มื้อเที่ยงใต้ต้นมะขาม

"ถ้าคุณยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนผมไปแอบฉี่ในพิมพ์เขียวคุณ มีน ผมว่างานวันนี้เราน่าจะไม่ได้เทปูนหรอกครับ แต่จะได้ไปนับหนึ่งใหม่ที่โรงพยาบาลแทน" ผมเอนหลังพิงเสาปูนเปลือยที่เพิ่งแกะแบบออกสดๆ ร้อนๆ พลางยักคิ้วกวนประสาทใส่ยัยวิศวกรสายเป๊ะที่ยืนกอดอกแน่นจนแทบจะกลายเป็นก้อนหินอยู่ตรงหน้า "ปากแบบนี้น่าจับไปเทปูนปิดตายจริงๆ นะคะคุณกรณ์" มินตราแค่นเสียงตอบ กลับกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเหลืออด "ที่ฉันทำหน้าแบบนี้ เพราะคุณน่ะแหละที่แก้แบบหน้างานโดยไม่ปรึกษาใคร เสาต้นนี้มันรับน้ำหนักไม่ได้ตามสเปกที่คุณเคาะมาตอนแรกหรอกนะ ถ้าพังลงมา ใครรับผิดชอบครับ?" ผมขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด แกล้งโน้มตัวลงไปจนเห็นเงาของตัวเองในดวงตาคมกริบคู่นั้น เธอถอยกรูดทันทีจนแผ่นหลังชนกับโครงเหล็กเส้น ผมหลุดขำเบาๆ ในลำคอ "ก็ผมถึงต้องมาอยู่ตรงนี้ไงครับ มาคอยดูว่า 'วิศวกรคนเก่ง' จะช่วยแก้ปัญหาให้สถาปนิกจอมกวนคนนี้ได้ไหม... หรือว่าจริงๆ แล้วคุณแค่ไม่อยากให้ผมอยู่ใกล้ๆ นานเกินไป?" "หลงตัวเอง" เธอสวนกลับทันควัน ใบหูเล็กเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "ไปครับ ไปหาอะไรกินกัน ผมเจอร้านลับในตำนานหลังไซต์งานนี่เอง แซ่บกว่าส้มตำปูปลาร้า ก็คงเป็นผมเนี่ยแหละที่ตำส้มให้คุณกินได้ทุกวัน" ไม่รอให้ปฏิเสธ ผมคว้าข้อมือเธอแล้วดึงเบาๆ ออกจากเขตก่อสร้างที่มีแต่ฝุ่นฟุ้ง มุ่งหน้าไปยังดงต้นมะขามใหญ่ที่ชาวบ้านแถวนั้นชอบมานั่งรวมตัวกัน มันเป็นมุมที่เงียบสงบอย่างประหลาดท่ามกลางเสียงตอกเสาเข็มอันน่ารำคาญ เรานั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่เก่าๆ ใต้ร่มเงาต้นมะขามใหญ่ ลมพัดเอื่อยๆ กลิ่นดินหลังฝนตกผสมกับกลิ่นปลาร้าจางๆ มันไม่ใช่บรรยากาศหรูหราที่ผมคุ้นเคย แต่การได้เห็นมีนถกขากางเกงขึ้นนิดๆ แล้วนั่งทำหน้ามุ่ยใส่ถ้วยส้มตำตรงหน้า มันกลับทำให้หัวใจผมเต้นจังหวะแปลกๆ ที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ร้านนี้รสชาติใช้ได้นะ" เธอพูดเบาๆ หลังจากตักเส้นมะละกอเข้าปาก "ไม่ยักรู้ว่าคนอย่างคุณจะกินอะไรแบบนี้เป็น นึกว่าจะกินแต่ไวน์กับคาเวียร์" "ผมก็แค่คนธรรมดาครับมีน ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรหรอก... ยกเว้นเรื่องจีบสาวน่ะนะ" ผมหยอดพลางหยิบน้ำแข็งในแก้วเธอมาเคี้ยวเล่น "กินเยอะๆ ครับ งานบ่ายนี้หนักนะ ผมจะออกแบบส่วนที่เป็นกระจกให้มันดูโปร่งขึ้น จะได้ไม่ดูอึดอัดเหมือนหน้าคุณตอนนี้" มินตราหยุดมือที่กำลังถือช้อน เธอเงยหน้าขึ้นมองผม สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงอย่างน่าใจหาย "ทำไมต้องทำดีด้วยครับกรณ์? หมายถึง... ที่ผ่านมาเราทะเลาะกันตลอด คุณจะมากวนประสาท หรือจะมาหยอดมุกใส่ฉันทำไมกัน?" คำถามนั้นทิ้งความเงียบไว้ชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงนกกระจิบที่เกาะอยู่บนกิ่งมะขาม ผมจ้องลึกลงไปในดวงตาเธอ เห็นความเหนื่อยล้าซ่อนอยู่ลึกๆ ภายใต้มาดวิศวกรสาวแกร่ง "เพราะผมเห็นตัวเองในตัวคุณไงครับ" ผมตอบเสียงนุ่มลงอย่างลืมตัว "เราทั้งคู่ต่างก็แบกความคาดหวังของคนอื่นเอาไว้จนแทบหลังหัก คุณต้องเป๊ะเพราะกลัวคนไม่ยอมรับ ส่วนผมต้องกวนประสาทเพื่อปิดบังว่าผมไม่ได้อยากเป็นอย่างที่ครอบครัวขีดเส้นไว้... เราต่างก็เป็นคนเหงาๆ ที่ใส่หน้ากากเข้าหากัน ไม่ใช่เหรอ?" มินตราชะงักไป คำพูดของผมคงไปสะกิดบางอย่างในใจเธอ เธอก้มหน้ามองจานส้มตำ มือสั่นน้อยๆ อย่างที่เธอไม่ทันสังเกต "คุณพูดเหมือนรู้จักฉันมานาน" เธอพึมพำ "ก็ถ้าอยากให้รู้จักมากกว่านี้ ก็ลองเปิดใจให้ผมเข้าไปนั่งในออฟฟิศใจคุณบ้างสิครับ รับรองว่าจะได้เห็นอะไรที่แปลกใหม่... แบบที่ไม่มีวิศวกรคนไหนให้คุณได้แน่ๆ" ผมหัวเราะร่ากลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง แต่ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของมีนก็สั่นครืดขึ้นมาบนแคร่ไม้ไผ่ หน้าจอที่สว่างวาบเผยให้เห็นชื่อผู้ส่งที่เด้งขึ้นมา *‘พีท: เฮ้ยมีน! ไอ้กรณ์มันฝากกูถามว่าถ้ามันจะขอจีบจริงๆ มึงจะโอเคไหม สรุปมันให้กูมาหยั่งเชิงเฉยๆ แต่กูเผลอส่งข้อความนี้เข้าเครื่องมึงว่ะ... ซวยแล้วกู!’* บรรยากาศใต้ต้นมะขามที่กำลังอบอุ่นหัวใจกลายเป็นความเงียบกริบที่น่าอึดอัดที่สุดในชีวิตผม มินตราอ่านข้อความนั้นจบแล้วเงยหน้าขึ้นมองผมช้าๆ ในขณะที่ผมกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่แล้วเธอก็ยิ้ม... เป็นยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นยิ้มที่เหมือนจะบอกว่าเกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ "ถ้าพีทไม่ทำแบบนี้ คุณก็คงไม่กล้าบอกฉันตรงๆ ใช่ไหมคะ... กรณิศ?" ผมอ้าปากค้าง สมองหมุนติ้วว่าจะหาข้อแก้ตัวอย่างไร แต่ทว่า... มินตรากลับเอื้อมมือมาหยิบมือถือของผมที่วางอยู่ข้างๆ แล้วกดล็อกหน้าจอ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูผมเบาๆ จนขนลุกซู่ "ถ้าอยากจีบนัก... เย็นนี้ไปรอฉันที่หน้าไซต์งานนะคะ ถ้ามาช้าแม้แต่นาทีเดียว ฉันจะเทปูนปิดทางเข้าออกคุณให้หมดเลย คอยดู!" เธอเดินทิ้งผมไว้ใต้ต้นมะขาม ทิ้งให้ผมได้แต่นั่งอึ้งกับความใจกล้าที่คาดไม่ถึงของวิศวกรสาวคนนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้สายลมแผ่วเบาเสมอมานะครับ