รอยแค้นที่ไม่มีวันจาง

เสียงแก้วคริスタルกระทบลงบนโต๊ะไม้มะค่าแผ่นใหญ่ดัง กริ๊ง... ก่อนจะตามมาด้วยความเงียบงันที่กดดันเสียยิ่งกว่าเสียงฟ้าคะนองในคืนพายุใหญ่ บรรยากาศภายในห้องรับรองส่วนตัวของตระกูลธราธรเวลานี้ เยียบเย็นและไร้ซึ่งรอยยิ้ม รินรดานั่งอยู่บนเก้าอี้บุหนังสีเข้มหลังตรง ใบหน้าเรียบเฉยราਤรูปสลักหินอ่อน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้ฉายแววหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกำลังใช้สายตาคู่เดียวกันนี้กวาดมองสมาชิกแถวหน้าของตระกูลธราธรทีละคน ไม่ว่าจะเป็นคุณหญิงมณฑาผู้มารดา เจ้าของอำนาจเบ็ดเสร็จในบ้านหลังนี้ หรือแม้แต่ธราธร อดีตสามีผู้กำลังนั่งหน้าซีดเผือดอยู่ฝั่งตรงข้าม "เธอหมายความว่ายังไง... รินรดา" คุณหญิงมณฑาเค้นเสียงถาม รอยย่นบนหน้าผากยับย่นด้วยความไม่พอใจ น้ำเสียงทรงอำนาจถูกกดต่ำลงเพื่อข่มขวัญ "เรื่องบริษัท... เรื่องหุ้น... และเรื่องของผู้หญิงคนนั้น มันหมายความว่ายังไงกันแน่" รินรดาไม่ตอบทันที เธอรินชาร้อนลงในถ้วยเล็กๆ อย่างใจเย็น กิริยาอาการนั้นเยือกเย็นเสียจนคนเป็นแม่สามีเก่าถึงกับขมวดคิ้วมุ่น สำหรับรินรดาแล้ว โต๊ะประชุมตัวนี้ไม่ใช่สมรภูมิที่เธอกลัวอีกต่อไป แต่มันคือลานประหารที่เธอเป็นผู้ถือดาบ "ดิฉันคิดว่าดิฉันพูดภาษาไทยที่เข้าใจง่ายแล้วนะครับ คุณแม่" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดอาบยาพิษ "สิ่งที่บริษัทธราธรโฮลดิ้งกำลังลงทุนอยู่ร่วมกับคุณเมธินี... กำลังจะกลายเป็นหลุมศพทางการเงินของตระกูลนี้ หากพวกท่านยังหลับหูหลับตาเซ็นสัญญาอนุมัติวงเงินก้อนสุดท้ายในอีกสามวันข้างหน้า" ธราธรสะดุ้งเฮือก เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบจ้องมองอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธเกรี้ยว หวาดระแวง และเจ็บปวด "ริน! คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่ เมธินีเขาเป็นพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจที่โปร่งใส เธอมีโปรไฟล์ มีเครือข่ายที่คุณไม่มีทางเอื้อมถึง อย่าเอาความแค้นส่วนตัวของคุณมาปะปนกับผลประโยชน์ของบริษัทตระกูลธราธร!" ธราธรตวาดกร้าว พยายามรักษาภาพลักษณ์ของผู้นำรุ่นใหม่ที่กำลังจะสืบทอดบัลลังก์ แต่เสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยนั้นฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังสูญเสียการควบคุม รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามี มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความเยื่อใยใดๆ ทั้งสิ้น "ความแค้นส่วนตัวอย่างนั้นหรือครับ... ธราธร" เธอทวนคำ เสียงราบเรียบแต่บาดลึกถึงกระดูก "คุณคิดจริงๆ หรือว่าฉันสนใจเรื่องที่คุณนอกใจไปกกกอดกับผู้หญิงคนนั้นจนลืมทางกลับบ้าน? เปล่าเลย... เรื่องเศษสวะแบบนั้น ฉันโยนทิ้งลงถังขยะไปตั้งแต่วันที่เราหย่ากันแล้วครับ" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและเหยียบย่ำศักดิ์ศรี ทำให้คุณหญิงมณฑาถึงกับทุบโต๊ะเสียงดังลั่น "รินรดา! อย่าสามหามเกินไปนะ! ถึงเธอจะเคยเป็นสะใภ้บ้านนี้ แต่ตอนนี้เธอเป็นคนนอก ไม่มีสิทธิ์มาหยามเกียรติลูกชายฉัน และไม่มีสิทธิ์มากล่าวหาเมธินีอย่างไร้หลักฐาน!" "หลักฐานอย่างนั้นหรือครับ..." รินรดายกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนชายเสื้อคลุม ก่อนจะหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมา แล้วเลื่อนมันไปกลางโต๊ะ เอกสารแผ่นแล้วแผ่นเล่าไหลผ่านหน้าผู้ทรงอิทธิพลแห่งตระกูลธราธร "ลองเปิดดูสิครับ... เอกสารการโอนถ่ายหุ้นลับๆ ระหว่างบริษัทเชลล์คอมפานีในต่างประเทศ กับชื่อของผู้ถือหุ้นใหญ่ตัวจริง... ซึ่งก็คือ 'เมธินี' และคุณพ่อตาของคุณธราธรที่ล้มละลายไปเมื่อห้าปีก่อน" ธราธรขยับเข้าไปใกล้โต๊ะ มือหนารีบคว้าแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาพลิกดูด้วยความร้อนรน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ทุกตัวอักษรและตัวเลขทางการเงินที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด