รอยร้าวในแก้วไวน์

เสียงกึกก้องของรองเท้าหนังบดขยี้พื้นไม้ปาร์เกต์ขัดเงา ดังข่มขวัญสั่นประสาท รินไม่ได้ถอยหลัง แม้ในจังหวะที่ปืนพกกระบอกจิ๋วในมือจะดูไร้ความหมายเมื่อเผชิญหน้ากับปลายกระบอกปืนนับสิบที่เล็งมายังขมับของเธอ “ปืนนั่นน่ะ... วางลงเสียเถอะ ริน” น้ำเสียงของมินตราเย็นเยียบและราบเรียบราวกับผิวน้ำในคืนไร้ลม เธอขยับกายจากเงามืดหลังเวที ก้าวออกมาหยุดยืนเคียงข้างชายชุดดำคนหนึ่ง แสงไฟนีออนสีน้ำเงินสลัวจากมุมห้องฉาบไล้ใบหน้าสวยคมของเธอจนดูราวกับรูปปั้นเทพธิดาที่ถูกสลักจากหินอ่อนที่ไร้หัวใจ ในมือของมินตราถือแก้วไวน์คริสตัลที่สั่นไหวเล็กน้อยจากการเคลื่อนไหวของเธอ รินแค่นยิ้ม มือที่ถือปืนกระชับแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน ดวงตาของเธอไม่ได้มองมินตรา แต่มองทะลุผ่านไหล่ของหญิงสาวไปยังหน้าจอแอลอีดีขนาดมหึมาที่ภาพดับวูบลงไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับหูจนอื้ออึง “เสียงปืนนั่น... เป็นการแสดงหรือของจริง มินตรา?” รินถาม เสียงของเธอแหบพร่าแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว มินตราละสายตาจากรินมาจ้องที่ก้นแก้วไวน์ “ในโลกของฉัน ไม่มีคำว่า ‘แสดง’ หรอกริน มีแต่คำว่า ‘ราคาที่ต้องจ่าย’ เธอเดินเข้ามาในห้องวีไอพีของฉันเอง คิดว่าทางออกมันจะหรูหราเหมือนทางเข้าหรือไง?” รินกวาดสายตาผ่านกลุ่มชายฉกรรจ์ ความเย็นชาในแววตาของเธอเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความคลุ้มคลั่งที่ถูกควบคุมไว้ รินก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว—อย่างจงใจ—จนปลายกระบอกปืนของชายคนหนึ่งจ่อเข้าที่หน้าอกเธอ “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำขู่” รินเอ่ย พลางขยับนิ้วชี้ไปแตะไกปืนเบาๆ “ฉันมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ฉันควรจะได้ตั้งแต่วันที่ฉันเสียมันไป” ทันใดนั้น รินทรุดตัวลงต่ำอย่างรวดเร็วราวกับเสือที่พุ่งตะปบเหยื่อ เธอเตะตัดขาชายชุดดำที่อยู่ใกล้ที่สุด ก่อนจะคว้าข้อมือเขาบิดจนกระดูกลั่นดังเปรี๊ยะ! ความโกลาหลระเบิดขึ้นในพริบตา รินใช้ร่างของชายคนนั้นเป็นโล่กำบัง กระสุนนัดหนึ่งถากผ่านไหล่เธอไป กลิ่นดินปืนเหม็นไหม้คลุ้งไปทั่วห้อง มินตราไม่ได้ตื่นตระหนก เธอเพียงแต่ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ทว่าในวินาทีที่รินเหวี่ยงปืนเข้าใส่ขมับของศัตรูคนสุดท้ายจนล้มคว่ำ รินก็เหลือบไปเห็น ‘บางอย่าง’ ตกอยู่ใต้เก้าอี้หนังราคาแพงที่มินตราเคยนั่ง มันเป็นสร้อยข้อมือลูกปัดสีฟ้าพาสเทลที่ขาดกระจาย... รอยร้าวเล็กๆ บนเม็ดลูกปัดนั้นมีหยดเลือดที่ยังไม่แห้งสนิทติดอยู่ หัวใจของรินกระตุกวูบ ภาพความทรงจำของน้องสาวที่มักจะสวมสร้อยเส้นนี้ติดตัวเสมอซ้อนทับขึ้นมาอย่างรุนแรงจนเธอเสียหลัก “ริน!” มินตราตะโกน เสียงนั้นแฝงไปด้วยความร้าวรานที่รินไม่เคยได้ยินมาก่อน เธอทิ้งแก้วไวน์ในมือจนแตกกระจายบนพื้น แก้วคริสตัลชิ้นนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่แก้วไวน์ แต่มันคือสัญลักษณ์ของความเปราะบางที่กำลังจะพังทลาย “นั่นของ ‘รินดา’...” รินพึมพำ น้ำเสียงสั่นสะท้าน เธอพุ่งตัวไปคว้าเม็ดลูกปัดนั้นขึ้นมา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความเย็นเยียบของมันทำเอาเธอตัวชา “แกทำอะไรกับน้องสาวฉัน มินตรา! แกเอาตัวเธอไว้ที่ไหน!” มินตราเดินตรงเข้ามาหา เธอไม่ได้หลบหลีกคมกระสุนหรือความโกรธแค้นของริน เธอหยุดอยู่ตรงหน้าห่างเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ ทำให้รินหายใจติดขัด มินตราโน้มตัวลงมา กระซิบข้างหูของรินด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าไม่ต่างกัน “ฉันไม่ได้ทำอะไร... แต่คนที่แกกำลังตามหาอยู่ ไม่ใช่คนที่แกจำได้อีกต่อไปแล้ว ริน” มินตราใช้มือข้างหนึ่งเชยคางรินขึ้น ให้สบตากับเธอ แววตาของหญิงสาวผู้กุมความลับของปาร์ตี้รูมนี้มีประกายของน้ำตาที่ถูกกักไว้ “หันไปดูข้างหลังซะ... แล้วแกจะรู้ว่าทำไมฉันถึงยอมให้แกเข้ามาถึงที่นี่” รินค่อยๆ หันกลับไปตามคำบอกด้วยหัวใจที่เต้นรัวประหนึ่งกลองรบ เบื้องหลังม่านกำมะหยี่สีแดงสดที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในมุมมืด ร่างนั้นสวมชุดสีขาวโพลนที่ตัดกับสภาพห้องที่สกปรกโสมม แต่สิ่งที่ทำให้รินต้องหยุดหายใจไม่ใช่ชุดของเธอ... แต่มันคือใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นที่ค่อยๆ เงยขึ้นมา พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก ซึ่งรอยยิ้มนั้น... มันไม่ใช่รอยยิ้มของน้องสาวเธอ แต่มันคือรอยยิ้มของ 'ฆาตกร' ที่รินตามล่ามาตลอดห้าปี! *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งไปกับความบิดเบี้ยวของบทนี้นะคะ - โรสแมรี่พิษ