การต่อสู้กลางลานประลอง

"ถ้าคิดว่านี่คือขีดจำกัดของฉันแล้วล่ะก็... พวกคุณคงต้องเปลี่ยนนิยามคำว่า 'สามัญสำณะ' ใหม่หมดแล้วล่ะค่ะ" เสียงหวานใสแต่ทว่ากังวานก้องไปทั่วลานประลองกลางร่มของสถาบันเวทมนตร์เซนต์ลูเมียเรีย ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่กว้างใหญ่ชั่วพริบตา ราวกับว่าเสียงลมหายใจของผู้ชมหลายร้อยชีวิตถูกสูบหายไปในอากาศ คีย์ยืนอยู่ใจกลางลานประลอง ชุดนักเรียนสีขาวตัดขอบน้ำเงินยับย่นเล็กน้อยจากการปะทะ แต่ทว่าดวงตาสีนิลคู่สวยกลับประกายแสงสีฟ้าจางๆ ของระบบอินเทอร์เฟซที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตา เขาไม่ได้หอบหายใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม คู่ต่อสู้ของเขา—นักเรียนดีเด่นปีสามสายโจมตีระยะประชิดอย่าง 'แบรดลีย์' กลับทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้น บาดแผลไฟไหม้สลับกับรอยน้ำแข็งกัดกระจายไปทั่วร่างจนขยับไม่ได้ ย้อนกลับไปเมื่อห้าสิบนาาทีก่อน... ประตูบานที่สองเปิดออกตามคำเตือนของเฟย์ในโลกเสมือนจริง โลกความจริงที่คีย์กลับมาไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย แรงกดดันจากสภาคณาจารย์และสายตานับร้อยที่มองมาด้วยความดูแคลน เนื่องจากเขาถูกตราหน้าว่าเป็น 'ผู้เล่นสายบัค' ที่ใช้ช่องโหว่เอาตัวรอดมาตลอด ลานประลองแห่งนี้ถูกจัดขึ้นเป็นพิเศษเพื่อพิสูจน์ศักยภาพ หรือพูดให้ถูกคือ... เพื่อบีบให้คีย์จนมุมและถูกขับไล่ออกจากสถาบันอย่างสมบูรณ์แบบ "คีย์! อย่าดื้อดึงอีกเลย นายไม่มีทางชนะเวทมนตร์ผสานธาตุของแบรดลีย์หรอก ยอมรับการตัดสินซะ!" เสียงตะโกนจากอัฒจันทร์ฝั่งตะวันออกดังขึ้น เป็นเสียงของประธานนักเรียนที่พยายามรักษาหน้าตาของสถาบัน คีย์เหลือบสายตาขึ้นมองเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นบางเบา รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความเย้ยหยันอันเงียบงันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เขานึกถึงคำพูดของเฟย์ก่อนออกจากระบบ— *"ระบบสุ่มบัคไม่ได้มีไว้เพื่อหลบหนีความจริงค่ะคีย์ แต่มันมีไว้เพื่อเขียนกฎเกณฑ์ใหม่ขึ้นมาเอง... จงแสดงให้พวกเขาเห็นว่าตรรกะที่พวกเขายึดมั่น มันเปราะบางแค่ไหน"* ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ กลางอากาศ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่มีใครได้ยินดังขึ้นในหัวของคีย์ [ตรวจพบสถานการณ์คับขัน: การโจมตีด้วยเวทมนตร์ธาตุไฟขั้นสูง 'เพลิงโลกันตร์พิฆาต'] [เปิดใช้งานสกิลสุ่มบัคพิเศษระดับตำนาน: 'การสะท้อนตรรกะเชิงพื้นที่ (Spatial Logic Reversal)'] [ผลลัพธ์: เปลี่ยนดาเมจธาตุไฟให้กลายเป็นพลังงานฟื้นฟูและเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ 300% เป็นเวลา 60 วินาที] ทันทีที่หน้าต่างโปร่งใสสีทองจางหายไป แบรดลีย์ที่รวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายระเบิดพลังเวทมนตร์ลูกไฟขนาดมหึมาเท่าอ่างน้ำพุ่งตรงมาที่คีย์ด้วยความเร็วสูง เสียงแหวกอากาศดังหวีดหวิวราวกับเสียงกรีดร้องของปีศาจ ทุกคนต่างพากันหลับตาเพราะกลัวภาพความโหดร้ายของการบาดเจ็บสาหัส ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ทุกคนอ้าปากค้างจนคางแทบหลุด คีย์ไม่หลบ ไม่ป้องกัน และไม่ร่ายเวทมนตร์ต้านทาน เขาเดินสาวเท้าเข้าไปหาลูกไฟยักษ์ลูกนั้นตรงๆ ด้วยท่าทางสบายราวกับกำลังเดินเล่นในสวนดอกไม้ *ตูมมม!