รุ่นพี่อย่ามองผมแบบนั้น

เสียงครางต่ำของหินผาที่เสียดสีกันดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับกระดูกสันหลังของโลกกำลังปริแตกเป็นเสี่ยงๆ คีย์กัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามขึ้นเป็นสันนูน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ขณะที่ปลายนิ้วยังคงรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมกลางอากาศด้วยความเร็วระดับแสง ข้อมูลโค้ดสีแดงฉานไหลทะลักผ่านม่านตาของเขาเหมือนสายธารแห่งความตาย ภายในพื้นที่ปิดตายของ ‘หอคอยบรรพกาลที่ถูกลืม’ อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดเป็นคลื่นความร้อนระอุ [คำเตือน: ตรวจพบการพยายามเข้าถึงรากฐานระบบโดยมิชอบ] [ผู้ดูแลระบบระดับสูง: 'เซเฟอร์' กำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดของท่าน ระยะห่าง: 300 เมตร...] "บ้าเอ้ย... เร็วกว่าที่คาดไว้สามวินาที" คีย์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาสีนิลหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด เมื่อครู่เขากะจะใช้ช่องโหว่ของบัคความหนาแน่นของแมปเพื่อหลบเลี่ยงการปะทะ แต่ดูเหมือนระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติของที่นี่จะฉลาดเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้หลายเท่า พรึบ! ในเสี้ยววินาทีที่เงาดำทมิฬเคลื่อนตัวผ่านโค้งประตูกลมหินอ่อน เฟย์ที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่มุมห้องก็ขยับตัว ร่างโปร่งแสงของเธอพุ่งเข้ามาขวางหน้าคีย์เอาไว้พร้อมกับกางม่านพลังสีครามเข้มขึ้นปกป้องทันที ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "เด็กน้อย... นายเล่นกับไฟกองใหญ่เกินไปแล้วนะ" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นของเฟย์ดังขึ้น ท่ามกลางเสียงเตือนภัยที่ดังระรัวระเบิด "เจ้านั่นไม่ใช่ NPC ธรรมดา แต่เป็น AI ระดับควอนตัมที่ถูกตั้งโปรแกรมให้กำจัด 'สิ่งแปลกปลอม' ทุกอย่างที่เข้าใกล้แกนกลาง... รวม De-bugger อย่างนายด้วย" "ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ เราก็ติดแหง็กอยู่ที่นี่จนโดนรีเซ็ตข้อมูลทั้งไอดีอยู่ดีไม่ใช่เหรอครับ... เอ้ย, ครับที่ไหนล่ะ เฟย์" คีย์เกือบเผลอหลุดปากพูดสำนวนคุ้นเคยออกไป แต่ก็รีบเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาดุๆ ที่อีกฝ่ายส่งกลับมา "หึ รู้จักเถียงฉันเหรอ" เฟย์ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง มุมปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แม้ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ แววตาของเธอกลับพราวระยับด้วยความท้าทาย "เอาล่ะ ถ้ามั่นใจนักว่าเจอช่องโหว่ของระบบแล้วล่ะก็... ลองดูซิว่านายจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของ *'รุ่นพี่'* คนนี้ไปได้ยังไง" สิ้นเสียงของเฟย์ ผนังหอคอยเบื้องหน้าก็ระเบิดออกเป็นจุล! เศษหินนับร้อยชิ้นลอยค้างกลางอากาศด้วยแรงโน้มถ่วงที่ถูกบิดเบือน ร่างของใครคนหนึ่งก้าวเดินผ่านกลุ่มควันสีเทาทึบออกมาอย่างช้าๆ รองเท้าบูทหนังสีดำสนิทกระทบพื้นหินส่งเสียงกังวานเยือกเย็น ทุกย่างก้าวที่อีกฝ่ายเดินผ่าน พื้นผิวรอบข้างแตกสลายกลายเป็นสี่เหลี่ยมพิกัดข้อมูลดิจิทัลสีขาวโพลน ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ปักลวดลายวงจรเวทมนตร์สีทองอร่าม เรือนผมสีเงินยวดยาวสลวยรับกับใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับเทพบุตรกรีก ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์—มันว่างเปล่า เย็นชา และสะท้อนภาพข้อมูลโค้ดนับล้านบรรทัดกำลังหมุนวนอยู่ภายใน นั่นคือ "เซเฟอร์" ผู้ดูแลระบบอันดับต้นๆ ของสถาบัน