ฟื้นคืนชีพในร่างสวะ

"ตายเสียเถิดเจ้าสวะ อย่าได้หวังว่าคนอย่างเจ้าจะมีที่ยืนในสำนักเสวียนอู่แห่งนี้อีกเลย!" เสียงตวาดกร้าวพร้อมกับแรงถีบมหาศาลที่กระแทกเข้าที่ซี่โครงดัง *เปรี๊ยะ* เย่เฉินรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับถูกค้อนเหล็กนับพันทุบลงบนร่างที่บอบบาง กระดูกซี่โครงหักสะบั้นทิ่มแทงปอด ลมหายใจสุดท้ายของเด็กหนุ่มเจ้าของร่างเดิมขาดห้วงไปพร้อมกับความแค้นที่ฝังรากลึกในจิตวิญญาณ ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมิดเข้ากลืนกินสรรพสิ่ง จิตวิญญาณของ 'มหาเทพเย่เฉิน' ผู้เคยสยบดวงดาวด้วยเพียงปลายนิ้วกลับถูกดึงดูดเข้ามาในความว่างเปล่านี้ *เจ้าคือใคร... ทำไมข้าถึงมาอยู่ในร่างที่เน่าเฟะเช่นนี้?* นัยน์ตาที่ปิดสนิทค่อยๆ ลืมขึ้น ความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งจากขุมนรกแผ่ซ่านออกมาจากแววตาที่เคยหม่นแสง บาดแผลฉกรรจ์บนร่างกายเริ่มสมานตัวอย่างเชื่องช้าด้วยสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด เย่เฉินยันกายลุกขึ้นท่ามกลางกองขยะหลังเรือนศิษย์ชั้นนอก หยาดเลือดที่ไหลอาบใบหน้าไม่อาจกลบรัศมีแห่งอำนาจที่แฝงอยู่ในลมหายใจได้แม้แต่น้อย "เพียงแค่ศิษย์ชั้นนอกผู้หนึ่ง ถึงกับกล้าลงมือสังหารเพื่อนร่วมสำนักเยี่ยงสุนัขข้างถนนงั้นหรือ..." น้ำเสียงของเย่เฉินแหบพร่า ทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยพลังกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว กลุ่มศิษย์สามคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าชะงักกึก พวกมันต่างมองหน้ากันด้วยความฉงน นี่มิใช่ 'เย่เฉิน' คนเดิมที่ขี้ขลาดและอ่อนแออย่างแน่นอน แววตาของมันในยามนี้... ราวกับสัตว์ร้ายที่เพิ่งตื่นจากจำศีล "ไอ้สวะ! แกยังไม่ตายอีกรึ?" หนึ่งในนั้นชักกระบี่เหล็กขึ้นมา พลังปราณสีเทาหม่นแผ่ออกมาเป็นระลอก "ในเมื่ออยากตายนัก ข้าก็จะส่งแกไปลงนรกซ้ำอีกรอบ!" เย่เฉินมิได้สะทกสะท้าน เขายืนนิ่งดุจขุนเขาที่ไร้การสั่นคลอน ในใจเริ่มโคจร 'เคล็ดวิชาปราณดาราจักรผันแปร' ซึ่งเป็นวิชาลับขั้นสูงสุดที่เขาเคยบรรลุในชาติภพก่อน เส้นชีพจรที่อุดตันและแตกสลายกลับถูกกระตุ้นด้วยเจตจำนงที่แกร่งกล้าดั่งเพชร *ปราณทิพย์... จงไหลเวียน* สายลมรอบกายเริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง กระแสพลังงานมหาศาลจากฟ้าดินถูกดูดซับเข้าสู่จุดตันเถียนที่ว่างเปล่า ร่างกายที่เคยบอบช้ำกลับฟื้นฟูด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ เย่เฉินขยับนิ้วมือเบาๆ เสียงกระดูกลั่นดังสนั่นราวกับเสียงดนตรีแห่งความตาย "ช้าไป..." ทันทีที่สิ้นคำ ร่างของเย่เฉินหายวับไปจากสายตา ก่อนจะปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังศิษย์ผู้ถือกระบี่ มือขวาของเขาสัมผัสเพียงแผ่วเบาที่ด้ามกระบี่ของอีกฝ่าย แต่ทว่าด้วยแรงกดดันจากปราณทิพย์ กระบี่เหล็กธรรมดานั้นกลับแหลกละเอียดเป็นผุยผงในชั่วพริบตา! "อึก..." ศิษย์ผู้นั้นเบิกตากว้าง เลือดพุ่งออกมาจากปากก่อนจะล้มฟุบลงกับพื้นสิ้นใจทันทีโดยไม่มีแม้แต่รอยแผลภายนอก เพราะพลังปราณที่เย่เฉินส่งออกไปได้ทะลวงเข้าทำลายเส้นชีพจรหัวใจจนแหลกเหลวจากภายใน! ศิษย์ที่เหลืออีกสองคนยืนตัวสั่นเทา ความหวาดกลัวเริ่มเข้าเกาะกินหัวใจ พวกมันพยายามจะวิ่งหนี แต่ทว่าแรงกดดันมหาศาลจากเย่เฉินกลับตรึงร่างพวกมันไว้กับพื้นราวกับถูกภูเขาทับ "สำนักเสวียนอู่... บัดนี้ได้เวลาชำระแค้นให้แก่เจ้าของร่างนี้แล้ว" เย่เฉินกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนเงาของค่ำคืนที่กำลังจะเปลี่ยนผ่าน ในขณะที่เขากำลังก้าวเดินออกจากกองขยะเพื่อมุ่งหน้าไปยังใจกลางสำนัก เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาแต่เปี่ยมด้วยกลิ่นอายเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับแรงกดดันที่เหนือกว่าปราณของศิษย์ทั่วไปหลายขุม เย่เฉินหยุดชะงัก รัศมีกระบี่รอบตัวเขาเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง "เจ้าไม่ใช่ศิษย์ขยะผู้นั้น" เสียงหญิงสาวเย็นชาดุจน้ำแข็งใส ดังกังวานขึ้นพร้อมกับการปรากฏกายของสตรีในชุดขาวบริสุทธิ์ นางคือ 'หลิวเยี่ยถิง' บุตรีเจ้าสำนักผู้เลื่องชื่อ ใบหน้างามล้ำค่าประหนึ่งเทพธิดาไร้ความรู้สึก ทว่าในแววตานางยามนี้กลับมีความสงสัยที่ลึกซึ้งฉายชัด เย่เฉินหันกลับไปเผชิญหน้ากับนาง สายตาของทั้งคู่ประสานกันราวกับกระแสไฟฟ้าที่ปะทะกันกลางอากาศ หลิวเยี่ยถิงหยิบกระบี่น้ำแข็งในมือขึ้นมา ปลายกระบี่จ่อตรงมาที่ลำคอของเขา "บอกข้ามา... เจ้าเป็นใครกันแน่ และเหตุใดปราณในกายเจ้า ถึงได้มีกลิ่นอายเดียวกับวิชาที่หายสาบสูญไปนานนับหมื่นปี!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายกระบี่นี้ หวังว่าบทเริ่มต้นนี้จะกระตุกจิตวิญญาณแห่งการบำเพ็ญเพียรของทุกท่านได้นะครับ! ลั่วอสูรหมื่นภูผา