สายตาที่จับจ้อง

“คุณกำลังมองหาอะไรในแก้วของฉันเหรอคะ... หรือว่ากำลังมองหาหลักฐานในแววตาฉันกันแน่?” เสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยความเย้ายวนและกดดันดังขึ้นจากเบื้องหน้า มินตราขยับกายเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกกุหลาบผสมกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ของรินอบอวลอยู่ในอากาศ นิ้วเรียวยาวของเจ้าของปาร์ตี้รูมเลื่อนแก้วคริสตัลใสไปตรงหน้าอีกฝ่ายราวกับจะท้าทาย รินไม่ได้หลบสายตา เธอวางความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้ม ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของนักสืบสาวกวาดมองมินตราตั้งแต่ปลายคางที่เชิดรั้นลงไปถึงลำคอระหงที่ประดับด้วยสร้อยเพชรเส้นบาง เธอรู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้าคือ ‘กับดัก’ ที่สวยงามที่สุดที่เธอเคยเจอ “ฉันไม่ได้มองหาหลักฐานในแก้วหรอกค่ะ” รินเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “ฉันมองหาเหตุผล... ว่าทำไมคนอย่างคุณ ถึงต้องยอมให้คนตายไปจริงๆ ในห้อง VIP ห้องนั้น” มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน เธอโน้มตัวลงมาจนกระทั่งปลายผมสีน้ำตาลเข้มของเธอระที่แก้มของริน ความเย็นเยียบจากสัมผัสของมินตราทำให้หัวใจของนักสืบสาวกระตุกวูบ มันไม่ใช่แค่ความตึงเครียดของคดี แต่เป็นความหวามไหวที่เธอไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้น “ถ้าฉันบอกว่าคนตายคนนั้น... คือคนที่พยายามจะทำลายความลับที่ฉันหวงแหนที่สุดล่ะคะ คุณจะยังถือวิสาสะเรียกฉันว่าผู้สมรู้ร่วมคิดอยู่ไหม?” รินขมวดคิ้ว มือที่วางอยู่ใต้โต๊ะกำแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ “คุณกำลังเล่นเกมกับความตาย มินตรา ความลับของคุณมันอาจจะแพง แต่ชีวิตคนมันประเมินค่าไม่ได้... โดยเฉพาะกับคนที่ไม่มีทางสู้” รินนึกถึงภาพใบหน้าของน้องสาวที่ลอยเข้ามาในห้วงความคิด—ภาพเหตุการณ์ที่เธอช่วยใครไม่ได้ในอดีต มันคือบาดแผลที่มินตรากำลังสะกิดมันอย่างจงใจ ความแค้นเคืองและความรู้สึก ‘ดึงดูด’ ที่ประหลาดล้ำกำลังตีกันจนยุ่งเหยิง รินไม่เข้าใจว่าทำไมท่ามกลางความสงสัยที่มีต่อผู้หญิงคนนี้ เธอกลับอยากจะโน้มตัวไปหา อยากจะสัมผัสความเย็นชาภายใต้ผิวหนังนวลเนียนนั่นเพื่อดูว่าข้างในนั้นมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่ มินตรามองเห็นความลังเลในดวงตาของริน เธอขยับยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ใช่ความเมตตา แต่มันคือความกระหายที่จะครอบงำ เธอเอื้อมมือไปคว้าคางของรินไว้อย่างถือดี นิ้วโป้งของเธอลากผ่านริมฝีปากของนักสืบสาวเบาๆ สัมผัสที่รุนแรงและเร่าร้อนทำให้รินชะงักไปชั่วขณะ “คุณช่างเปราะบาง... คุณมองฉันเหมือนอยากจะกระชากหน้ากากฉันออกมา แต่ในขณะเดียวกัน คุณก็ไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังเดินออกไปจากห้องนี้” มินตรากระซิบชิดริมฝีปาก “ยอมรับเถอะค่ะริน... คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อจับฉันเข้าคุก แต่คุณมาที่นี่เพราะคุณขาดฉันไม่ได้” รินสะบัดหน้าหนี แรงสั่นไหวในอกทำให้เธอเสียจังหวะ “อย่าสำคัญตัวผิดไป มินตรา ฉันแค่กำลังตัดสินใจว่า... จะทำลายคุณ หรือจะช่วยคุณกันแน่” “งั้นก็เลือกสิคะ” มินตราผละตัวออกแล้วหมุนตัวเดินไปยังมุมห้อง มืดสลัวที่แสงนีออนสีชมพูเข้มส่องกระทบไหล่เปลือยเปล่าของเธอ “แต่ก่อนจะเลือก รบกวนคุณช่วยอ่านเอกสารในซองที่ฉันวางไว้ใต้โต๊ะนั่นก่อน... บางทีชื่อของคนที่บงการเรื่องทั้งหมดจริงๆ อาจจะทำให้คุณเปลี่ยนใจจากฉัน... มาเป็นร่วมมือกับฉันก็ได้” รินรีบก้มลงไปใต้โต๊ะ เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมา มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่ค่อยๆ แกะมันออก ภายในนั้นไม่ใช่ภาพถ่ายศพหรือหลักฐานการโอนเงินที่เธอคาดหวัง แต่มันคือภาพถ่ายเก่าๆ ของคนสองคนที่เธอมองปราดเดียวก็จำได้แม่น... คนหนึ่งคืออดีตสารวัตรที่ทิ้งคดีของน้องสาวเธอไป และอีกคน... แสงนีออนกะพริบถี่ราวกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ ทันใดนั้น ไฟทั้งห้องก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กดทับจนหายใจไม่ออก มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาในห้องจากทิศทางที่มินตราไม่อยู่ รินชักปืนออกมาจากซองพกทันที แต่ก่อนที่เธอจะได้เล็งเป้าหมาย เสียงกระซิบที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งก็ดังขึ้นข้างหู “วางปืนลงซะนักสืบ... เพราะคนที่อยู่ข้างหลังคุณตอนนี้ คือคนที่คุณพยายามตามล่ามาตลอดห้าปี... และเขาก็คือคนเดียวกับที่สั่งเก็บน้องสาวคุณในคืนนั้น” มือที่สั่นเทาของรินแข็งค้างอยู่กลางอากาศ เมื่อสัมผัสได้ถึงปากกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จ่อเข้าที่ขมับขวาของเธออย่างแม่นยำ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดไปกับ “โรสแมรี่พิษ” นะคะ