ของขวัญจากศัตรูที่คาดไม่ถึง

“ผู้บุกรุก... เจ้ากล้าดียังไง ถึงขโมยหัวใจของระบบไป” เสียงประกาศก้องกังวานด้วยคลื่นความถี่ต่ำเสียดแก้วหู ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงหินอัคนีเบื้องล่าง ทว่าคีย์กลับไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ชายหนุ่มในชุดคลุมนักเวทสีเทามอมแมมยืนพิงเสาศิลาเก่าแก่ ดวงตาคมกริบมองผ่านความมืดไปยังเงาร่างนับสิบที่กำลังพากันเคลื่อนตัวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ เสียงฝนเหล็กกระทบพื้นหินและเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่บ่งบอกชัดเจนว่า แขกที่ไม่ได้รับเชิญชุดใหญ่ได้มาถึงสถานที่นัดหมายแล้ว กิลด์ ‘อัสนีคลั่ง’... กิลด์ระดับท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและผูกขาดทรัพยากรป่าโบราณแห่งนี้ คีย์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย มือเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนหน้าต่างสถานะโปร่งแสงที่ลอยเคว้งอยู่ตรงหน้า หน้าจอสีฟ้าใสแสดงผลการทำงานของ ‘บัคตรรกะ’ ที่เขาเพิ่งฝังลงไปในระบบควบคุมประตูมิติเมื่อสามนาทีที่แล้ว “มาช้ากว่าที่คำนวณไว้แปดวินาทีนะคะ คุณหัวหน้ากิลด์สายฟ้า” น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเย้าแหย่ดังขึ้นจากด้านข้าง เมื่อเฟย์—อาจารย์สาวลึกลับในชุดคลุมยาวสีครามปรากฏกายขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียง เรือนผมสีเงินยวดยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองของลาวาเบื้องล่าง ดวงตากลมโตคู่สวยมองคีย์ด้วยแววตาเป็นประกายระยิบระยับคล้ายกำลังสนุกสนานกับเกมตรงหน้า “พอดีฉันคำนวณเผื่อเวลาให้พวกเขารวบรวมความกล้าที่จะก้าวเข้ามาในเขตอาคมนี้น่ะค่ะ” คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตายังคงจับAจ้องการเคลื่อนไหวของกลุ่มผู้บุกรุกผ่านเลนส์เวทมนตร์ เบื้องล่าง โกรัช รองหัวหน้ากิลด์อัสนีคลั่ง ร่างกายกำยำสวมเกราะเหล็กกล้าหนาหนักที่มีประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาป ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ลูกกิลด์หยุดชะงัก ดวงตาคมดุภายใต้หมวกเหล็กกวาดมองไปรอบโถงกว้างที่มีเสาศิลาเรียงรายเป็นระเบียบ ความเงียบงันและความอับชื้นทำให้บรรยากาศชวนอึดอัด แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ ไม่มีร่องรอยของมอนสเตอร์ระดับบอสที่พวกเขากำลังตามล่าเลยแม้แต่น้อย “ไอ้หนูแก1แกเป็นใครวะ!” เสียงคำรามก้องของโกรัชดังสะท้อน ขวานยักษ์ในมือถูกกระชับแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ประกาศิตจากกิลด์เราสั่งห้ามใครเข้ามายุ่มย่ามในดันเจี้ยนเขตนี้เด็ดขาด แกบังอาจแฮกข้อมูลระบบเข้าไปเอา ‘หัวใจแห่งไกอา’ ออกมาใช่มั้ยวะ คายมันออกมาซะ ไม่งั้นพวกฉันจะสับแกให้เป็นหมูบดคาเกม!” คีย์ถอนหายใจเบาๆ ราวกับกำลังฟังเสียงบ่นของเด็กน้อย เขาก้าวเดินออกมาจากเงาเสา แสงไฟสีส้มสลัวจากหินลาตไรท์กระทบเข้ากับใบหน้าคมคายที่ประดับรอยยิ้มเยือกเย็น “หัวใจแห่งไกอาเหรอคะ? น่าเสียดายจัง... ของแบบนั้นน่ะ ฉันไม่ได้เอามาหรอกค่ะ” คีย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานพอที่จะให้ทุกคนในโถงได้ยินชัดเจน “ฉันแค่... เอาเศษเสี้ยวของบัคที่พวกคุณพยายามซ่อนไว้ใต้พรมของระบบ มาคืนให้เจ้าของเดิมต่างหากล่ะคะ” “ปากดีนักนะ! ล้อมมันไว้! อย่าให้มันรอดออกไปได้แม้แต่เส้นผมเดียว!” โกรัชตวาดลั่น สัญญาณมือถูกสะบัดลงอย่างเฉียบขาด เหล่านักรบและนักเวทจากกิลด์อัสนีคลั่งนับสามสิบชีวิตพุ่งทะยานเข้าหาคีย์ทันทีราวกับฝูงหมาป่ากระหายเลือด ดาบเคลือบสายฟ้า ลูกไฟเวทมนตร์ และลูกศรอาบยาพิษถูกระดมยิงเข้ามาหมายจะปิดฉากเป้าหมายในกระบวนท่าเดียว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ทว่า... ไม่มีร่องรอยความตื่นตระหนกบนใบหน้าของอดีตโปรเพลเยอร์หนุ่มเลยแม้แต่น้อย คีย์ดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง *คลิیک!