เป้าหมายที่มองไม่เห็น

"ถ้าคุณธราธรยังบริหารงานด้วยความประมาทแบบนี้ อีกไม่ถึงสามเดือน หุ้นของบริษัทเราในตลาดหลักทรัพย์คงได้ร่วงลงไปแตะจุดต่ำสุดที่นักลงทุนต้องร้องขอชีวิตแน่ครับ" เสียงทุ้มต่ำของกรรมการอาวุโสในห้องประชุมใหญ่ไม่ได้ทำให้ธราธรเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่ง ดวงตาคมกริบจดจ้องอยู่บนตัวเลขผลประกอบการไตรมาสล่าสุดที่ดิ่งลงเหวอย่างน่าใจหาย ความเครียดสะสมแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนผู้บริหารคนอื่นไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทว่า ในมุมมองของธราธร ตัวเลขที่กำลังพังทลายเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด สิ่งที่กัดกินหัวใจเขาในยามนี้คือ "ความว่างเปล่า" ที่รินรดาเคยทิ้งไว้เมื่อครั้งที่เธอยอมเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง กระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมในชุดสูทราคาแพง แต่ภายในกลับผุกร่อนราวกระจกที่ร้าวรานไม่มีชิ้นดี เขากำลังชดใช้กรรม... ชดใช้ให้กับความเย็นชาและความทะเยอทะยานโง่เขลาในอดีตที่เคยผลักไสภรรยาผู้เป็นดั่งสมอเรือเพียงหนึ่งเดียวให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งแห่งความชอกช้ำ ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานส่วนตัวอันเงียบสงบในตึกสูงระฟ้าอีกฝั่งหนึ่งของเมือง รินรดากำลังยืนมองภาพจำลองโครงสร้างองค์กรของบริษัทธราธรผ่านหน้าจอแท็บเล็ต แสงไฟนีออนสลัวๆ ขับเน้นให้ใบหน้าเรียบเฉยของเธอดูเยือกเย็นและทรงอำนาจขึ้นอย่างประหลาด ไม่มีคราบน้ำตา ไม่มีร่องรอยของความอ่อนแอ มีเพียงสัญชาตญาณของนักล่าที่ซุ่มรอจังหวะเวลาอย่างอดทน มือเรียวบางกดสลับหน้าจอไปยังรายงานการเงินลับที่เธอใช้เวลาแรมเดือนในการแกะรอย รินรดารู้ดีว่าจุดอ่อนที่สุดของธราธรไม่ใช่เรื่องเงินสดในมือ แต่คือ "ความเชื่อมั่นของผู้ถือหุ้นรายใหญ่" และ "โครงการอสังหาริมทรัพย์ลักジュรี" ที่กำลังมีปัญหาเรื่องการฮุบที่ดินโดยไม่ชอบธรรม ซึ่งเป็นข้อมูลวงในที่เมธินี—หญิงสาวผู้เข้ามาแทนที่เธอ—แอบยักยอกผลประโยชน์ไปหมุนเวียนในเครือข่ายธุรกิจส่วนตัว "เล่นงานที่ความโลภและความไว้ใจสินะครับ..." รินรดาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเจือปน มีเพียงความเยือกเย็นดั่งใบมีดที่อาบยาพิษ เธอยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดส่งอีเมลเข้าระบบส่วนกลางของตลาดหลักทรัพย์และสำนักข่าวเศรษฐกิจรายใหญ่ พร้อมแนบหลักฐานการทุจริตชิ้นโบว์แดงที่สามารถสั่นคลอนเสถียรภาพของบริษัทธราธรให้พังครืนลงมาได้ในชั่วข้ามคืน ทุกตัวอักษรและเอกสารทุกฉบับถูกตรวจสอบอย่างรัดกุม ไม่มีช่องโหว่ ไม่มีชื่อของเธอปรากฏให้สาวมาถึงตัว ทุกอย่างถูกขับเคลื่อนด้วยเงาของอดีตภรรยาที่เขาเคยคิดว่าไม่มีพิษภัย เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เลขานุการส่วนตัวจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณรดาครับ... ทางสำนักข่าวเศรษฐกิจติดต่อมาแล้วครับ พวกเขายืนยันว่าจะตีแผ่เรื่องนี้ในหน้าหนึ่งพิมพ์ใหญ่พรุ่งนี้เช้าแน่นอนครับ และตอนนี้หุ้นของทางฝั่งคุณธราธรเริ่มมีความผิดปกติในการซื้อขายแล้วด้วยครับ" รินรดาพยักหน้ารับช้าๆ โดยละสายตาจากแท็บเล็ตแล้วหันไปมองทัศนียภาพของเมืองหลวงเบื้องล่าง "ปล่อยให้มันไหลไปตามแรงโน้มถ่วงเถอะครับ เมื่อกระจกมันร้าวถึงขีดสุด ต่อให้ใช้กาววิเศษแค่ไหนก็ไม่มีวันประสานรอยแตกนั้นให้เหมือนเดิมได้หรอก" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบคม ทว่า ในขณะที่เกมการแก้แค้นกำลังดำเนินไปอย่างไร้ความปราณี เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของรินรดากลับดังขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอแสดงผลข้อความจากเบอร์แปลกปลอมที่ไร้ชื่อผู้ส่ง แต่มีเพียงรูปถ่ายใบเดียวแนบมาด้วย รินรดากดเปิดดูภาพนั้นด้วยความสงสัยระคนระวังตัว ทันทีที่ภาพปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ลมหายใจของหญิงสาวก็สะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจจนมือเรียวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ ในภาพนั้น... คือเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบคนหนึ่งกำลังยืนถือตุ๊กตากระต่ายเน่าๆ ที่เธอจำได้ขึ้นใจว่าเป็นของขวัญชิ้นแรกที่เธอเคยซื้อให้ลูกในครรภ์ที่สูญเสียไปเมื่อหลายปีก่อน ทว่าเด็กชายคนนั้นไม่ได้อยู่คนเดียว ข้างกายเขามีร่างสูงโปรดของธราธรกำลังย่อตัวลงอุ้มเด็กคนนั้นขึ้นแนบอก พร้อมรอยยิ้มที่เธอมั่นใจว่าอดีตสามีไม่เคยส่งให้ใครด้วยความจริงใจเช่นนี้มาก่อน และที่มุมขวาล่างของภาพ มีข้อความสั้นๆ พิมพ์ด้วยตัวอักษรสีแดงฉานส่งตรงเข้ามา: *"ขอบคุณสำหรับของขวัญชิ้นใหญ่นะครับคุณรดา... แต่ดูเหมือนว่าลูกชายของเรา จะหน้าตาเหมือนผมเสียเหลือเกินจนปฏิเสธไม่ลงจริงๆ ครับ"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวนี้มาด้วยกันนะครับ