สกิลที่โลกไม่เคยจำต้องจารึก

"ถ้าคุณยังดึงดันจะเทแต้มทั้งหมดลงในช่อง 'ความต้านทานแรงโน้มถ่วง' อีกแค่แต้มเดียว ฉันเกรงว่าวิหารแห่งนี้อาจจะต้องถูกรีเซ็ตใหม่ทั้งหลังนะคะ, คุณอดีตโปรเพลเยอร์" เสียงหวานใสที่เจือแววเย้าแหย่ดังขึ้นทันทีที่นิ้วเรียวยาวของคีย์ลอยอยู่เหนือหน้าต่างสเตตัสสีฟ้าเรืองรองในห้องโถงลับใต้ดิน แสงสลัวจากคริสตัลโบราณสะท้อนลงบนนัยน์ตาสีเขียวมรกตของเฟย์—NPC สาวลึกลับผู้มีรอยยิ้มปริศนาประดับริมฝีปากอยู่เสมอ เธอกำลังกอดอกพิงเสาศิลาแกะสลัก มองดูชายหนุ่มที่เพิ่งลากตั๋ว 'บัคระบบระดับตำนาน' มาครองได้หมาดๆ จากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ คำเตือนจากระบบที่ยังคงลอยค้างอยู่ในอากาศ: *[ ระวังให้ดี... เมื่อคุณก้าวขาเข้าสู่ด้านมืดของตรรกะแล้ว ต่อให้เป็นพระเจ้าก็ไม่อาจหยุดยั้งคุณได้อีกต่อไป ]* คีย์ไม่ได้สะท้านสะเทือนต่อข้อความขู่ขวัญนั้นแม้แต่น้อย มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เคยทำให้วงการอีสปอร์ตต้องสะเทือนมาแล้วในอดีต—รอยยิ้มของผู้ชายที่มองเห็นช่องว่างในกฎเกณฑ์ที่คนอื่นมองข้าม "พระเจ้าเหรอครับ... เอ้ย, ไม่สิคะ ฉันหมายถึงว่า... พระเจ้าในเกมนี้ก็แค่โปรแกรมเมอร์ที่เขียนโค้ดพลาดไม่ใช่หรือไงคะ, เฟย์" คีย์เกือบเผลอหลุดคำพูดเก่าๆ ออกมา แต่ด้วยสัญชาตญาณความเจ้าเล่ห์ เขาจึงรีบดัดเสียงและเปลี่ยนสรรพนามในใจอย่างแนบเนียน เพื่อไม่ให้ AI สาวตรงหน้าจับพิรุธได้ว่าเขากำลังทดสอบขีดจำกัดของโค้ดเกมอยู่ "ปากคอเราะร้ายจริงนะคะ..." เฟย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่นั้นราวกับมองทะลุปรโปร่งไปถึงจิตวิญญาณของเขา "แต่ก็นั่นแหละค่ะ คือเหตุผลที่ฉันเลือกคุณเข้ามาในพื้นที่ทดสอบ 'อารยธรรมที่สูญหาย' แห่งนี้ เอาสิคะ... อยากลองทำลายขีดจำกัดของเกม *World of Myth Online* ให้โลกดูสักตั้งไหมล่ะคะ" คำท้านั้นสอดคล้องกับความคิดของคีย์พอดี ในเกม VRMMO ทั่วไป เพดานเลเวลและสเตตัสคือกรอบเหล็กที่ไม่มีผู้เล่นคนใดสามารถแหกกฎได้ ผู้เล่นสายพละกำลังจะมีค่าความแข็งแกร่งสูงสุดอยู่ที่ 9,999 หน่วยตามแพตช์ปัจจุบัน แต่นี่คือ 'บัคระบบขั้นเทพ' ที่เขาได้จากการสุ่มตั๋วปริศนาในอัตราความสำเร็จ 0.00001%—บัคที่อนุญาตให้ผู้เล่นสามารถ 'ยัดเยียดค่าสถานะข้ามขีดจำกัด' โดยไม่สน​ใจตรรกะทางคณิตศาสตร์ของเกม คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกรอยต่อของสติสัมปชัญญะทั้งหมดเข้ามารวมไว้ที่ปลายนิ้ว "ถ้าจะทำทั้งที... ก็ต้องเอาให้เซิร์ฟเวอร์สะเทือนจนทีมพัฒนาต้องกุมขมบาลล่ะนะ" ปลายนิ้วของคีย์กดลงไปที่ปุ่ม **[ ยืนยันการอัปสเตตัสแบบไร้ขีดจำกัด ]** ทันที *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระเบิดขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้องโถงใต้ดิน แสงไฟจากคริสตัลเวทมนตร์เปลี่ยนจากสีฟ้าอ่อนเป็นสีแดงเลือดนกอย่างกะทันหัน แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวขนาดเล็กโถมเข้าใส่โครงสร้างโบราณจนฝุ่นละอองร่วงหล่นลงมาดั่งหิมะ [ คำเตือนวิกฤต: ตรวจพบความผิดปกติทางคณิตศาสตร์ในระบบแกนกลาง ] [ ค่าความแข็งแกร่ง (STR): กำลังทะยานจาก 50 -> 99,999,999... (เกินเพดานระบบ 