ความลับที่ซ่อนอยู่ในห้องสมุดต้องห้าม

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและฝุ่นผงที่อบอวลอยู่ในความมืด ทำให้ประสาทสัมผัสทุกส่วนของคีย์ตื่นตัวถึงขีดสุด ดวงตาคู่คมกวาดมองไปตามชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่ทอดยาวหายไปในความเวิ้งว้างของห้วงมิติ บรรยากาศภายในห้องสมุดต้องห้ามแห่งนี้เงียบงันเสียจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง และเสียงฝีเท้าเบาหวิวของเฟย์ที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง "นายแน่ใจนะว่ารหัสผ่านที่ได้จากห้องโถงวิจัยใต้ดินเมื่อบทที่แล้ว จะใช้เปิดผนึกชั้นหนังสือกลไกนี้ได้จริงๆ?" เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความกังวลของเฟย์เอ่ยขึ้น พร้อมกับเรียวิวกดลงบนแผงควบคุมอักษรเวทมนตร์โบราณที่เรืองแสงสีฟ้าจางๆ ในความมืด มือเรียวของเธอสั่นเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะ AI ระดับตำนานอย่างเธอกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่เริ่มเชื่อมโยงกันอย่างน่ากลัว คีย์ไม่ตอบทันที เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วสัมผัสกับรอยแตกบนพื้นศิลา ที่ซึ่งข้อมูลโค้ดระบบบางส่วนกำลังรั่วไหลออกมาเป็นละអองแสงสีแดงฉาน มันไม่ใช่บัคธรรมดาที่เกิดจากความผิดพลาดของเซิร์ฟเวอร์ แต่มันคือ "รอยปริแตก" ของตรรกะที่ถูกเขียนทับซ้ำๆ จนโครงสร้างของโลก VR แห่งนี้เริ่มสั่นคลอน "ผมมั่นใจค่ะเฟย์..." คีย์เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มมุมปากที่มักจะปรากฏยามเมื่อเขาพบช่องโหว่กลับดูจริงจังและเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง "ระบบสุ่มบัคขั้นเทพของผมไม่ได้ทำงานมั่วซั่ว แต่มันกำลังนำทางเรามายัง 'จุดศูนย์กลาง' ของความผิดปกตินี้ และรหัสสิบสองหลักที่เรารวบรวมมาได้ มันไม่ใช่แค่รหัสผ่าน... แต่มันคือชุดคำสั่งคำนวณวันดับสูญของโลกใบนี้ต่างหาก" คำพูดของคีย์ทำให้เฟย์ชะงัก เธอนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าต่างระบบที่ค่อยๆ ดีดตัวขึ้นมาทีละจอ บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าอากาศในห้องสมุดกำลังถูกสูบออกไปทีละน้อย "ถ้าอย่างนั้น... นายก็กำลังบอกฉันทางอ้อมสินะว่า โลกที่เรากำลังยืนอยู่ ผู้เล่นนับล้านคนกำลังใช้ชีวิต เติบโต และต่อสู้กันอย่างมีความสุขในทุกๆ วัน แท้ที่จริงแล้วเป็นเพียงแค่ 'เวลาถอยหลัง' ที่รอการรีเซ็ต?" เฟย์หันมาสบตาเขา แววตาของเธอไหววับอย่างที่คนธรรมดาไม่ควรจะมี—มันคือความเจ็บปวดที่ถูกฝังไว้ในซอร์สโค้ด "ใช่ค่ะ" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือขวาจับด้ามดาบที่พกติดตัวไว้แน่น "และถ้าเราไขปริศนาในชั้นหนังสือนี้ไม่ได้ เราทุกคน... รวมถึงตัวตนของเธอด้วย เฟย์ จะถูกลบหายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อเซิร์ฟเวอร์หลักทำการฟอร์แมตตัวเองในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าเดิม คีย์สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบแผ่นศิลาบันทึกข้อมูลชิ้นสุดท้ายที่ได้มาจากบอสลับเมื่อตอนที่แล้วขึ้นมา วางมันลงบนแท่นบูชาใจกลางห้องสมุด