มิตรภาพที่แลกมาด้วยเลือด

"ของเล่นเด็กสร้างแบบนี้ คิดจะเอามาเดินในเขตล่าสัตว์อสูรระดับสิบห้าเนี่ยนะ? สมองพวกแกทำด้วยเศษขยะหรือไงวะไอ้พวกสวะ!" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังสะท้อนก้องไปทั่วซอกผาหินสีนิล กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับฝุ่นละอองที่ถูกย่ำด้วยรองเท้าเกราะเหล็กหนักอึ้ง ร่างของชายหนุ่มร่างผอมบางสวมชุดผ้าคลุมนักเวทย์ฝึกหัดกระเด็นกระแทกกับผนังหินอย่างแรง จนน้ำยาสีฟ้าในขวดแก้วเล็กๆ ที่เหน็บไว้ตรงเข็มขัดแตกกระจายกลายเป็นละอองแสงสีครามจางหายไปในอากาศ "พ... พอเถอะครับ พี่เบิร์ด พวกผมไม่ได้ตั้งใจจะแย่งพื้นที่ตรงนี้..." เสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือที่พยายามยันพื้นดินอันแห้งผาก ร่างกายของเด็กหนุ่มผู้เล่นใหม่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว หลอดเลือด (HP) บนศีรษะของเขาเหลือเพียงขีดแดงฉานที่พร้อมจะสูญสลายได้ทุกเมื่อ เบิร์ด หัวหน้ากิลด์ย่อย ‘โล่ห์ทมิฬ’ แค่นหัวเราะในลำคอ เขาควงดาบใหญ่ในมือจนเกิดเสียงแหวกอากาศหวีดหิว ดวงตาคมปลาวดุจเหยี่ยวจ้องมองเหยื่อด้วยความสนุกสนานบนความเจ็บปวดของผู้ ในโลกของเกม VRMMO อย่าง *Nexus Online* ที่ความเหลื่อมล้ำทางทรัพยากรคือความจริงอันโหดร้าย การที่ผู้เล่นใหม่หลงเข้ามาในดินแดนกึ่งเปิดโดยปราศจากกลุ่มคุ้มครอง ก็ไม่ต่างอะไรกับลูกแกะที่เดินเข้าดงเสือดาว "พื้นที่ตรงนี้ กิลด์โล่ห์ทมิฬประกาศศักดาไว้แล้ว ถ้าอยากเก็บเลเวลต่อ ก็ไสกหัวออกไปซะ หรือไม่ก็... คลานลอดหว่างขาพวกกูทีละคน เผื่อฉันจะเมตตาให้ขยะอย่างพวกแกกลับไปเกิดที่เมืองใหม่ได้ง่ายขึ้นหน่อย!" เพื่อนร่วมทีมของเบิร์ดอีกสามคนส่งเสียงหัวเราะครื้นเครง พวกมันล้อมวงเข้ามาปิดตายเส้นทางหนีทั้งหมด สายตากวาดมองไปยังเด็กหนุ่มอีกสองคนที่นอนกุมบาดแผลอยู่บนพื้นด้วยความเวทนาปนสมเพช ทว่า... ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความกดดันและความสิ้นหวังนั้น เงาร่างหนึ่งกลับก้าวเดินออกมาจากความมืดของชะง่อนผาอย่างเงียบเชียบ ฝ่าเท้าที่สวมรองเท้าหนังเรียบง่ายเหยียบย่ำลงบนพื้นกรวดเสียงดังกรอบแกรบ แต่มันกลับดึงดูดความสนใจของทุกคนในบริเวณนั้นให้หันขวับไปมองเป็นตาเดียว คีย์ก้าวเท้าออกมาด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ สีหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ดวงตาสสีนิลคู่คมกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะหยุดสายตาลงที่หลอดข้อมูลสเตตัสของผู้เล่นฝั่งตรงข้ามที่ลอยอยู่เหนือศีรษะ *ผู้เล่นเบิร์ด เลเวล 22 คลาส นักรบคลั่ง* *ทักษะติดตัว: เพิ่มพลังโจมตีเมื่อ HP ต่ำกว่า 30%* *อุปกรณ์สวมใส่: เซטיםเกราะเหล็กกล้าผุกر่อน เสริมออปชันเจาะเกราะเล็กน้อย* พริบตาเดียว