จุดจบของคนไร้ค่าและจุดเริ่มต้นของความบัค

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งอวลอยู่ในโถงหินอับชื้น ลึกลงไปสามร้อยเมตรใต้พื้นดินของ ‘ดันเจี้ยนซากโบราณกาลอัคนี’ แสงสีส้มสลัวจากคบเพลิงเวทมนตร์บนผนังทอดเงายาวน่ากลัว สะท้อนภาพของเกราะเหล็กกล้าชั้นดีที่เปรอะเปื้อนคราบเขม่าและหยาดโลหิตสีแดงฉาน คีย์ยืนพิงแผ่นหลังเข้ากับเสาหินศิลาแลงอันเย็นเยียบ ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น หน้าอกกระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่สูบฉีดเลือดไปทั่วร่าง บาดแผลฉกรรจ์พาดผ่านต้นแขนซ้ายลึกจนเห็นเนื้อเยื่อสีขาวด้านใน เลือดสดๆ ไหลหยดลงกระทบพื้นหินส่งเสียงติ๋งๆ เป็นจังหวะที่น่าหดหู่ ความเจ็บปวดระดับเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่ถูกตั้งค่าไว้สมจริงตามมาตรฐานเกม VRMMO รุ่นใหม่ล่าสุดกำลังแผดเผาประสาทสัมผัสของเขาให้ชาหนึบ ทว่าความเจ็บปวดทางกายนั้น... ยังเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วล่ะนะ คีย์" เสียงทุ้มต่ำแต่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากเบื้องหน้า ร่างหนาของ ‘กริฟฟิน’ หัวหน้ากิลด์ ‘อัสนีทมิฬ’ ก้าวเท้าเหยียดย่างเข้ามาใกล้ทีละน้อย ในมือของชายหนุ่มถือดาบใหญ่เคลือบเปลวเพลิงสีฟ้าที่ยังคงคุกรุ่น สมาชิกในกิลด์อีกห้าคนยืนล้อมกรอบปิดตายทุกเส้นทางหนี สายตาทุกคู่ที่มองมาไม่ได้มีความรู้สึกผิดหรือลังเลแม้แต่น้อย มีเพียงความโลภและความสมเพชเวทนา คีย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบสีนิลมองสหายร่วมรบที่ร่วมหัวจมท้ายกันมานานกว่าสามปีด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกยิ้มหยันให้กับความโง่เขลาของตัวเอง "สามปี... ที่ฉันยอมเป็นหัวหอกรับความเสียหาย คอยคำนวณรูปแบบการโจมตีของบอส และสละเวลาชีวิตเพื่อปั้นกิลด์นี้ขึ้นมา สุดท้ายพวกนายก็เลือกวิธีนี้สินะ" น้ำเสียงของคีย์ราบเรียบและเย็นเยียบไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ราวกับชายหนุ่มไม่ได้กำลังพูดถึงความตายของตัวเอง "อย่าพูดให้มันน่าขันหน่อยเลย คีย์!" ‘วาล์ว’ นักเวทประจำกลุ่มแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาที่สะสมมานาน "นายมันก็แค่พวกหัวดื้อที่เกาะชื่อเสียงเก่าสมัยเป็นโปรเพลเยอร์มาหากิน! โลกนี้มันขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ต่างตอบแทนต่างหากเล่า ดันเจี้ยนระดับตำนานแห่งนี้มีไอเทมระดับพระเจ้าซ่อนอยู่ และพวกเรา... ไม่จำเป็นต้องแบ่งมันให้คนหมดประโยชน์อย่างนายอีกต่อไปแล้ว" "เข้าใจล่ะ" คีย์พยักหน้ารับช้าๆ แววตาฉลาดเฉลียวเป็นประกายวับวาดขึ้นชั่วขณะ "ไอเทมเซ็ต ‘ราชันย์อัคนี’ ดรอปได้แค่ครั้งเดียวต่อเซิร์ฟเวอร์ ถ้าฉันตายในฐานะปาร์ตี้หลัก ไอเทมชิ้นนั้นจะตกเป็นของหัวหน้ากิลด์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์สินะ การคำนวณผลประโยชน์ของพวกนาย... แม่นยำไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ" กริฟฟินขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ กับท่าทีที่นิ่งสงบผิดมนุษย์ของอีกฝ่าย แม้คีย์จะบาดเจ็บปางตายและไร้ซึ่งมานานาหลงเหลือ แต่สัญชาตญาณของอดีตโปรเพลเยอร์เบอร์หนึ่งก็ยังคงน่ากลัวเสมอ "จัดการซะ! อย่าปล่อยให้มันพูดมาก เดี๋ยวระบบบันทึกภาพการตายจะส่งข้อมูลแปลกๆ ไปฟ้องสภาผู้เล่น" กริฟฟินออกคำสั่งเด็ดขาด พริบตานั้นเอง วาล์วก็สะบัดคถาในมือ ร่ายเวทมนตร์ ‘หอกเพลิงทมิฬ’ พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของคีย์ด้วยความเร็วสูง หมายจะปลิดชีพให้จบสิ้นในคราวเดียว แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนั้น แววตาของคีย์กลับเปล่งประกายคมปลาบ สมองส่วนวิเคราะห์ที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนทำงานด้วยความเร็วดุจฟ้าแลบ เขาไม่ได้หลบหนี เพราะรู้ดีว่าร่างกายตอนนี้ไม่เหลือเรี่ยวแรงพอจะหลบพ้น แต่สายตากลับกวาดมองไปที่ ‘รอยแยกของบัคพื้นผิว’ บนผนังศิลาข้างกาย ซึ่งเป็นจุดบกพร่องทางกราฟิกที่ทีมงานพัฒนาเกมยังไม่ได้แพตช์แก้ไข! *ตรรกะของเกมนี้ถูกสร้างขึ้นจากชุดคำสั่ง... และทุกชุดคำสั่งย่อมมีช่องว่างเสมอ* คีย์ตัดสินใจทิ้งตัวลงนอนราบไปกับพื้น ปล่อยให้หอกเพลิงพุ่งเฉียดหัวไหล่ขวาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงระเบิดซัดร่างของเขากระเด็นไปกระแทกเข้ากับรอยแยกของบัคบนผนังเต็มแรง *เปรี้ยง!* เกิดเสียงประหลาดคล้ายกระจกแตกดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของคีย์ไม่ได้ทะลุผ่านผนังออกไป แต่อากาศรอบตัวกลับบิดเบี้ยวกลายเป็นหลุมดำขนาดย่อม กลืนกินร่างของเขาหายวับไปจากสายตาของทุกคนในพริบตา! "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะ!" วาล์วร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ กริฟฟินรีบก้าวเข้าไปตรวจสอบบริเวณผนังตรงนั้น แต่สิ่งที่พบมีเพียงความว่างเปล่าและเศษละอองแสงดิจิทัลที่กำลังจางหายไป "บ้าเอ๊ย! มันร่วงตกแผนที่เหรอ? หรือว่าระบบเกิดข้อผิดพลาด?" "ช่างมันเถอะน่า หัวหน้า... ตกหน้าผาไร้ก้นบึ้งในดันเจี้ยนระดับนี้ ต่อให้เป็นโปรเพลเยอร์เทวดมาจากไหน ก็ไม่มีทางรอดชีวิตกลับมาได้หรอกครับ" สมาชิกคนอื่นเอ่ยเสริมด้วยความโล่งอก ในขณะที่กลุ่มกิลด์อัสนีทมิฬกำลังตายใจและหันไปเก็บกวาดสมบัติที่เหลือ คีย์กลับร่วงหล่นลงมาสู่ห้วงมิติสีขาวโพลนอันไร้ขอบเขต ร่างของคีย์กระแทกพื้นเบื้องล่างอย่างแรง แม้ความเจ็บปวดจะทวีความรุนแรงขึ้นจนหน้ามืด