ใครว่าวิศวกรไม่มีอารมณ์ขัน

หน้าจอไอפาดในมือผมสว่างวาบ เผยให้เห็นไฟล์แบบแปลนโครงสร้างที่ถูกส่งมาทางอีเมลเมื่อสามนาทีที่แล้ว หัวข้ออีเมลเขียนไว้สั้นๆ ด้วยตัวอักษรพิมพ์ใหญ่ว่า *'REV.FINAL_STRUCTURAL_PLAN_BY_MIN_V.99'* ซึ่งแค่เห็นเลขเวอร์ชันก็ทำให้มุมปากของผมกระตุกขึ้นอย่างอดไม่ได้ ปกติแล้ว มินตรา วิศวกรสาวผู้ยึดมั่นในมาตรฐาน ISO ยิ่งกว่าชีวิตจิตใจ จะส่งแบบแก้ไขมาให้ตรวจไม่เกินเวอร์ชันที่สาม แต่นี่เล่นปาเข้าไปเวอร์ชันที่เก้าสิบเก้า แถมยังเป็นเวลาตีสองกว่าๆ ในคืนวันศุกร์แบบนี้ ผมแค่นเสียงหึในลำคอด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู นิ้วเรียวกดเปิดไฟล์นั้นขึ้นมาดูทันทีด้วยความอยากรู้ว่า แม่สาวสายเป๊ะคนนี้จะสรรหาลูกเล่นอะไรมาเอาคืนผม หลังจากที่เมื่อวานผมเพิ่งแกล้งส่งสكتช์อัพดีไซน์ห้องน้ำสไตล์ทรอปิคอลเปิดโล่งที่ไร้ความเป็นจริงทางวิศวกรรมไปให้เธอตรวจจนเกือบโดนแฟ้มเอกสารฟาดหัว แต่พอหน้ากระดาษดิจิทัลโหลดเสร็จสิ้น... ดวงตาของผมก็เบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ก่อนที่เสียงหัวเราะพรวดจะดังลั่นห้องทำงานเงียบสงบ "ให้ตายเถอะ... ยัยนี่แสบเป็นบ้า" ผมพึมพำกับตัวเอง พลางส่ายหัวเบาๆ ในไฟล์นั้นไม่ใช่แบบโครงสร้างเหล็กหรือคอนกรีตเสริมเหล็กตามมาตรฐานวิศวกรรมแต่อย่างใด แต่มันคือแบบแปลน "บ้านพักตากอากาศสำหรับแมวเหมียวสามสตัว" ที่มีการคำนวณแรงลม แรงแผ่นดินไหว และจุดศูนย์ถ่วงของกระบะทรายแมวอย่างละเอียดถี่ถ้วนในระดับทศนิยมสามตำแหน่ง! แถมยังมีหมายเหตุเชิงวิศวกรรมด้วยลายมือดิจิทัลดุๆ กำกับไว้ทุกมุมห้อง เช่น *'จุดนี้รับน้ำหนักตัวแมวอ้วนเกิน 7 กิโลกรัมไม่ได้ กรุณาออกแบบคานมารองรับเพิ่ม'* หรือ *'บันไดไต่คอนโดแมวมีความชันเกิน 45 องศา ผิดหลัก ergonomics ของสี่ขา กรุณาแก้มาใหม่ภายในสามวินาที'* ความละเอียดลออที่แฝงความกวนประสาทแบบนี้... มีคนเดียวในโลกแน่นอนครับ ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเข้าแอปพลิเคชันแชทที่คุ้นเคย นิ้วโป้งรัวพิมพ์ข้อความหาเจ้าแม่วิศวกรผู้ไม่ยอมแพ้ใครทันที **กรณ์:** นี่คุณ... ว่างมากเหรอ ถึงเอาเวลาไปคำนวณโมเมนต์ดัดคานรับกระบะทรายแมวเนี่ย? ผ่านไปไม่ถึงหวินาที สถานะในแชทขึ้นว่า *'Seen'* ทันทีราวกับเธอนั่งเฝ้าหน้าจออยู่ **มีน:** ใครว่างคะ เอ๊ย! ใครว่างกันล่ะคะคุณสถาปนิก! งานหลวงไม่ให้ขาด งานราษฎร์เรื่องแมวต้องมาค่ะ ก็เห็นคุณบ่นนักไม่ใช่เหรอว่าอยากได้งานที่มีจินตนาการ ไร้กรอบ ไร้กฎเกณฑ์ ฉันก็เลยจัดให้ตามคำขอไงคะ แบบแปลนนี้ผ่านมาตรฐานความปลอดภัยระดับสูงสุด (ของแมวเปอร์เซีย) เลยนะ ผมหลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ภาพใบหน้ายามที่เธอย่นจมูกด้วยความหมั่นไส้คงลอยเข้ามาในหัวผมชัดเจนเสียจนเกือบจะเอื้อมมือไปคว้าได้ ภาษาที่เธอกล้าใช้เถียงผมแบบนี้ มันสะท้อนความดื้อรั้นที่น่ารักเสียจนผมใจยวบ **กรณ์:** ยอมจำนนครับ ยอมแล้วจริงๆ แม่คุณรุนแรง เหลือไว้ให้ผมหายใจบ้างเถอะครับ แบบนี้ผมคงต้องยกธงขาว ยอมเป็นลูกน้องคุณมีนแต่โดยดีแล้วล่ะครับ **มีน:** รู้ตัวก็ดีค่ะ! ทีหลังอย่ามาซ่ากับวิศวกรสายเป๊ะอย่างฉันอีกนะ เดี๋ยวจะโดนคำนวณแรงเฉือนใส่หน้าซะก่อน **กรณ์:** กลัวแล้วครับ... งั้นเพื่อเป็นการไถ่บาปที่ผมกวนประสาทคุณเมื่อวาน พรุ่งนี้เช้าผมขออนุญาตไปรับคุณไปหน้าไซต์งาน พร้อมกาแฟลาเต้อุ่นๆ กับครัวซองต์ร้านโปรดที่คุณชอบ เป็นการสงบศึกนะครับ ปลายทางเงียบหายไปพักใหญ่ จนผมเริ่มคิดว่าเธออาจจะปิดจอหนีไปนอนจริงๆ แล้ว แต่แล้วหัวใจของผมก็กระตุกวูบเมื่อกล่องข้อความเด้งขึ้นมาอีกครั้ง **มีน:** ...ก็ได้ค่ะ เห็นแก่กาแฟกับครัวซองต์หรอกนะ ห้ามมาสายเด็ดขาด ถ้าเลทแม้แต่นาทีเดียว ฉันจะปรับเป็นงานออกแบบตู้คอนเทนเนอร์กลางแดดเปรี้ยงๆ ให้คุณคุมเองคนเดียวเลย! ผมอ่านข้อความนั้นแล้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างเงียบเชียบ เป็นความรู้สึกคุ้นเคยที่เริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ ทีละนิดในทุกครั้งที่เราได้ต่อปากต่อคำกัน ใครว่าวิศวกรไม่มีอารมณ์ขันล่ะครับ? สำหรับผมแล้ว มีนคือวิศวกรที่มีทั้งความเป๊ะ ความดื้อ และความน่ารักที่ผสมผสานกันได้อย่างลงตัวที่สุดในโลกใบนี้เลยต่างหาก ผมวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงาน ปิดหน้าจอไอพัดลง แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับไม่ยอมจางหายไปไหน บรรยากาศรอบตัวที่เคยเงียบเหงาและเคว้งคว้างในยามดึก กลับถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นบางเบาที่ทิ้งร่องรอยไว้ในใจอย่างชัดเจน แต่ทว่า... ในจังหวะที่ผมกำลังจะลุกขึ้นไปปิดไฟเพื่อเข้านอน เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง เป็นข้อความใหม่จากมีนที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง **มีน:** เอ้อ... เกือบลืมบอกไปอีกเรื่องค่ะคุณกรณ์... ผมเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย นิ้วเรียวแตะเปิดหน้าจอเพื่ออ่านข้อความต่อทันที **มีน:** พรุ่งนี้ที่คุณจะมารับ... ไม่ต้องแวะร้านกาแฟร้านเดิมหรอกค่ะ พอดีมีคน... ส่งช็อกโกแลตร้อนแก้วโปรดมาให้ฉันที่หน้าคอนโดตั้งแต่หัวค่ำแล้วล่ะค่ะ... และคนที่ส่ง... เขาก็ยืนรออยู่ตรงนี้ ไม่ยอมไปไหนเลยตั้งแต่เมื่อวาน... ข้อความนั้นถูกส่งมาพร้อมกับรูปถ่ายแนบ เป็นภาพถ่ายเงาสลัวของชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งยืนถือร่มท่ามกลางสายฝนปรอยๆ ที่หน้าล็อบบี้คอนโดของมีน โดยที่ใบหน้าของเขาถูกเงาดำบังไว้จนมองไม่ชัดเจน... แต่ทว่า รูปทรงและเสื้อแจ๊กเก็ตหนังสีดำตัวนั้น กลับทำให้หัวใจของผมหยุดเต้นไปชั่วขณะ เพราะนั่นไม่ใช่ผม... และไม่ใช่พีทอย่างแน่นอนครับ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกดีๆ ที่ค่อยๆ ผลิบานนี้นะครับ — สายลมแผ่วเบา