก็ดังกรุ๊งกริ๊งขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ทั้งสองร่างผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับต้องกระแสไฟ มินตราขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ขณะที่รินหันขวับไปมองที่ประตูบานใหญ่ด้วยสัญชาตญาณนักสืบ ประตูห้องไม่ได้ถูกเคาะ มันถูกผลักเปิดออกช้าๆ อย่างไร้มารยาท เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นขอบประตูเข้ามาภายใต้แสงนีออนสีแดงฉาน กลิ่นอายของความตายและปริศนาบทใหม่ลอยอบอวลเข้ามาแทนที่กลิ่นกุหลาบ รินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน—คนที่เป็นกุญแจดอกสุดท้ายของคดีฆาตกรรมอำพราง และเป็นพี่เลี้ยงคนสนิทของน้องสาวเธอล่วงลับ "สวัสดีค่ะ คุณริน... และคุณมินตรา ไม่เจอกันนานเลยนะคะ" *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ* — โรสแมรี่พิษ