บทที่ 47

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่า ลอยวนเวียนอบอวลอยู่ในห้องเพ้นท์เฮาส์กระจกใสชั้นบนสุดของตึกระฟ้า แสงไฟนีออนสีม่วงแดงจากป้ายโฆษณาด้านล่างสาดส่องผ่านกระจกเข้ามาเป็นระลอก ย้อมผิวเนียนละเอียดของคนทั้งคู่ให้กลายเป็นสีเลือดนก รินยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีโบราณ ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือหนังสีดำกำลังกดน้ำหนักลงบนแฟ้มเอกสารลับสีดำสนิท เอกสารที่เชื่อมโยงระหว่างคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในปาร์ตี้รูมกับชื่อของตระกูลผู้ทรงอิทธิพล ตรงข้ามกับเธอ มินตรานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังกำมะหยี่สีเขียวมรกต ท่าทางของหญิงสาวราวกับพญาเสือดาวที่กำลังนอนมองเหยื่อเดินเข้ามาในกรงด้วยความสมัครใจ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมกริบที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน "คุณคิดจริงๆ หรือคะริน ว่ากระดาษพวกนั้นจะลากฉันลงมาจากบัลลังก์นี้ได้" เสียงหวานทุ้มเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก น้ำเสียงนั้นทั้งเย้ยหยันและแฝงความเวทมนตร์บางอย่างที่ดึงดูดสายตา รินไม่ตอบทันที เธอมองลึกลงไปในดวงตาของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นทั้งคู่คดีและคนที่เธอเผลอมอบความรู้สึกอันตรายให้ ดวงตาคู่นั้นเคยฉายแววโดดเดี่ยวในคืนที่ฝนตกหนักที่ปาร์ตี้รูมใต้ดิน แต่วันนี้มันกลับเย็นชาและเต็มไปด้วยรอยร้าวที่ยากจะประสาน "กระดาษพวกนี้อาจจะไม่พอมินตรา" รินก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปใกล้ชิดทีละน้อย เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* อย่างเป็นจังหวะ "แต่มันเพียงพอที่จะทำให้คุณรู้ว่า... ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นเกมแมวไล่จับหนูอีกต่อไปแล้ว" มินตราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเศร้าสร้อยจนน่าประหลาด เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้คนทั้งสองต้องเผชิญหน้ากันในระยะประชิด กลิ่นกายหอมเย็นผสมกับความตึงเครียดทำให้บรรยากาศรอบตัวแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ "คุณกล้าดียังไงมาท้าทายฉันในบ้านของฉันเอง ริน..." มินตรายื่นมือเรียวบางออกไป ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงบนปกเสื้อแจ็คเก็ตหนังของรินแผ่วเบา ราวกับจะหยอกเย้าแต่ก็พร้อมจะเชือดเฉือน "คุณก็รู้ว่าคนที่รู้ความลับมากเกินไปในตึกนี้... มักจะมีจุดจบแบบไหน น้องสาวของคุณ... คงไม่อยากเห็นคุณเดินตามรอยเธอลงไปในหลุมศพนั้นหรอกมั้งคะ" คำพูดนั้นพุ่งเป้าไปที่จุดอ่อนที่สุดในใจของรินราวกับลูกดอกอาบยาพิษ ร่างของนักสืบสาวสะท้านเฮือก ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอยกมือขึ้นควաբข้อมือของมินตราไว้แน่น แรงบีบที่สื่อถึงความเจ็บปวดในอดีตถูกถ่ายทอดผ่านฝ่ามือที่สั่นเทาเล็กน้อย "อย่าเอาชื่อของลินดามาพูดเล่น..." รินเค้นเสียงลอดไรฟัน ความเย็นชาที่เคยมีแตกสลายลงเหลือเพียงความเดือดดาลที่ถูกกักเก็บมานาน "คุณเป็นคนฆ่าเธอ หรืออย่างน้อย... คุณก็รู้ว่าใครเป็นคนทำ!" มินตราไม่สะทกสะท้านต่อแรงบีบที่ข้อมือ รอยยิ้มบนริมฝีปากสีแดงสดกลับยิ่งกว้างขึ้น ดวงตาคู่สวยมองลึกเข้ามาในดวงตาของรินที่กำลังเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น "ถ้าฉันบอกว่าตัวฉันเองนี่แหละคือคนที่พรากเธอไป... คุณจะกล้าทำอะไรฉันไหมคะริน?" มินตรากระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอขาวผ่องของริน สร้างความรู้สึกสับสนอลหม่านระຫວ່າງความเกลียดชังและความปรารถนาอันมืดมนที่พยายามกดทับเอาไว้ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกับเสียงเพลงแจ๊สแผ่วเบาที่ดังมาจากระบบเครื่องเสียงอัจฉริยะ รินหายใจหอบถี่ ใบหน้าของพวกเธออยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดอันตรายที่ฉุดกระชากพวกเธอให้ตกลงไปในหลุมพรางเดียวกัน รินเงยหน้าขึ้น จ้องมองริมฝีปากที่กำลังยั่วเย้า ก่อนที่ความอดทนทั้งหมดจะพังทลายลง เธอกระชากตัวมินตราเข้ามาประชิดตัวและประกบจูบลงไปอย่างไร้ความปรานี เป็นการจูบที่เต็มไปด้วยรสชาติของเลือด น้ำตา และความแค้น แต่มินตรากลับไม่ขัดขืน เธอกลับอ้าปากรับสัมผัสอันดุดันนั้นด้วยความเต็มใจ มือเรียวโอบรอบลำคอของริน ดึงรั้งให้อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นจนน่ากลัว ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นและเต็มไปด้วยความลุ่มหลงอันตราย รินใช้มืออีกข้างควaหาเครื่องส่งสัญญาณตำรวจขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อเพื่อส่งพิกัดให้หน่วยจู่โจมบุกเข้ามา แต่วินาทีที่นิ้วเรียวแตะโดนปุ่มกดสัญญาณ เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอสมาร์ทโฟนของมินตราก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ติ๊ง...* มินตราผละริมฝีปากออกช้าๆ ปลายนิ้วเกลี่ยคราบน้ำตาที่หางตาของรินออกอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มประหลาดปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยเฉี่ยว "น่าเสียดายนะคะริน... แผนของคุณคงต้องรอไปก่อน" มินตราผถอยหลังออกไปสองก้าว พร้อมกับกดหน้าจอโทรศัพท์เพื่อเปิดภาพกล้องวงจรปิดจากชั้นล่าง "เพราะตอนนี้... แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนสำคัญเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในตึก และเขาไม่ได้มาเพื่อช่วยคุณ... แต่มาเพื่อเก็บกวาดเราทั้งคู่ต่างหาก" บนหน้าจอแสดงภาพชายสวมชุดสูทสีเข้มเดินควงปืนเก็บเสียงก้าวพ้นประตูลิฟต์ขึ้นมา และใบหน้าของชายคนนั้น... คือสารวัตรผู้บังคับบัญชาโดยตรงของรินเอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ — โรสแมรี่พิษ