10,000 เท่า) ] [ ค่าความว่องไว (AGI): กำลังทะยานจาก 40 -> 50,000,000... (คำนวณความเร็วทะลุกำแพงเสียง) ] [ ค่าสติปัญญา (INT): กำลังทะยานจาก 60 -> 88,888,888... ] หน้าจออินเทอร์เฟซของเกมสั่นกระตุกอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นรอยแตกสีดำคล้ายกระจก้าวร้าว แถบหลอดเลือดและมานาของคีย์กระพริบถี่รัวจนกลายเป็นสีขาวโพลน เสียง 'แกร๊กๆๆ' ดังมาจากกล่องควบคุมเซิร์ฟเวอร์จำลองที่อยู่ลึกลงไปใต้พื้นดิน ราวกับฮาร์ดแวร์กำลังจะหลอมละลายคามือ เฟย์ถึงกับหุบยิ้ม ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง—ภาพที่เธอเห็นในตอนนี้ ไม่เคยปรากฏอยู่ในฐานข้อมูลประวัติศาสตร์การทดสอบระบบมานานกว่าสามร้อยปี แม้แต่เหล่าผู้กล้าในตำนานก็ยังทำได้แค่แตะขีดจำกัด 9,999 แต่นี่... ชายหนุ่มตรงหน้ากำลังใช้มือเปล่าฉีกกระชากกฎฟิสิกส์ของโลกเสมือนจริงทิ้งราวกับกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ "คุณ... บ้าไปแล้วจริงๆ ด้วยค่ะ, คีย์" เฟย์พึมพำออกมาเบาๆ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะเก็บซ่อน ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุม หน้าจอระบบทั้งหมดดับวูบลงสนิท ความมืดมิดกลืนกินห้องโถงใต้ดินชั่วขณะ ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือก—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนระบบแบบเดิมที่เคยได้ยิน—จะดังสะท้อนก้องกวาดเข้ามาในโสตประสาทของคีย์และเฟย์โดยตรง เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนทำให้ลมหายใจสะดุด *[ ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ 'ภัยพิบัติ' กำลังตื่นจากการหลับใหล... ]* *[ เนื่องจากสเตตัสของคุณทะยานเกินกว่าที่ระบบจะประมวลผลได้ ดันเจี้ยนลับ 'หลุมศพแห่งบรรพกาล' จึงถูกบังคับปลดล็อกล่วงหน้า 50 เลเวล ]* *[ เงื่อนไขผ่านดลใจ: ผู้เล่นคีย์ จะต้องเผชิญหน้ากับ 'ผู้ดูแลกฎระเบียบแห่งความมืด' ในอีก 10 วินาทีข้างหน้า— ]* พื้นศิลาเบื้องล่างเท้าของทั้งคู่แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันมหาศาลพุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยก สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกของคมดาบโบราณที่จ่อรออยู่ที่ลำคอโดยมองไม่เห็นตัวตน คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากหายไป เหลือเพียงแววตานิ่งสงบที่ฉายประกายความท้าทาย เขากำหมัดแน่น รู้สึกได้ถึงพลังงานมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังจนเส้นเลือดปูดโปน—พลังที่มากพอจะผ่าทวีปได้ด้วยการเหวี่ยงหมัดเพียงครั้งเดียว เฟย์ก้าวเข้าไปใกล้เขาอย่างรวดเร็ว มือเรียวคว้าชายเสื้อคลุมของคีย์ไว้แน่น นัยน์ตาสีเขียวมรกตจ้องมองไปยังความมืดเบื้องหน้าที่กำลังก่อตัวเป็นเงาร่างมหึมา พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและคาดหวังในคราวเดียวกัน "ระวังตัวด้วยนะคะ, คีย์... สิ่งที่กำลังลุกขึ้นมานั่น ไม่ใช่บอสธรรมดาในเกมหรอกนะคะ แต่มันคือตัวตนที่แม้แต่ผู้สร้างก็ยังอยากจะลบมันทิ้งไปจากสารบบ—!" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวผ่านขีดจำกัดแห่งตรรกะไปด้วยกันนะคะ!