* เปลวเพลิงสีแดงฉานกลืนกินร่างของคีย์หายไปในพริบตา ความร้อนแผดเผาจนพื้นหินรอบข้างร้าวราน แต่ทว่า... ทันทีที่ควันจางลง ภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ร่างที่ไร้เรี่ยวแรง คีย์ยืนอยู่ตรงจุดเดิม เสื้อผ้าไร้รอยไหม้ ผิวพรรณเปล่งประกายออร่าสีฟ้าอ่อนจางๆ ดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับคมกริบยิ่งกว่าเดิม ความเร็วในการเคลื่อนไหวของเขากลายเป็นภาพติดตาจนมนุษย์ธรรมดาแทบมองตามไม่ทัน "เป็น... เป็นไปได้ยังไง!" แบรดลีย์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน "แก... แกทำลายกฎของเวทมนตร์ธาตุไฟได้ยังไงกัน!" คีย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว ร่างก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าแบรดลีย์ราวกับภูตผี ปลายนิ้วเรียวจิ้มเบาๆ ที่กลางหน้าผากของอีกฝ่าย *เปรี๊ยะ!* แรงกระแทกเบาๆ กลับสร้างคลื่นกระแทกทางจิตวิญญาณซัดร่างของแบรดลีย์กระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับเสาหินอัคนีด้านหลังจนแตกหักเป็นสองท่อน ก่อนที่ร่างนั้นจะหมดสติคาที่ ท่ามกลางความเงียบสนิทที่น่าสะพรึงกลัวของผู้ชมทั้งสนาม ไม่มีใครกล้าส่งเสียงเชียร์ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทุกสายตากวาดมองเด็กหนุ่มผู้พลิกสถานการณ์ด้วยวิธีที่อยู่นอกเหนือทุกตำราเรียนเวทมนตร์ บนอัฒจันทร์ฝั่ง VIP อาจารย์ใหญ่ผู้ควบคุมกฎถึงกับลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาด้วยความตกตะลึงระคนหวาดระแวง เพราะสิ่งที่คีย์แสดงออกมาเมื่อครู่... มันไม่ใช่เวทมนตร์ของโลกใบนี้ แต่มมันคือการ 'เขียนโปรแกรมใหม่' กลางอากาศสดๆ คีย์ปัดฝุ่นที่หัวไหล่เบาๆ ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังกลุ่มคณาจารย์ที่นั่งหน้าซีดเผือด เขายิ้มหวานให้กล้องบันทึกภาพเวทมนตร์ที่กำลังฉายภาพไปทั่วอาณาจักร "ถ้าพวกท่านคิดว่านี่คือจุดจบของความวุ่นวาย..." คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่ก้องกังวานไปทั่วลานประลอง "ก็เตรียมตัวต้อนรับของจริงที่จะตามมาหลังจากนี้ได้เลยค่ะ" ในวินาทีนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือสถาบันเวทมนตร์เซนต์ลูเมียเรียที่เคยสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับหยดเลือด เมฆหมอกสีดำทมิฬม้วนตัวเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ใจกลางเมือง และเสียงระฆังโบราณที่ไม่ได้ถูกตีมานานนับพันปีก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นสามครั้งซ้อน *ก๊องงง... ก๊องงง... ก๊องงง...* [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับจักรวาล: ตรวจพบรอยแยกแห่งมิติที่ถูกเปิดออกโดยผู้เล่นปริศนา] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: 'การตื่นรู้ของราชาผู้ถูกลืม' เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ บัดนี้] [คำเตือนจากเฟย์: "ระวังตัวไว้นะคะคีย์... เพราะคนที่กำลังก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น ไม่ใช่ทั้งมนุษย์และ NPC... แต่เป็นผู้สร้างตัวจริงที่พวกเราตามหา"] ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคีย์ในบทนี้นะคะ พรีสต์สายลุยสัญญาว่าจะพาไปพบกับความมันส์ที่สะใจยิ่งกว่าเดิมในตอนหน้าค่ะ!