บทที่ 48

กลิ่นอายของไวน์แดงวินเทจราคาแพงระเหยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวสนิมบางเบາที่ลอยมาจากมุมมืดของห้องเพนต์เฮาส์วีไอพี แสงไฟนีออนสีม่วงอมแดงจากป้ายโฆษณาด้านนอกสาดส่องผ่านกระจกกันกระสุน ทาบทับลงบนร่างระหงของมินตราที่กำลังยืนไขว่ห้างอยู่ริมหน้าต่าง นิ้วเรียวยาวถือแก้วคริสตัลแกว่งช้าๆ ปล่อยให้น้ำสีชาดหมุนวนราวกับห้วงอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วนในใจของเธอ "คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับใครคะ ริน..." น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น รินยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาคมกริบของนักสืบสาวจ้องมองแผ่นหลังนั้นไม่วางตา มือเรียวของเธอกำปืนในกระเป๋าเสื้อโค้ทแน่น แม้ภายนอกจะพยายามรักษาท่าทีเยือกเย็นและมั่นคง แต่เหงื่อกาฬที่ซึมตามไรผมกลับฟ้องชัดถึงความตึงเครียดที่เกาะกุมสติสัมปชัญญะ รินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ชิดอีกนิด เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องกังวาน "ฉันไม่ได้มาเล่นเกมกับคุณค่ะ มินตรา... สิ่งที่ฉันต้องการคือคำตอบเรื่องคืนนั้น วันที่น้องสาวของฉันต้องตายในปาร์ตี้รูมบ้าๆ นี่" มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งอำนาจ เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นวาววับในความมืด รอยยิ้มมุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด "ความจริงเหรอคะ? คุณมั่นใจแค่ไหนกันว่าคุณอยากรู้ความจริง... บางที ความจริงมันอาจจะน่ารังเกียจเสียจนคนที่ฉลาดเป็นกรดอย่างคุณ รับมันไม่ไหวก็ได้นะคะ" ระยะห่างระหว่างพวกเธอค่อยๆ ลดลง มินตราชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ จนรินได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบเจือจางที่คุ้นเคย กลิ่นเดียวกับที่เธอพบในที่เกิดเหตุเมื่อหลายเดือนก่อน รินรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ปะทะแก้ม แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความระแวดระวังลดลงเลย ตรงกันข้าม หัวใจเธอกลับเต้นรัวเร็วยิ่งกว่าเดิมเมื่อนึกถึงเบาะแสชิ้นสุดท้ายที่เพิ่งได้มา "ต่อให้น่ารังเกียจแค่ไหน ฉันก็ต้องลากคอคนที่ฆ่าน้องสาวฉันมารับโทษให้ได้" รินกดเสียงต่ำ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย พยายามค้นหาพิรุธหรือความลังเล ทว่าในดวงตาคู่นั้นกลับว่างเปล่า ราวกับเหวทึบที่ไม่มีก้นบึ้ง มินตราบิดยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ปกเสื้อโค้ทของรินอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง แต่น่าแปลกที่มันตรึงรินไว้กับที่ ไม่ยอมให้ขยับเขยื้อน "ถ้าอย่างนั้น... ทำไมคุณถึงไม่ลองถามตัวเองดูล่ะคะริน ว่าทำไมหลักฐานทั้งหมดถึงชี้มาที่ฉันคนนี้ ทั้งที่ในคืนนั้น... คนที่ยืนอยู่ข้างเธอก่อนที่เธอจะหมดลมหายใจ อาจจะไม่ใช่ฉัน แต่เป็น 'เงา' ที่คุณไว้ใจที่สุดต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ รินชะงักงัน ลลมหายใจสะดุดกึกลงไปชั่วขณะ สมองประมวลผลย้อนกลับไปยังภาพเหตุการณ์เก่าๆ ในอดีต ภาพของใครบางคนที่เธอเคยเชื่อใจสนิทใจ ภาพของเพื่อนร่วมงานที่คอยปลอบโยนในวันที่เธอสูญเสีย... "คุณหมายความว่ายังไง..." รินเค้นเสียงถาม มือที่กำปืนอยู่ในกระเป๋าคลายออกโดยไม่รู้ตัว ความสั่นไหวฉายชัดขึ้นในแววตา มินตราโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหู น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของปีศาจที่พร้อมจะลากพวกเธอทั้งคู่ลงสู่ขุมนรก "เพราะว่าเกมนี้... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ต่างหากล่ะคะ..." ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังมินตราก็ระเบิดกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงกระแทกจากกระสุนปืนไรเฟิลซุ่มยิง! มินตราเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แรงปะทะผลักร่างของเธอให้เซถลาล้มลงไปกับพื้น รินไม่รอช้า สัญชาตญาณนักสืบพุ่งพล่าน เธอกระโจนเข้าคว้าตัวมินตราแล้วดึงหลบลงไปหลังโซฟาตัวใหญ่ทันที พร้อมกับชักปืนออกมารัวยิงตอบโต้ไปยังทิศทางของตึกฝั่งตรงข้ามที่แสงแฟลชปืนเพิ่งวับผ่านไป "เกิดอะไรขึ้น! ใครส่งใครมา!" รินตะโกนถามท่ามกลางเสียงกระจกแตกและเศษข้าวของที่กระจัดกระจาย มินตราเม้มริมฝีปากแน่น เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากหัวไหล่ข้างขวาจากการเฉี่ยวของคมกระสุน แต่เธอกลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยหันมามองรินด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยปริศนา ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่เริ่มคละคลุ้งหนาแน่นขึ้น "ไม่ใช่ฝีมือฉัน... และก็ไม่ใช่ฝีมือคุณ..." มินตราเอ่ยเสียงสั่นพร่าขณะเอื้อมมือไปจับข้อมือของรินไว้แน่น "แต่ระวังตัวไว้ให้ดีนะคะริน... คนที่กำลังเดินเข้ามาทางประตูหลังตอนนี้... คือคนที่ฆ่าน้องสาวของคุณตัวจริงค่ะ" เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่กำลังเร่งรีบก้าวเข้ามาใกล้ประตูเพนต์เฮาส์ทีละน้อย พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งที่ดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ ราวกับประกาศิตแห่งความตายที่ไม่มีทางหลีกเลี่ยง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ — โรสแมรี่พิษ