และยังเป็น... คู่ปรับตัวฉกาจที่คีย์เคยปะทะคารมและหักเหลี่ยมกันมานับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่สมัยยังเป็นเบต้าเทสเตอร์ เซเฟอร์หยุดยืนห่างออกไปเพียงสิบก้าว ดวงตาสคมกริบคู่นั้นกวาดมองคีย์ตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนมุมปากช่างดูน่าขนพองสยองเกล้าเสียยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยว "ไม่เจอกันนานเลยนะ... คีย์" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น บรรยากาศรอบตัวกดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออก แรงดันออร่าระดับสูงแผ่ขยายออกมาราวกับคลื่นสึนามิที่พร้อมจะซัดสาดทุกสิ่งให้จมดิ่งสู่ก้นบึ้งของความว่างเปล่า "นายยังคงชอบสร้างความปวดหัวให้ระบบเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน... เที่ยวไปขุดคุ้ยข้อมูลเน่าเฟะที่ถูกฝังกลบเอาไว้ แล้วคิดว่าตัวเองฉลาดพอที่จะเปลี่ยนแปลงกฎงั้นเหรอ?" เซเฟอร์เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในนัยน์ตาของคีย์ราวกับจะควักเอาความลับทั้งหมดในสมองของอีกฝ่ายออกมาแผ่หลา คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขาไม่ได้ถอยหลังหนีแม้แต่นصفก้าว มือข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะหน้าจอโฮโลแกรมที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมอย่างแนบเนียน นิ้วเรียวยาวเลื่อนแตะคำสั่งบางอย่างเบาๆ "โลกใบนี้มันถูกสร้างขึ้นมาบนความล้มเหลวตั้งแต่แรกอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ, เซเฟอร์" คีย์แย้มยิ้มมุมปาก ส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างไม่เกรงกลัว "ผมก็แค่นักศึกษาทุนที่อยากจะซ่อมแซมระบบระบายน้ำของสถาบันที่มันตันจนน้ำเน่าเอ่อล้นออกมาก็เท่านั้นเอง... หรือว่ารุ่นพี่กลัวว่าความลับใต้พรมเน่าๆ ของสถาบันจะถูกผมกวาดทิ้งจนหมดกันแน่?" บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบกริบลงทันที อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เซเฟอร์หรี่ตาลง รังสีอำมหิตพุ่งทะยานออกจากร่างจนเกิดเป็นเสียงกระแสไฟฟ้าช็อตเปรี๊ยะๆ รอบตัว เขาไม่ได้โกรธเคืองกับคำพูดเหน็บแนมนั้น แต่กลับก้าวเท้าเข้ามาหาคีย์อย่างเชื่องช้า—แต่มั่นคง "ปากเก่งขึ้นนี่... คีย์" เซเฟอร์หยุดยืนห่างจากคีย์ไม่ถึงหนึ่งช่วงแขน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความเย็นเยือกจากตัวอีกฝ่าย ดวงตาสีเงินสะท้อนภาพใบหน้าของคีย์ที่กำลังจ้องตอบอย่างไม่ยอมแพ้ "แต่คนที่ฉลาดเกินมักจะอายุสั้นเสมอนะ... นายรู้ใช่ไหม?" เฟย์ขยับตัวเตรียมจะพุ่งเข้าไปแทรกแซง แต่คีย์กลับยกมือขึ้นส่งสัญญาณห้ามปรามเงียบๆ ดวงตาสีนิลของคีย์สบประสานกับนัยน์ตาสีเงินคู่สวยของรุ่นพี่ตัวร้ายอย่างไม่หลบเลี่ยง มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เซเฟอร์คุ้นเคยดี—รอยยิ้มที่เป็นสัญญาณว่า... *ไอ้เด็กนี่กำลังวางแผนเล่นตลกอะไรบางอย่างเบื้องหลังอีกแล้ว* "รุ่นพี่อย่ามองผมแบบนั้นสิครับ..." คีย์กระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าชัดเจนก้องกังวานในความเงียบงัน "เพราะบางที... คนที่อาจจะไม่ได้เดินออกไปจากหอคอยนี้... อาจจะไม่ใช่ผมก็ได้นะ" ติ๊ด! เสียงแจ้งเตือนระบบปริศนาดังขึ้นแทรกกลางระหว่างคนทั้งสอง หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่คีย์ซ่อนไว้เบื้องหลังพลันเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตสว่างวาบ พร้อมกับข้อความขนาดใหญ่ที่เด้งขึ้นตรงหน้าเซเฟอร์และคีย์พร้อมกัน— [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการอนุมัติสิทธิ์เข้าถึง 'รหัสมาสเตอร์' สำเร็จ 100%] [สถานะพื้นที่: ระบบกำลังทำการรีเซ็ตสถาปัตยกรรมภายใน 5... 4...] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับคีย์นะคะ!