ความพยายามที่น่าสมเพช

กล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มถูกวางลงบนโต๊ะทำงานไม้สักหรูหรา เสียงกระทบเนื้อไม้เบาหวิวแต่กลับดังก้องกังวานในความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ รินรดาปรายตามองวัตถุแปลกปลอมชิ้นนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะละสายตาไปสนใจกราฟฟิกรายงานประจำไตรมาสบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือราวกับมันคือเศษฝุ่นไร้ค่า "ผมคิดว่ามันน่าจะเหมาะกับคุณ" ธราธรเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือความลังเลที่เขาพยายามปกปิดไว้ภายใต้ท่าทีสุขุม รินรดายังคงนิ่งเงียบ เธอยังไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองอดีสามีที่ยืนค้ำโต๊ะอยู่ฝั่งตรงข้าม ความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกจากตัวเธอราวกับกำแพงน้ำแข็งที่หนาเตอะจนความอบอุ่นใดๆ ก็ละลายไม่ถึง "เพชรน้ำงามเจียระไนโดยช่างฝีมือระดับโลก... เหมือนกับที่คุณเคยบอกว่าชอบ เมื่อหลายปีก่อน" ประโยคหลังเขาจงใจลดเสียงลง คล้ายคนกำลังทบทวนความทรงจำที่ถูกปล่อยให้ขึ้นสนิมด้วยมือของตนเอง รินรดากดย้ายหน้าจอแท็บเล็ต เสียงนิ้วเรียวสัมผัสกระจกหน้าจอดังเบาๆ เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มที่กรีดแทงหัวใจคนมองให้ชาหนึบยิ่งกว่าการถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย "คุณธราธรครับ..." รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ "ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อน มันราคาถูกเกินกว่าจะเอามาแลกกับเครื่องประดับราคาแพงในวันนี้ และที่สำคัญ... ของบางอย่าง ต่อให้สวยงามแค่ไหน ถ้ารู้ว่ามันเคยผ่านมือใครมาบ้าง หรือต่อให้เป็นของใหม่ไร้รอยตำหนิ แต่ถ้ามันมาจากคนที่ไร้ซึ่งความสัตย์จริง... ผมรินรดาคนนี้ ต่อให้ต้องโยนมันลงถังขยะ ก็ยังรู้สึกเสียดายพื้นที่ในถังขยะมากกว่าจะเก็บมันไว้ดูต่างหน้า" ธราธรสะอึกไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบไหวระริก ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ คำพูดของเธอคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน ไม่มีความโกรธเกรี้ยว ไม่มีการตบตีฟูมฟายอย่างที่เขาเคยเจอในอดีตจากผู้หญิงคนอื่น มีเพียงความเหินห่างและสายตาที่มองเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ ภาพของเมธินีผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าคือน้ำทิพย์ชะโลมใจในยามที่ชีวิตคู่จืดจาง ผุดขึ้นมาในหัว แต่วินาทีนี้ เมื่อเทียบกับผู้หญิงตรงหน้า เมธินีเป็นเพียงภาพวาดราคาถูกที่ลอกล่อน ส่วนรินรดากลับกลายเป็นเพชรแท้ที่เขาทุบทำลายมันด้วยมือของตัวเอง จนกระทั่งมันแหลกสลายและบาดมือเขาจนเลือดอาบ "ริน... ผมแค่อยากเริ่มต้นใหม่" ธราธรพยายามก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้น มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะหลังมือบางที่วางอยู่บนโต๊ะ "หยุดอยู่ตรงนั้นครับ" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคู่นั้นเยียบเย็นและคมปลาบจนธราธรต้องชะงักเท้า "ถ้าคุณยังจำกติกาสัญญาทางธุรกิจระหว่างเราไม่ได้ ผมยินดีให้ฝ่ายกฎหมายส่งสำเนาไปเตือนความจำที่ห้องทำงานของคุณ แต่อย่าได้ใช้สิทธิ์ความเป็นมนุษย์หลงเหลือมาลุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของผมอีก เพราะสำหรับคุณแล้ว... ทุกวินาทีที่คุณหายใจอยู่ใกล้ผม มันคือความพยายามที่น่าสมเพชสิ้นดี" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ธราธรกลืนก้อนความขื่นขมลงคอ ร่างสูงยืนนิ่งรากับถูกตรึงไว้กับพื้น เขาไม่เหลือความมั่นใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลอีกต่อไป เหลือเพียงชายผู้พ่ายแพ้ต่อกาลเวลาและการกระทำของตนเอง รินรดาไม่รอให้เขาเอื้อnเอ่ยคำใดออกมาอีก เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าแท็บเล็ตคู่ใจโดยไม่ชายตามองกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินที่วางเด่นเป็นสง่าอยู่บนโต๊ะแม้แต่น้อย เธอก้าวเดินผ่านเขาไปอย่างไร้เยื่อใย ราวกับเขาเป็นเพียงเงาอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้ เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ห่างออกไปทุกทีๆ ธราธรยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม สายตาเหม่อมองกล่องของขวัญที่ถูกเมินเฉย หัวใจปวดร้าวราวกับถูกบดขยี้ด้วยมือของตนเอง เขาพ่ายแพ้... พ่ายแพ้อย่างราบคาบให้กับความเย็นชาที่เขาเป็นคนหล่อหลอมมันขึ้นมาเองกับมือ ทว่า... ในจังหวะที่รินรดากำลังจะก้าวพ้นประตูห้องประชุมกระจกใส บานประตูฝั่งตรงข้ามทางเดินหลักก็ถูกผลักเปิดออกเสียก่อน ร่างเล็กในชุดนักเรียนอนุบาลของเด็กชายวัยราวๆ สี่ขวบวิ่งดุ๊กๆ เข้ามาในโซนรับรองแขก โดยมีพี่เลี้ยงวิ่งกระหืดกระหอบตามมาติดๆ เด็กน้อยหยุดยืนกะพริบตาปริบๆ มองผู้คนที่เดินขวักไขว่ ก่อนที่ดวงตากลมโตคู่นั้นจะหันไปสบตากับธราธรเข้าพอดี ลมหายใจของธราธรสะดุดกกคอ ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล ใบหน้า จมูก ดวงตา และแม้กระทั่งรอยหยักยามที่เด็กน้อยขมวดคิ้วสงสัย... ถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากตัวเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวนี้มาด้วยกันนะครับ "บันทึกคนจร"