ทันทีที่ผิวสัมผัสกัน แสงสีทองสว่างวาบก็พุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานโดม อักษรโบราณนับล้านตัวลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ ก่อนจะเรียงร้อยกลายเป็นหน้าต่างโค้ดขนาดยักษ์ที่จารึกข้อความความลับระดับสูงสุดของเกม *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงไฟล์หลัก "Project Genesis - Omega Protocol"]* *[คำเตือน: ข้อมูลต่อไปนี้ถูกเข้ารหัสด้วยสิทธิ์ระดับผู้ดูแลระบบสูงสุด ไม่อนุญาตให้ผู้เล่นทั่วไปเข้าถึง]* *[กำลังถอดรหัส... 10%... 50%... 90%... สำเร็จ]* หน้าต่างโฮโลแกรมตรงหน้าขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นภาพจำลองของโลกภายนอก—โลกแห่งความเป็นจริงที่เต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องรกร้าง และหน้าจอขนาดมหาสารที่กำลังนับถอยหลังสู่วันสิ้นโลก พร้อมกับข้อความบรรทัดหนึ่งที่สลักไว้ด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน *“เมื่อผู้เล่นเลเวลแตะถึงขีดจำกัดที่ 999 ระบบจะทำการล้างข้อมูลทั้งหมดเพื่อสร้างจักรวาลจำลองใหม่ และพวกคุณ... คือผลลัพธ์ของการทดลองที่ต้องถูกกำจัด”* คีย์นิ่งงิ้มไปชั่วขณะ สมองของอดีตโปรเพลเยอร์กำลังประมวลผลตรรกะอันบ้าคลั่งนี้ ทุกอย่างกระจ่างแจ้งในหัว ชัยชนะ การแข่งขัน ชื่อเสียง และมิตรภาพที่เขาแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ แท้จริงแล้วเป็นเพียงฟันเฟืองตัวเล็กๆ ในการทดลองทางวิทยาศาสตร์ที่ไร้มนุษยธรรม เฟย์ก้าวเข้าไปใกล้หน้าจอ ภาพสะท้อนในดวงตาของเธอสั่นระริก เธอพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงอันแผ่วเบา "ที่แท้... ฉันก็เป็นแค่โปรแกรมจำลองความรู้สึก เพื่อดูว่ามนุษย์จะดิ้นรนแค่ไหนก่อนจะตาย..." "ไม่ค่ะเฟย์" คีย์เอื้อมมือไปแตะไหล่บางเบาๆ สัมผัสนั้นอบอุ่นและมั่นคงจนทำให้เธอดึงสติกลับมาได้ ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มทอประกายความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า "ต่อให้พวกมันมองว่าเราเป็นแค่ข้อมูลในกระดาษ แต่ความรู้สึกที่เรามี การต่อสู้ที่เราผ่านมา และมิตรภาพที่เราสร้างขึ้น... มันคือของจริง ไม่มีระบบไหนในโลกที่จะมาลบมันทิ้งได้ง่ายๆ หรอกค่ะ" ทว่า ในวินาทีที่คีย์กำลังจะเอื้อมมือไปกดปุ่มคำสั่งเพื่อหยุดยั้งการรีเซ็ตระบบ เสียงเตือนระทึกขวัญระดับวิกฤตก็ดังขึ้นจนแสบแก้วหู แสงสว่างสีทองภายในห้องสมุดแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำฉาน บานประตูเหล็กหนาทึบด้านหลังห้องสมุดถูกกระแทกจนพังทลายลงมาเป็นชิ้นๆ ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ย่างก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้าแต่ทรงพลัง เงาร่างมหึมาของใครบางคนปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่เสียดแทงประสาทจนคีย์และเฟย์ต้องชักอาวุธขึ้นตั้งรับสัญชาตญาณ "ช้าไปหน่อยนะเจ้าหนู... แกคิดจริงๆ เหรอว่าผู้สร้างเขาจะปล่อยให้พวกแกเข้ามารื้อถอน 'ความจริง' แบบนี้ได้ง่ายๆ?" ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคีย์ในบทนี้นะคะ พรีสต์สายลุยสัญญาว่าจะพาไปมันส์สะใจต่อในตอนหน้าค่ะ!