คีย์ก็วิเคราะห์จุดอ่อนทั้งหมดของอีกฝ่ายเสร็จสิ้นในหัวสมองอย่างแม่นยำ "แกเป็นใครวะ? คิดจะมาสอดเรื่องชาวบ้านรึไง หน้าตาไม่คุ้นเลยนี่หวา ไอ้มือใหม่ไร้กิลด์" เบิร์ดหรี่ตามองประเมินชายหนุ่มที่สวมเพียงเสื้อคลุมสีเทาเก่าๆ ไร้สัญลักษณ์กิลด์ใดๆ คีย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาก้มตัวลงช้าๆ ยื่นมือไปพยุงเด็กหนุ่มผู้เคราะห์ร้ายให้ลุกขึ้นยืน พร้อมกับหยิบขวดโพชั่นฟื้นฟูระดับกลางออกจากกระเป๋าคาดเอวแล้วยัดใส่มืออีกฝ่าย "ดื่มซะ แผลจะได้หายไวขึ้น" น้ำเสียงของคีย์ราบเรียบ แต่นุ่มนวลและหนักแน่นพอที่จะทำให้เด็กหนุ่มผู้สั่นเทากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ "พี่... พี่ครับ หนีไปเถอะครับ พวกมันมีกันสี่คน แถมเลเวลสูงกว่าเรามาก..." เด็กหนุ่มละล่ำละลักเตือนด้วยความหวังดี "หนีเหรอ?" คีย์มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้อบอุ่น แต่กลับเย็นเยียบจนชวนให้สันหลังวาบ "ฉันยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย จะให้หนีได้ยังไงล่ะ" คำพูดนั้นทำให้เบิร์ดโกรธจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "สามหาวนักนะ! อยากลองดีกับกิลด์โล่ห์ทมิฬใช่ไหม? จัดการมันซะ! เอาให้มันจำฝังใจว่าอย่ามาอวดเก่งต่อหน้าพวกเรา!" สิ้นเสียงคำสั่ง ลูกน้องสองคนของเบิร์ดพุ่งทะยานเข้าหาคีย์ทันที ดาบสั้นและหอกยาวถูกเงื้อขึ้นหมายปลิดชีพในดาบเดียว ความเร็วระดับเลเวลยี่สิบพุ่งเข้าประชิดตัวในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที แต่สำหรับอดีตโปรเพลเยอร์ที่เคยผ่านการต่อสู้ในระดับทัวร์นาเมนต์ระดับโลกมาแล้ว ความเร็วระดับนี้ช้าเสียยิ่งกว่าสלอว์โมชัน คีย์ไม่แม้แต่จะขยับตัวหลบในทันที เขารอจนกระทั่งปลายหอกพุ่งเข้ามาห่างจากลำตัวเพียงคืบเดียว ร่างกายจึงพลิ้วหลบไปด้านข้างอย่างแนบเนียนราวกับสายน้ำ ปล่อยให้คมหอกเฉียดชายเสื้อคลุมไปเพียงนิดเดียว *ฟึบ!* ในจังหวะที่อีกฝ่ายเสียหลักเพราะแรงส่ง คีย์ก้าวเท้าเข้าประชิดวงใน มือขวายื่นออกไปกดลงที่จุดข้อต่อหัวเข่าของศัตรูอย่างแม่นยำ พร้อมกับกระตุ้นพลังงานมานาปริมาณมหาศาลที่ถูกบีบอัดไว้ที่ปลายนิ้วผ่านระบบบัคที่เขาค้นพบ *[ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบช่องโหว่ทางกายภาพของเป้าหมาย ทำการแทรกแซงโครงสร้างการเคลื่อนไหวชั่วคราว]* *กร๊อบ!* เสียงข้อต่อลั่นสนั่นพร้อมกับตัวเลขความเสียหายสีแดงฉานที่เด้งขึ้นบนหัวของศัตรู *(-1450 Critical!)