เส้นบางๆ ของคนรักและศัตรู

“ริน! หมอบลง!” เสียงตะโกนก้องของมินตราแทรกผ่านความโกลาหลในห้องโถงจัดเลี้ยงที่พังทลาย กลิ่นดินปืนฉุนกึกผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของมินตรา รินไม่รอช้าที่จะทิ้งตัวลงตามสัญชาตญาณ ทันทีที่ร่างของเธอแนบไปกับพื้นไม้ปาร์เกต์ กระสุนนัดหนึ่งก็แหวกอากาศผ่านศีรษะเธอไปกระทบกับแจกันคริสตัลข้างหลังจนแตกกระจาย เสียงแก้วบาดหูสะท้อนดังก้องพอๆ กับหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกของริน ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของรินตวัดมองมินตราที่กระโจนเข้าหาเธอเพื่อปกป้อง—หรือเพื่อดึงเธอเข้าสู่กับดักกันแน่? ในมือของมินตรามีปืนกระบอกเล็กสีเงินวาววับที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน และที่แย่กว่านั้น คือรอยเลือดที่ซึมออกมาจากหัวไหล่ของหญิงสาวผู้เป็นทายาทตระกูลดังคนนั้น “อย่าขยับ…” มินตรากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความเจ็บปวด “พวกมันยังไม่ไปไหน” รินนิ่งงัน ความรู้สึกก้ำกึ่งตีรวนอยู่ในอก ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที เธอเพิ่งพบหลักฐานในแฟลชไดรฟ์ที่ขโมยมาได้จากห้องทำงานส่วนตัวของมินตรา ภาพถ่ายลับๆ ที่มินตรากำลังทำข้อตกลงกับหัวหน้าแก๊งค้ามนุษย์ หลักฐานที่มัดตัวมินตราว่าเป็นตัวการสำคัญที่ทำให้คดีของน้องสาวเธอต้องถึงทางตัน แต่นี่คืออะไร? เลือดที่เปื้อนเสื้อผ้าไหมราคาแพงของมินตราคือละครฉากใหญ่ หรือความจงรักภักดีที่เธอกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับมัน? “ทำไมต้องช่วยฉัน?” รินเค้นเสียงถาม มือขวาของเธอเอื้อมไปจับด้ามปืนที่เหน็บไว้ข้างเอว “ถ้าคุณเป็นคนสั่งเก็บฉันจริงๆ กระสุนนัดเมื่อกี้ก็คงไม่ต้องพลาดเป้าแบบนี้หรอกนะ มินตรา” มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีมรกตคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของริน มันเป็นสายตาที่รินเคยหลงใหล มันเยือกเย็น อำมหิต แต่ในยามนี้กลับแฝงไปด้วยความเวทนา “เธอคิดว่าฉันฉลาดพอจะสร้างละครตบตาด้วยชีวิตตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ ริน? ถ้าอยากให้เธอตายจริงๆ ฉันไม่ต้องเปื้อนเลือดเองแบบนี้หรอก” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง เสียงฝีเท้าของชายชุดดำด้านนอกหยุดลง ราวกับกำลังรอสัญญาณบางอย่าง รินมองเห็นหยดเลือดที่หยดลงบนพื้นพรมสีแดงก่ำ มันช่างดูราวกับกุหลาบที่กำลังเบ่งบานท่ามกลางความตาย รินตัดสินใจในเสี้ยววินาที เธอคว้าข้อมือของมินตรา ลากร่างที่บาดเจ็บให้เคลื่อนตัวไปตามช่องลับหลังผนังบาร์ ซึ่งเป็นทางออกเดียวที่เหลืออยู่ “ฉันจะเชื่อเธออีกครั้ง” รินกระซิบเบาๆ ราวกับถอนคำสาปแช่งให้ตัวเอง “แต่อย่าให้ฉันจับได้ว่าเธอโกหก ไม่อย่างนั้นกระสุนนัดต่อไปจะเป็นของเธอ ไม่ใช่พวกมัน” มินตราไม่ได้ตอบ แต่เธอกระชับมือของรินแน่น แสงไฟนีออนสีน้ำเงินสลัวจากห้องลับส่องกระทบใบหน้าของทั้งคู่ รินเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของราชินีแห่งปาร์ตี้รูม มินตราไม่ได้ต้องการเป็นศัตรู แต่อะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้นกำลังกดดันให้พวกเธอต้องอยู่คนละฝั่งของกำแพง “เธอรู้ไหมริน…” มินตราเอ่ยขึ้นขณะที่พวกเธอคลานผ่านช่องแคบๆ “สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในเกมนี้ไม่ใช่ศัตรูที่ถือปืน แต่มันคือความจริงที่เธอพยายามจะตามหา… เพราะเมื่อเธอพบมันแล้ว เธออาจจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อเห็นผลลัพธ์ของมันอีกต่อไป” รินกัดฟันแน่น “ความจริงของเธอ หรือความจริงที่ฉันกำลังจะพิสูจน์?” “ความจริงที่ว่า เราทั้งคู่ต่างก็เป็นแค่หมากในกระดานของคนคนเดียว” ทันใดนั้น รินก็หยุดชะงัก ฝ่ามือที่เธอจับอยู่สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบผิดปกติจากผิวหนังของมินตรา เธอเลื่อนสายตาไปเห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่ข้อมือของอีกฝ่าย รอยแผลที่เป็นรูปทรงเดียวกับตราสัญลักษณ์ขององค์กรลับที่เธอตามล่ามาตลอดห้าปี หัวใจของรินกระตุกวูบ มินตราไม่ได้เป็นแค่ทายาทที่ถูกบังคับให้ทำธุรกิจมืด แต่มินตราคือ "คนขององค์กรนั้น" มาโดยตลอด “มินตรา… นี่มันหมายความว่ายังไง” รินถามเสียงสั่น พยายามดึงมือออกแต่กลับถูกแรงมหาศาลจากหญิงสาวผู้บาดเจ็บฉุดรั้งไว้ มินตราไม่ได้มองที่ริน แต่มองไปยังประตูทางเข้าห้องลับที่กำลังถูกพังลงมาจากด้านนอก เธอยิ้ม—รอยยิ้มที่สวยงามแต่แฝงไปด้วยความตาย—ก่อนจะกดสวิตช์บางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของเธอ “หมายความว่าเวลาของเธอกับฉัน… มันหมดลงแล้วริน” เสียงกลไกบางอย่างดังคลิก! ผนังห้องลับที่ปิดตายกำลังเริ่มเลื่อนตัวบีบอัดเข้ามา ทั้งห้องที่พวกเธออยู่กำลังกลายเป็นกรงเหล็กขนาดยักษ์ ขณะที่เสียงฝีเท้าของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องลับที่เพิ่งถูกทำลายลง ร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าพวกเธอ พร้อมกับเสียงตบมือแผ่วเบาที่ดังสะท้อนก้อง “เล่นบทเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดกันจบหรือยังครับ? คุณหนูมินตรา… และคุณนักสืบที่น่าสงสาร” รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยภายใต้เงามืดนั้น ใบหน้าที่เธอเคยเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ ของน้องสาวที่หายไป… คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน โรสแมรี่พิษหวังว่าตอนที่สิบสามนี้จะทำให้คุณนักอ่านหัวใจเต้นผิดจังหวะไปพร้อมกับรินนะคะ