ตบหน้าผู้อาวุโสตาบอด

"เจ้าคิดว่าสถานะศิษย์ในนามอย่างเจ้า จะมีสิทธิ์มายืนขวางทางข้าในเขตหุบเขาเมฆาลอยได้งั้นหรือ เย่เฉิน?" เสียงเยาะหยันดังก้องขึ้นกลางลานฝึกยุทธที่เต็มไปด้วยหย่อมหญ้าสีเลือด ศิษย์พี่ใหญ่ 'จางเฟิง' ผู้มีใบหน้าคมคายแต่แววตาเต็มไปด้วยกิเลสอันมืดดำ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางวางอำนาจ ในมือถือพัดเหล็กกล้าที่แผ่ไอเย็นเยียบออกมา มันคืออาวุธระดับวิญญาณที่เขาสั่งสมตบะมานานปีเพื่อใช้กดขี่ผู้อื่น เย่เฉินยืนนิ่ง สายตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขามองดูศิษย์พี่ที่กำลังอวดเบ่งด้วยสายตาราวกับกำลังมองดูมดปลวกที่พยายามจะสั่นคลอนขุนเขาที่ไร้ซึ่งจุดจบ ภายในห้วงจิตของอดีตมหาเทพ... กาลเวลาที่หมุนเวียนนับหมื่นปีสอนให้เขารู้ว่า ความเย่อหยิ่งคือจุดเริ่มต้นของความตายที่ไร้เกียรติ "ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะยืนอยู่ตรงไหน หรือครอบครองสมบัติชิ้นใด" เย่เฉินเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาดำขลับลึกซึ้งดุจห้วงอเวจี "แต่ที่นี่คือเขตบำเพ็ญเพียรของข้า การที่เจ้าเดินเข้ามาเหยียบย่ำสมาธิผู้อื่นด้วยจิตสังหารอันสกปรก... เจ้าคิดว่าสมควรแก่การให้อภัยแล้วหรือ?" "โอหัง!" จางเฟิงคำรามลั่น พัดเหล็กในมือสะบัดออกก่อเกิดพายุใบมีดปราณที่แหลมคมพุ่งตรงเข้าใส่ลำคอของเย่เฉิน พลังปราณก่อตัวเป็นคลื่นกระแทกจนฝุ่นดินฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้น เงาร่างของเย่เฉินกลับเลือนหายไปราวกับสายหมอก จางเฟิงชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นปราดขึ้นสู่ไขสันหลัง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะกระซิบข้างใบหู "อาวุโสตาบอดไม่ได้หมายถึงคนที่มองไม่เห็นด้วยดวงตา... แต่มันหมายถึงคนที่มองไม่เห็นแม้กระทั่ง 'กระบี่' ที่วางอยู่ตรงหน้าตนเอง" *เพียะ!* เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังก้องไปทั่วลานฝึก มันไม่ใช่การตบธรรมดา แต่เป็นการส่งผ่านพลังปราณที่ละเอียดอ่อนและรุนแรงจนบิดเบือนอากาศรอบข้าง ร่างของจางเฟิงหมุนคว้างกลางอากาศราวกับใบไม้ร่วง ก่อนจะกระแทกพื้นจนแผ่นหินแตกละเอียด เลือดสีสดไหลซึมจากมุมปากของเขาที่บวมช้ำจนเสียรูป "ขะ... ข้าเป็นศิษย์ชั้นใน! เจ้ากล้าดีอย่างไร...!" จางเฟิงพยายามยันกายลุกขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นดุจสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บ แต่ทันทีที่เขาสบเข้ากับดวงตาของเย่เฉิน เขากลับต้องหยุดชะงักลงด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจนิยามได้ เย่เฉินไม่ได้ชักกระบี่ที่เอวออกมา แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างของเขานั้น กดทับจนเหล่าศิษย์รอบข้างแทบขาดใจตาย รัศมีกระบี่ที่แหลมคมจนแทงทะลุถึงจิตวิญญาณค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปเงากระบี่ขนาดยักษ์เหนือศีรษะ "ศิษย์พี่จางเฟิง ท่านบอกว่าข้าไม่มีสิทธิ์?" เย่เฉินก้าวเดินเข้าไปหาทีละก้าว ทุกย่างก้าวเปรียบดั่งขุนเขาที่ถล่มลงมา "ในยุทธภพนี้ กฎเกณฑ์ถูกเขียนขึ้นโดยผู้ที่กำกระบี่ไว้แน่นที่สุด หากเจ้ายังไม่ยอมคลานออกไปจากเขตหุบเขานี้ด้วยสองมือและสองเข่าของเจ้าเอง... ข้าคงต้องช่วย 'ตัด' ขาที่ไร้ประโยชน์นี้ออกให้เป็นทาน" จางเฟิงตัวสั่นเทา พลังปราณที่เคยพยศมลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญกับจิตวิญญาณแห่งมหาเทพที่ตื่นขึ้น เขาเห็นเพียงความว่างเปล่าที่พร้อมจะกลืนกินชีวิตเขาไปตลอดกาล ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด พลันมีกระแสไอเย็นเยียบแผ่ซ่านเข้ามาในลานฝึก พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์ที่เบ่งบานกลางฤดูหนาว หญิงสาวในชุดสีขาวบริสุทธิ์ราวกับนางเซียนผู้เลอโฉมก้าวผ่านม่านหมอกเข้ามา ดวงตาคู่งามที่เย็นชาดุจน้ำแข็งพันปีของ 'หลิวเยี่ยถิง' จับจ้องไปยังเย่เฉิน ก่อนจะมองไปยังร่างของจางเฟิงที่คลานอยู่บนพื้นด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เย่เฉิน... เจ้าทำเรื่องใหญ่เกินไปแล้ว" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนหัวใจคนฟัง เย่เฉินหันกลับไปสบตานาง รอยยิ้มบางเบาปรากฏที่มุมปากก่อนจะหายไป "เรื่องใหญ่หรือ? ข้าเพียงแค่สั่งสอนสุนัขที่เห่าพร่ำทำลายสมาธิผู้อื่นเท่านั้น แม่นางหลิว... เจ้าเองก็รู้ดีว่าพวกมันสมควรได้รับสิ่งใด" หลิวเยี่ยถิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้เย่เฉินจนได้กลิ่นไอจางๆ จากร่างของเขา ในมือของนางปรากฏป้ายหยกประจำตำแหน่งเจ้าสำนักที่สั่นไหวอย่างรุนแรง "เจ้าคงไม่รู้... ความตายของอาวุโสฝ่ายในเมื่อคืนนี้ กำลังถูกโยนความผิดมาที่สำนักของเรา และเบาะแสเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่... กลับชี้เป้ามาที่ 'เขา' คนนั้น" นางชี้ไปยังศพของศิษย์ผู้หนึ่งที่เพิ่งถูกนำเข้ามาในลานฝึก ร่างนั้นคือคนสนิทของจางเฟิงที่ตัวขาดสะบั้นด้วยวิชากระบี่ที่ไร้ลักษณ์! ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เย่เฉินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยจากรอยแผลบนร่างนั้น มันไม่ใช่รอยแผลของคนในสำนักเสวียนอู่ แต่เป็นรอยแผลจาก 'ปราณกระบี่สวรรค์ดับสูญ' ที่สาบสูญไปเมื่อหมื่นปีก่อน... ใครกันที่กล้าใช้เคล็ดวิชาของเขา? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายกระบี่นี้ไปกับผม หวังว่าตอนที่ 2 นี้จะทำให้ท่านวางไม่ลงนะครับ! ลั่วอสูรหมื่นภูผา