พบเจอนางในฝันที่ดันเจี้ยนใต้ดิน

*— ติ๊ด! เสียงเตือนเดيتแอนด์ของระบบแจ้งเตือนความผิดปกติระดับวิกฤตดังระรัวก้องอยู่ในโสตประสาท* ประโยคปริศนาจากหน้าต่างสีดำสนิทเมื่อครู่ยังคงทิ้งไอความเย็นเยียบไว้บนผิวสัมผัส ขณะที่คีย์กำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนอากาศเบาๆ เพื่อปิดหน้าต่างสถานะ เขากลับต้องชะงักเมื่อพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กลิ่นอับชื้นของดินชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงใต้ดินชั้นที่สี่ของดันเจี้ยน ‘ซากปรักหักพังแห่งพันธสัญญา’ ที่นี่คือโซนลับที่ถูกปิดตาย ผู้เล่นทั่วไปไม่มีทางเข้าถึงเว้นแต่จะใช้บัคการเคลื่อนย้ายมิติที่เขาเพิ่งค้นพบเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน “แรงสั่นสะเทือนแบบนี้… ไม่ใช่แค่บอสประจำดันเจี้ยนธรรมดาแน่ๆ ค่ะ” คีย์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างที่ถูกประดับด้วยเสาหินสลักลวดลายประหลาด คล้ายกับอักษรเวทมนตร์โบราณที่กำลังเรืองแสงสีฟ้าอ่อนสลับกับสีแดงฉาน บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบEหายใจไม่ออก ทว่ารอยยิ้มมุมปากของอดีตโปรเพลเยอร์หนุ่มกลับยกขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย ยิ่งระบบแสดงอาการรวนเรมากเท่าไหร่ นั่นยิ่งหมายความว่าเขากำลังเข้าใกล้แก่นแท้ของโลกใบนี้เข้าไปทุกที *ตูมมม!* เศษซากหินก้อนมหึมาหล่นลงมาจากเพดาน ห่างจากจุดที่เขายืนอยู่ไม่ถึงคืบ ฝุ่นผงคละคลุ้งจนทัศนวิสัยพร่ามัว แต่ทว่า ในความมืดสลัวและกลุ่มควันหนาทึบนั้น กลับมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาคู่หนึ่งดังขึ้น... *กริ๊ก... แกร็ก...* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ พร้อมกับลมหายใจที่หอบสะท้าน “ใครน่ะ?” คีย์กระชับกริชขึ้นในมือขวา สายตาเพ่งมองผ่านม่านฝุ่นอย่างระแวดระวัง แม้ระบบจะบอกว่าพื้นที่นี้เป็นเขตปลอดผู้เล่น แต่ NPC ในเกมนี้มีความฉลาดล้ำลึกเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา ร่างเพรียวบางในชุดคลุมสีเทาเข้มขาดวิ่นทรุดฮวบล้มลงพิงกับเสาหินขนาดใหญ่ ห่างออกไปไม่ถึงห้าเมตร เส้นผมสีเงินยวงยาวสลวยเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและหยาดเหงื่อ ทว่าสิ่งที่ทำให้คีย์ต้องเบิกตากว้างไม่ใช่สภาพรอมร่อของเธอกลับเป็นสัญลักษณ์รูปเฟืองนาฬิกาโบราณที่สลักอยู่บนปกเสื้อคลุม—นั่นคือสัญลักษณ์ของ ‘ผู้ดูแลระบบ’ รุ่นทดสอบที่หายสาบสูญไปจากฐานข้อมูลตั้งแต่เกมเปิดให้บริการ “ช่วย... ด้วย...” เสียงหวานใสแต่แหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก หญิงสาวเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวยได้รูป แม้จะดูซีดเซียวไร้สีเลือด แต่ดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นกลับฉายแววระยิบระยับราวกับดวงดาวในกาแล็กซี ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาคีย์มากที่สุดคือ แถบพลังชีวิตเหนือศีรษะของเธอกลับปรากฏเป็นตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบถี่ๆ ว่า **[??? / Error Code: 404 Not Found]** คีย์ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขารีบพุ่งเข้าไปคุกเข่าลงเบื้องหน้าเธอทันที มือเรียวเอื้อมไปแตะที่หัวไหล่บางเบาเพื่อประเมินสถานการณ์ “คุณเป็นใคร? ทำไมถึงมาอยู่ในเขตข้อมูลที่เสียหายแบบนี้?” หญิงสาวปรือตาขึ้นช้าๆ มองหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนโล่งอก