เงาที่คอยตามหลอกหลอน

เสียงแก้วกาแฟกระแทกกับจานรองเซรามิกบนโต๊ะทำงานราคาแพงดังสนั่น จนของเหลวสีเข้มกระเซ็นเปรอะเปื้อนเอกสารรายงานประจำไตรมาส ธราธรหอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมและสันจมูก แม้เครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวจะถูกปรับลดอุณหภูมิลงจนหนาวเยือก แต่ความร้อนรุ่มภายในอกกลับแผดเผาจนเขารู้สึกราวกับกำลังหายใจอยู่ในเตาหลอม ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจและทะเยอทะยาน บัดนี้กลับมีเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำพาดผ่านเต็มไปหมดจากอาการนอนไม่หลับติดต่อกันหลายคืน "คุณธราธรครับ... เอกสารชุดนี้ต้องให้ท่านเซ็นอนุมัติภายในเที่ยงนี้นะครับ" เลขานุการหนุ่มเอ่ยเสียงเบาด้วยความระมัดระวัง พร้อมกับขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นสภาพอันยุ่งเหยิงและแววตาดุดั่งสัตว์ป่าบาดเจ็บของเจ้านาย "ออกไป!" ธราธรตวาดลั่น เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดระแวง เขากวาดตามองหน้าเลขาฯ ของตนเองราวกับกำลังพิจารณาว่าอีกฝ่ายคือสายลับที่ถูกส่งมาจากใครบางคน "นาย... นายเป็นคนของใคร ใครส่งนายมาสอดส่องฉัน!" "ทะ... ท่านประธานครับ ผมเป็นเลขาฯ ของท่านนะ ครับ ทำงานด้วยกันมาสามปีแล้วนะครับ" อีกฝ่ายหน้าซีดเผือกด้วยความตกใจ "ออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!" เมื่อร่างของเลขานุการปิดประตูกระจกออกไปอย่างลนลาน ธราธรก็ทรุดตัวลงนั่งพับเพียบกับเก้าอี้หนังแท้ มือทั้งสองข้างยกขึ้นกุมขมับที่กำลังเต้นตุบๆ ความหวาดระแวงกัดกินจิตใจของเขาจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม ทุกเสียงฝีปากของพนักงานในบริษัท ทุกสายตาที่มองมา หรือแม้แต่เงาสสะท้อนของตัวเองบนกระจกหน้าต่าง ล้วนดูเหมือนภาพลวงตาที่กำลังหัวเราะเยาะความพินาศของเขา นับตั้งแต่รินรดาเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นในวันนั้น โลกที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยความทะนงตัวก็เริ่มพังทลายลงทีละน้อย ธราธรเพิ่งตระหนักในวันที่สายเกินไปว่า สิ่งที่เขาเคยคิดว่าเป็น "ภาระ" และ "ความน่าเบื่อ" แท้จริงแล้วคือเสาหลักค้ำจุนความมั่นคงทางจิตใจของเขามาตลอด ไม่ใช่แค่เรื่องงานที่เริ่มสะดุดเพราะความไร้สมาธิของเขา แต่เป็นเพราะเมธินี... หญิงสาวที่เขาเคยคิดว่าคือความสดใสและทางเลือกใหม่ที่ดีกว่า บัดนี้กลับกลายเป็นโซตรวนที่รัดตรึงเขาไว้ในวังวนแห่งความหวาดระแวง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งเบาๆ ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกโดยไม่รออนุญาต เมธินีเดินน่องเข้ามาในห้องด้วยชุดเดรสดีไซน์หรูหรา ใบหน้าที่เคยเย้ายวนใจบัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ เธอกวาดตามองเอกสารที่กระจัดกระจายและถ้วยกาแฟที่คว่ำอยู่บนพื้นด้วยความรังเกียจ "ธร คุณเป็นบ้าอะไรอีกแล้วคะ" เมธินีเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหลมสูง "คุณรู้ไหมว่าฉันต้องเจอสายตาแบบไหนเวลาเดินผ่านพนักงานข้างนอกนั่น พวกเขาซุบซิบอะไรกัน คุณปล่อยให้บริษัทกลายเป็นสนามอารมณ์ของคุณแบบนี้ไม่ได้นะ!" ธราธรเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาที่เขามองเธอบัดนี้ไม่ได้มีความหลงใหลหรือเสน่หาหลงเหลืออยู่เลย มันมีแต่ความเย็นชา ความเกลียดชัง และความสงสัยระคนกัน "เธอมาทำไมที่นี่" เขาถามเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน "มาทวงสัญญาค่ะ คุณสัญญากว่าสัปดาห์นี้เราจะไปเลือกซื้อเรือนหอด้วยกัน แต่คุณเอาแต่ขังตัวเองอยู่ในนี้ ปิดโทรศัพท์หนีแม้กระทั่งการประชุมสำคัญ ธร... คุณเป็นอะไรไป หรือว่าคุณยังคิดถึงอีผู้หญิงคนนั้น รินรดาน่ะเหรอ!" เมธินีโพล่งออกมาด้วยความเหลืออด ความหึงหวงบดบังความยับยั้งชั่งใจ คำว่า "รินรดา" ทำราวกับมีดคมกริบที่กรีดลงบนแผลสด ธราธรลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แรงปะทะทำให้เก้าอี้ล้มหงายหลังโครมใหญ่ เขาเดินตรงปรี่เข้าไปหาเมธินีด้วยแววตาดุดจนหญิงสาวผถอยกรูดไปติดผนังห้อง "หุบปากของเธอซะ เมธินี!" ธราธรคำรามในลำคอ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ "เพราะเธอนั่นแหละ... เพราะผู้หญิงเห็นแก่ตัวอย่างเธอที่เข้ามาปั่นหัวฉัน ทำให้ฉันทำลายครอบครัวของตัวเอง ทำให้ฉันขับไล่คนที่รักฉันด้วยความจริงใจออกไป!" เมธินีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าคำพูดที่เธอพลั้งปากจะกลายเป็นน้ำมันราดลงบนกองไฟที่กำลังลุกโชนในใจชายหนุ่ม "ธร... คุณกำลังพูดอะไร คุณจะบอกว่าทั้งหมดเป็นความผิดฉันคนเดียวงั้นเหรอคะ วันนั้นคุณเองก็..." "ใช่! ฉันมันโง่เอง!" ธราธรตะคอกลั่น น้ำตาแห่งความคับแค้นและสำนึกผิดเอ่อคลอเบ้าตาคู่คม "ฉันโง่ที่คิดว่าตัวเองคือนักธุรกิจที่ฉลาดหลักแหลม แต่สุดท้ายกลับถูกความโลภครอบงำ จนมองไม่เห็นว่าเพชรแท้ในมือคืออะไร รินรดาเขาไม่เคยเรียกร้องอะไรจากฉันเลย... แต่เธอ เมธินี... สิ่งที่เธอต้องการมีแค่เงินและชื่อเสียงของบริษัทนี้เท่านั้น!" เพี๊ยะ! ฝ่ามือเรียวบางฟาดลงบนแก้วสากของธราธรอย่างแรง แรงปะทะทำให้หน้าของเขาหันไปตามแรงเหวี่ยง ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ เมธินียกมือสั่นเทาขึ้นมาปิดปาก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความโกรธและเสียหน้า "คุณกล้าตบฉัน... ธราธร คุณกล้าตบฉันเพราะอีผู้หญิงสารเลวนั่นเหรอ จำไว้เลยนะ ว่าต่อให้คุณจะสำนึกผิดแค่ไหน รินรดาก็ไม่มีวันกลับมาหาคุณหรอก! ผู้หญิงที่ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือศักดิ์ศรี เขาไม่มีทางชายตามองผู้ชายไร้น้ำยาอย่างคุณอีกแล้ว!" พูดจบ เมธินีก็สะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกนอกห้องไป ปล่อยให้ธราธรยืนนิ่งค้างอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังทางอารมณ์ของตนเอง เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนาขยุ้มกลุ่มผมของตัวเองแน่น ความรู้สึกผิดและภาพความทรงจำในอดีตไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก ภาพวันที่รินรดายืนน้ำตาคลอเบ้อยู่หน้าประตูบ้าน พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเล็กเพียงใบเดียว ภาพที่เธอเอ่ยปากถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า *"เราพอแค่นี้ดีไหมคะ ธร..."* แต่สิ่งที่เขากลับมอบให้คือความเย็นชาและการไล่ไสส่งราวกับเธอเป็นสิ่งของไร้ค่า "ผมขอโทษ..." ธราธรพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำตาหยดแรกไหลรินลงอาบแก้วสาก "ริน... ผมขอโทษ ได้โปรด... กลับมาเถอะ" เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานแผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ธราธรสะดุ้งสุดตัว เขากวาดสายตามองหน้าจอที่สว่างวาบด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าอาจจะเป็นภรรยาเก่าที่โทรมาให้อภัย แต่ทว่า... หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย ด้วยมือที่สั่นเทา ธราธรหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดรับสาย กรอกเสียงแหบพร่าลงไป "ฮัลโหล..." *(เสียงปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายที่ฟังดูเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างประหลาด)* "คุณธราธรครับ... ดูท่าทางทางธุรกิจและการใช้ชีวิตส่วนตัวของคุณในช่วงนี้ จะระส่ำระสายไม่น้อยเลยนะครับ" ธราธรขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบ "แกเป็นใคร ต้องการอะไร!" *(เสียงปลายสายหัวเราะเบาๆ อีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของธราธรเย็นเฉียบจนแข็งค้าง)* "ผมไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณหรอกครับ... แต่พอดีบังเอิญเห็น 'ของสำคัญ' ของคุณ กำลังเดินอยู่กับสามีใหม่ และเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่ง ที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับคุณเสียเหลือเกิน... สนใจจะรู้ไหมล่ะครับว่า ตอนนี้อดีตภรรยาของคุณและลูกชายซ่อนตัวอยู่ที่ไหน?" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ (บันทึกคนจร)