* เสียงราวกับกลไกนาฬิกาโบราณทำงานดังขึ้นแผ่วเบา แต่ในพริบตาถัดมา พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าของสมาชิกกิลด์อัสนีคลั่งนับสิบคนก็เรืองแสงสีแดงฉานขึ้นพร้อมกัน อักษรยันต์โบราณที่ถูกซ่อนด้วยโค้ดบัคระดับพระกาฬปรากฏสว่างวาบขึ้นรอบทิศทาง “อะไ-- พื้นนี่มันอะไรวะ!” หนึ่งในนักเวทแนวหน้าของกิลด์อุทานด้วยความตื่นตระหนก เมื่อขาของเขาทั้งสองข้างจมลงไปในพื้นศิลาที่แปรสภาพเป็นของเหลวหนืดราวกับยางเหนียว “กับดักเวทมนตร์ซ้อนทับเหรอ? ไม่สิ... นี่มันไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไป!” โกรัชเบิกตากว้างเมื่อพยายามจะพุ่งตัวหลบ แต่กลับพบว่าพลังงานรอบตัวถูกดูดกลืนหายไปจนหมดสิ้น สกิลเคลื่อนย้ายพริบตาขึ้นหน้าจอแสดงผลเป็น *‘Error 404: Not Found’* “ยินดีต้อนรับสู่กับดัก ‘สลับขั้วตรรกะ’ ที่ฉันใช้เวลาเตรียมไว้ต้อนรับพวกคุณโดยเฉพาะนะคะ” คีย์เอ่ยด้วยรอยยิ้มสุภาพ ขณะที่ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ในเมื่อระบบนี้มันเต็มไปด้วยช่องโหว่ ทำไมเราถึงไม่ใช้ประโยชน์จากกฎฟิสิกส์ที่ถูกพับเก็บไว้ดูล่ะคะ?” ทันใดนั้น แสงสีฟ้าและสีแดงสลับกันกระพริบถี่ๆ วงแหวนเวทมนตร์ขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางโถงหิน แรงโน้มถ่วงรอบตัวของสมาชิกกิลด์อัสนีคลั่งถูกพลิกกลับตาลปัตร ร่างนับสิบถูกกระชากลอยขึ้นสู่เพดานก่อนจะร่วงกระแทกเข้าหากันอย่างรุนแรง เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดและเสียงระบบแจ้งเตือนค่าความเสียหายดังประสานกันระงม *‘Critical Damage! -45,000’* *‘Critical Damage! -52,000’* *‘สถานะอัมพาตทำงานเนื่องจากโอ버로드ของระบบ’* โกรัชใช้ขวานยักษ์ปักลงกับพื้นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ลอยเคว้ง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและตกใจ “แก... แกทำอะไรกับระบบตรรกะของเกมนี้! นี่มันไม่ใช่การเล่นเกมปกติแล้วนะ!” “เกมปกติเหรอคะ?” เฟย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขอบเขตของกับดัก รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ ดวงตาสีเงินจ้องมองโกรัชราวกับกำลังมองมดปลวก “โลกใบนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาให้พวกคุณผูกขาดตั้งแต่แรกแล้วค่ะ... พวกคุณต่างหากที่เป็นสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาทำลายความสมดุล” คีย์เดินผ่านร่างของสมาชิกกิลด์ที่นอนเกลือกกลิ้งด้วยความเจ็บปวดอย่างไร้เรี่ยวแรง ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโกรัชที่พยายามเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยแววตาเคียดแค้น คีย์ย่อตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าอยู่ห่างจากหัวหน้ากิลด์ผู้พ่ายแพ้เพียงคืบ “ฝากกลับไปบอกมาสเตอร์ของพวกคุณด้วยนะคะ...” คีย์กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ “ว่าการตามล่า ‘ผู้เล่นที่ถือครองบัค’ มันสนุกดี... แต่ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะค่ะ เพราะอีกไม่นาน คนที่จะถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์ จะไม่ใช่ฉัน... แต่จะเป็นพวกคุณต่างหาก” สิ้นคำพูดของคีย์ หน้าจอระบบโปร่งแสงสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าของโกรัชและสมาชิกกิลด์ทุกคนพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางดังขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ชีวิตชีวา *‘[System Warning]: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดระดับรากฐาน (Root Access)’* *‘[System Alert]: บัญชีผู้ใช้ของท่านกำลังถูกรีเซ็ตค่าสถานะทั้งหมดเนื่องจากการละเมิดกฎความปลอดภัย’* *‘[Critical Notice]: ยืนยันตัวตนผู้บุกรุก... ตรวจพบรหัสลับจากบุคคลที่สามที่ไม่รู้จัก...’* โกรัชเบิกตากว้างจนแทบถลน ร่างกายของเขากำลังเริ่มโปร่งแสงและสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีขาวทีละน้อย “ทะ... ทำไมระบบถึงลบพวกเรา! แกเป็นใครกันแน่... แกไม่ใช่แค่ผู้เล่นธรรมดา!” คีย์เพียงแค่ยิ้มรับเงียบๆ ไม่ได้เอ่ยคำตอบใดๆ ออกมาอีก ทว่า ในวินาทีที่ร่างของโกรัชกำลังจะสลายหายไปจนหมด หน้าต่างระบบลับสีดำสนิทที่ไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ของเกม ก็เด้งพรวดขึ้นมาตรงหน้าของคีย์และเฟย์พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวนิ่งงันไปในพริบตา *‘[Hidden Quest Activated - SSS Tier]: ค้นพบ ‘ผู้ดูแลระบบตัวจริง’ ที่ถูกจองจำในชั้นใต้ดินที่ 10’* *‘[Warning]: คำเตือนจากระบบ... ผู้ดูแลระบบกำลังรอการปลดปล่อยจากท่าน... หรือการทำลายล้างครั้งสุดท้าย’* *‘[Incoming Transmission]: สายเรียกเข้าจาก... [Unknown User: AI_PRIME_00] — “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชายของฉัน”’* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับกลលวงและมิตรภาพในตอนนี้นะคะ!