มุมปากบางเฉียบยกยิ้มฝื่อน “นาย... คือคนที่ใช้ช่องโหว่... รหัสผ่าน... ของชั้นที่สามสินะ... ฉันรอ... มาสามร้อยปีแล้วนะ... เจ้าเด็กโง่” “ฮะ? สามร้อยปี?” คีย์เลิกคิ้วสูงด้วยความฉงน นี่ไม่ใช่บทสนทนาของ NPC ทั่วไปในเกมแน่ๆ น้ำเสียงและคำพูดของเธอมันชี้ชัดว่าเธอกำลังพูดถึงเวลาในโลกแห่งความเป็นจริงหรือเบื้องหลังของเซิร์ฟเวอร์หลัก “ฉันชื่อ... เฟย์...” เธอหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายเริ่มโปร่งแสงทีละน้อยราวกับสัญญาณภาพที่กำลังหลุดหาย “ถ้าไม่อยากให้ข้อมูลทั้งหมด... ถูกรีเซ็ต... นายต้อง... ถ่ายโอนพลังจิตของฉัน... เข้าสู่ระบบอินเวนทอรีของนายเดี๋ยวนี้!” “เดี๋ยวสิ! ทำแบบนั้นอินเวนทอรีของผมจะระเบิดเอานะครับ เอ้ย... นะคะ!” คีย์เผลออุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อคำนวณจากขนาดข้อมูลมหาศาลของเธอกับความจุของกระเป๋าไอเทมระดับเริ่มต้น แต่วินาทีนั้นเอง เสียงเตือนจากระบบก็ดังแทรกขึ้นมาในหัวทันที *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนของ ‘เฟย์’ (ระบบย่อย AI รุ่นที่ 0) กำลังจะสูญสลาย หากท่านปฏิเสธการช่วยเหลือ โลกใบนี้จะเข้าสู่กระบวนการล้างข้อมูลอัตโนมัติภายใน 10 นาที]* คีย์กัดริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงอย่างบ้าคลั่ง เลือกระหว่างปล่อยให้เกมนี้พังทลายลงพร้อมกับความลับที่เขายังไขไม่หมด กับการเสี่ยงเดิมพันทุกอย่างที่มีเพื่อเก็บ NPC ปริศนาคนนี้ไว้ “ให้ตายเถอะ... ฉันเกลียดการถูกบังคับให้เลือกโดยไม่มีทางเลือกที่สุดเลยเฟย์” คีย์บ่นพึมพำด้วยรอยยิ้มยอมจำนน ก่อนจะดึงแหวนวงกว้างประจำตัวออกแล้วกดลงบนหน้าผากเนียนนุ่มของหญิงสาว “ถ้าพังขึ้นมาจริงๆ เธอกับฉันต้องช่วยกันซ่อมมันตั้งแต่ต้นเลยนะ” “หึ... นาย... ไว้ใจฉัน... เร็วจังนะ...” เฟย์กระซิบแผ่วเบาก่อนที่ร่างของเธอจะแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองนับล้านชิ้น แล้วพรูพรั่งพรั่งพรูไหลทะลักเข้าสู่แหวนมิติในนิ้วมือของคีย์อย่างรวดเร็ว แสงสว่างวาบเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจำลองของดันเจี้ยน แรงสั่นสะเทือนหยุดลงในพริบตา ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมแทนที่ ทว่าในหัวของคีย์เวลานี้ กลับมีเสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นซ้ำไปซ้ำมา พร้อมกับหน้าจอสีทองอร่ามที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า *[ยินดีด้วย! ท่านได้รับไอเทมระดับพิเศษ: ‘จิตวิญญาณแห่งผู้สร้าง (เฟย์)’]* *[สถานะพิเศษปลดล็อก: ท่านได้เข้าสู่เขตพื้นที่หวงห้ามระดับ SSS ‘ห้องควบคุมหลักของพระเจ้า’]* คีย์มองหน้าจอสีทองด้วยแววตาเป็นประกาย หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น ทว่าก่อนที่เขาจะได้ตรวจสอบรายละเอียดเพิ่มเติม ประตูบานยักษ์เบื้องหน้าซึ่งควรจะถูกปิดตาย กลับค่อยๆ ส่งเสียงครูดคราดและเปิดออกเองอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่กำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตาสีแดงคู่ยักษ์จากความมืดมิดเบื้องลึก — และเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามจากนรกก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบทั้งหมดในทันที: *“ผู้บุกรุก... เจ้ากล้าดียังไง ถึงขโมยหัวใจของระบบไป”* -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคีย์และเฟย์ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!