* ร่างของนักรบเลเวลยี่สิบทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นทันทีด้วยความเจ็บปวดและอาการชาตามเส้นประสาทที่ระบบจำลองขึ้นมา "บ้านน่า... แกทำอะไรวะ!" เบิร์ดเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เขาไม่เคยเห็นการโจมตีรูปแบบไหนที่สร้างความเสียหายรุนแรงโดยไม่ต้องใช้สกิลโจมตีระดับสูงมาก่อน "การต่อสู้ไม่ได้วัดกันที่เลเวลเสมอไปหรอกนะ..." คีย์ปัดฝุ่นที่ไหล่เบาๆ สายตาคมกริบมองตรงไปยังหัวหน้ากิลด์โล่ห์ทมิฬ "และที่สำคัญ... เขตล่าสัตว์ตรงนี้ ไม่ใช่ของพวกแกตั้งแต่แรก" เฟย์ที่ยืนกอดอกมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ บนกิ่งไม้สูงไม่ไกลออกไป แววตาสีมรกตของเธอพราวระยับด้วยความถูกใจ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของ NPC สาวผู้มีความลับซับซ้อน *'เด็กคนนี้นับวันยิ่งแสดงศักยภาพที่เหนือกว่าการคาดการณ์ของระบบหลักไปทุกทีแล้วสินะ...'* เบิร์ดคำรามด้วยความอับอาย ขายหน้าต่อหน้าลูกน้องและผู้เล่นใหม่ เขากระชับดาบใหญ่ในมือแน่นจนนิ้วมือขาวซีด พลังมานาสีดำทมิฬพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขาบ่งบอกถึงการใช้สกิล ‘คลั่งโลหิต’ ขั้นสูงสุด "ไอ้สารเลว! แกตายซะเถอะ!" เบิร์ดพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงกว่าเดิม แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ทว่าคีย์กลับยืนนิ่ง ไม่หลบหนี แถมยังแย้มยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและแผนการที่ถูกวางไว้ล่วงหน้าอย่างไร้รอยต่อ เขารู้ดีว่าลำพังตัวคนเดียว การสร้างอำนาจในเกมนี้เป็นเรื่องยาก... แต่ถ้ามี "พวกพ้อง" ที่พร้อมจะเติบโตไปด้วยกันล่ะก็ เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นสนุกต่างหากล่ะ คีย์หันไปมองเด็กหนุ่มสามคนที่ยืนมองเขาด้วยสายตาเปล่งประกายความหวังเต็มเปี่ยม ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ดังก้องกังวานไปทั่วโสตประสาทของทุกคน "ถ้าไม่อยากโดนรังแกอีก... ก็ลุกขึ้นมาสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับฉันสิ กิลด์ใหม่ของเรากำลังจะเริ่มต้น ณ วินาทีนี้" ในเสี้ยววินาทีที่ดาบใหญ่ของเบิร์ดฟาดลงมาประชิดตัว แสงสีทองสว่างวาบก็พุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดินรอบตัวของคีย์และกลุ่มเด็กหนุ่ม เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางดังขึ้นพร้อมกันในหน้าต่างสถานะของทุกคนอย่างกึกก้อง *[ระบบแจ้งเตือนระดับโลก: ผู้เล่น 'คีย์' ทำการสร้างกิลด์ใหม่อย่างเป็นทางการ: 'รุ่งอรุณแห่งความย้อนแย้ง' (Paradox Dawn)]* *[เงื่อนไขผ่าน: ปลดล็อกระบบสงครามเขตแดนและสิทธิพิเศษในการครอบครองทรัพยากรระดับ SSS]* *[คำเตือนจากระบบ: ภัยคุกคามจากเงาเบื้องลึกกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่พิกัดปัจจุบันของคุณ...]* ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคีย์ในบทนี้นะคะ พรีสต์สายลุยสัญญาว่าจะพาไปมันส์สะใจต่อในตอนหน้าค่ะ!