เมธินีไม่ได้เข้ามาเพื่อร่วมลงทุน แต่เธอเข้ามาเพื่อ 'กลืนกิน' และสูบฉีดเลือดเนื้อทุกหยดของธราธรโฮลดิ้งออกไปต่างหาก "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้ เมธินีบอกผมว่า..." ธราธรพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เขารู้จักเมธินีในฐานะหญิงสาวผู้เพียบพร้อมและเย้ายวน แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มนั้น คือแผนการล้างแค้นที่ถูกวางรากฐานมานานนับทศวรรษ ตั้งแต่ตระกูลของเธอถูกตระกูลธราธรบีบคั้นจนล้มละลายในอดีต "เธอหลอกคุณ ธราธร" รินรดากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและนิ่งสงบ "เธอไม่ได้รักคุณ และไม่เคยรักเลย สิ่งที่คุณค่าที่คุณมีในสายตาของเธอ ก็เป็นเพียงแค่ 'สะพาน' ที่จะพาเธอก้าวขึ้นมาเหยียบย่ำครอบครัวของคุณให้จมดินก็เท่านั้นเอง และน่าขันเสียจริงนะ... ที่ผู้ชายฉลาดเป็นกรดอย่างคุณ ยอมยกกุญแจห้องนิรภัยของบริษัทให้ผู้หญิงคนนั้นเพียงเพราะเธอกอดคุณแน่นในคืนที่คุณต้องการความอบอุ่น" ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวถูกกระชากหน้ากากออกจนหมดเปลือก คุณหญิงมณฑาล้มตัวลงพิงพนักเก้าอี้ ใบหน้าชราภาพซีดเซียว มือที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่ อำนาจและชื่อเสียงที่สะสมมาทั้งชีวิตกำลังจะพังทลายลงด้วยน้ำมือของคนที่ลูกชายโง่เขลาพาเข้ามาในบ้านเอง "เธอ... เธอรู้เรื่องนี้มานานแค่ไหนแล้ว รินรดา" คุณหญิงมณฑาเอ่ยถามด้วยเสียงที่แหบพร่า ความเย่อหยิ่งทระนงตนก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวต่อหญิงสาวผู้เคยถูกมองว่าเป็นเพียงเงาตามตัวของลูกชาย "นานพอที่จะทำให้ฉันนั่งดูพวกคุณเดินตกลงไปในหลุมพรางทีละก้าวอย่างสบายใจครับ" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย สายตากวาดมองคนทั้งสองเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความสมเพชเวทนา "เกมการแก้แค้นไม่ได้จบลงแค่การหย่าร้างหรอกนะครับคุณแม่ แต่มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก" เธอหันหลังให้โต๊ะประชุม ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ธราธรพยายามจะเอ่ยปากเรียกชื่อเธอ แต่เสียงนั้นจุกอยู่ที่ลำคอ เขาทำได้เพียงแค่นั่งมองแผ่นหลังที่ตั้งตรงและมั่นคงของอดีตภรรยาเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย รินรดาก้าวเท้าเดินออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลธราธรด้วยฝีเท้ามั่นคง อากาศยามบ่ายไม่ได้หนาวเหน็บ แต่หัวใจของเธอกลับสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึก แผนการที่วางไว้กำลังดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบ เมธินีจะไม่มีทางหนีรอดเงื้อมมือของเธอไปได้ และตระกูลธราธรจะต้องชดใช้ทุกหยดน้ำตาที่เธอเคยเสียไป ทว่า... ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวขึ้นรถยนต์ส่วนตัวที่จอดรออยู่ริมรั้ว เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อก็สั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง รินรดากดรับสาย ปลายสายคือเสียงหอบหายใจและน้ำเสียงตื่นตระหนกของลูกน้องคนสนิทที่เธอส่งไปเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของเมธินี "คุณรินครับ! แย่แล้วครับ! ตอนนี้คุณเมธินีไม่ได้อยู่ที่คอนโด เธอเพิ่งเดินทางไปที่สนามบินสุวรรณภูมิ พร้อมกับ... เอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินแปลงใหญ่ และตั๋วเครื่องบินเที่ยวเดียวปลายทางสวิตเซอร์แลนด์... และที่สำคัญที่สุด เธอไม่ได้เดินทางไปคนเดียวครับ!" รินรดานิ่งงัดไปชั่วขณะ ขมวดคิ้วแน่น "หมายความว่ายังไง ใครไปกับเธอ?" ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาร้อนผ่าวขึ้นมาทันที "เด็กชาย... ลูกชายวัยสี่ขวบของคุณธราธร ที่คุณเมธินีแอบอ้างสิทธิ์รับเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม... เธอกำลังพาตัวเด็กออกนอกประเทศเวลานี้ครับ!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ (บันทึกคนจร)