แต่เขากลับกัดฟันอดกลั้น ลุกขึ้นยืนหยัดด้วยสองขาของตัวเอง สายตาสีคู่นั้นกวาดมองรอบด้านด้วยความฉงน โลกสีขาวแห่งนี้ไม่มีมอนสเตอร์ ไม่มีทางออก และไม่มีหน้าต่างระบบปกติ [ ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมนอกเหนือจากตรรกะระบบหลัก ] [ กำลังทำการเชื่อมต่อเข้าสู่จิตสำนึกของผู้เล่น... ] [ ผู้เล่น 'คีย์' ได้รับความเสียหายเกินขีดจำกัดในพื้นที่รอยต่อของบัค เงื่อนไขลับผ่านสมบูรณ์แบบ ] เสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าและเย็นเยียบดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาท ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนมาตรฐานของเกม แต่เป็นเสียงที่สะท้อนกังวานราวกับมาจากห้วงลึกของจักรวาล คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย ตั้งสติรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว สมองเริ่มประมวลผลข้อมูล "ระบบแจ้งเตือนแบบนี้... มันไม่ใช่ระบบสุ่มไอเทมทั่วไปแน่" [ ยินดีต้อนรับสู่ 'ระบบสุ่มบัคขั้นเทพ' (God-Tier Bug Randomizer) ] [ เนื่องจากท่านคือผู้เล่นคนแรกที่สามารถใช้ประโยชน์จากความผิดพลาดของระบบ (Bug) เอาชีวิตรอดจากความตายได้สำเร็จ ท่านได้รับสิทธิ์ในการครอบครอง ‘สิทธิ์ขาดเหนือตรรกะ’ เป็นกรณีพิเศษ ] [ เริ่มต้นการสุ่มความสามารถพิเศษประจำตัวครั้งแรก... ] [ กำลังหมุนวงล้อบัคแห่งโชคชะตา... ] ภาพหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าของคีย์ พร้อมกับวงล้อรูเล็ตที่เต็มไปด้วยคำสั่งประหลาดหลุดโลก เช่น [สลับค่าสเตตัสบอสกับมดป่า], [เจาะทะลวงระบบคูลดาวน์สกิลเป็น 0], หรือ [ขโมยไอเทมสวมใส่จากNPCแบบสุ่ม] วงล้อหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหึ่งๆ บ่งบอกถึงพลังงานอันมหาศาลที่ซ่อนอยู่ภายใน คีย์มองดูภาพเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก ความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจที่หายAไปนานนับปีกลับมาสูบฉีดใน Xายอีกครั้ง ความแค้นที่มีต่อกิลด์อัสนีทมิฬถูกพับเก็บไว้ชั่วคราว เพราะตอนนี้... เขาได้กุมกุญแจดอกสำคัญที่จะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ของเกมนี้ไปตลอดกาลแล้ว [ ติ๊ง! ขอแสดงWวามยินดี ผู้เล่น 'คีย์' สุ่มได้รับสกิลระดับ SSS ขั้นสูงสุด ] [ ท่านได้รับความสามารถ: **[บัคพิกัดอนันต์ (Infinite Coordinate Glitch)]** - อนุญาตให้ผู้เล่นสามารถแก้ไขกฎฟิสิกส์และตำแหน่งของวัตถุใดก็ได้ในเกมตามอำเภอใจ ] [ คำเตือนจากระบบ: ระวังให้ดี... เมื่อคุณก้าวขาเข้าสู่ด้านมืดของตรรกะแล้ว ต่อให้เป็นพระเจ้าก็ไม่อาจหยุดยั้งคุณได้อีกต่อไป ] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโลดแล่นในโลกพิศวงใบนี้ด้วยกันนะคะ!