ตามหาหัวใจ

กลิ่นอายดินชื้นหลังฝนตกและเสียงกบเขียดร้องระงมในยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มในอกของธาม ภูริวัฒน์ ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ประธานหนุ่มผู้เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของความเนียบเรียบและควบคุมทุกสิ่งในกำมือ บัดนี้กลับยืนอยู่หน้าบ้านไม้สักยกใต้ถุนสูงในอำเภอเล็ก ๆ ริมแม่น้ำ ไร้ซึ่งการนัดหมาย ไร้ซึ่งมาดนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล เหลือเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่หัวใจกำลังถูกแผดเผาด้วยความกลัว... ความกลัวที่จะสูญเสียคนคนเดียวที่ทำให้โลกอันเย็นชาของเขามีความหมาย ภาพถ่ายในโทรศัพท์มือถือที่บันทึกเหตุการณ์ ณ สนามบินนานาชาติเมื่อสองวันก่อนยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ขิมายืนเคียงข้างชายแปลกหน้า ท่ามกลางแสงไฟสลัว รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าหวานนั่นคือสิ่งที่ธามไม่อาจยอมรับได้ เขาพลิกแผ่นดินตามหา ตะลุยขับรถข้ามจังหวัดโดยไม่หยุดพักแม้แต่ก้าวเดียว จนกระทั่งล้อรถหรูติดหล่มโคลนแถวนี้ เขาต้องเดินเท้าเข้ามาตากฝนทุลักทุเลเพื่อมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบ้านหลังนี้ "คุณมาทำอะไรที่นี่?" เสียงหวานที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดบนระเบียงบ้าน ขิมายืนกอดอกมองผู้ชายสภาพยับเยิน เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงเปรอะเปื้อนคราบโคลนและเม็ดฝน เส้นผมสีเข้มลู่แนบกรอบหน้า ดวงตาคมกริบที่เคยตวัดมองใครก็ทำให้คนผู้นั้นหนาวเยือก บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก ธามไม่ตอบในทันที เขาก้าวเท้าขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ทอดมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกนับร้อยพันที่เอ่อล้นจนจุกอก "ผมมาหาคุณ... ขิม" เสียงของธามแหบพร่าและสั่นเทาเล็กน้อย ชายหนุ่มพยายามก้าวเข้าไปใกล้ แต่ขิมากลับถอยหลังหนึ่งก้าว พร้อมกับยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามปราม "ต่างคนต่างอยู่เถอะครับคุณธาม... ที่ผ่านมา มันก็แค่เรื่องตลกที่จบลงไปแล้วไม่ใช่หรือไงครับ" ขิมาแค่น้ำเสียงเยียบเย็นกลบเกลื่อนความสั่นไหวในดวงตา รอยยิ้มหยันที่มุมปากนั้นบาดลึกหัวใจคนมองยิ่งกว่ามีดโกน "คุณมีโลกของคุณที่เพียบพร้อม มีคู่หมั้นที่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก ส่วนผม... ก็แค่เด็กคนหนึ่งที่คุณเคยใช้เงินซื้อความสัมพันธ์ได้ชั่วคราว อย่าลดตัวมาถึงที่นี่เลยครับ" "นั่นไม่ใช่ความจริง" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มจัดแต่เจือไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึก "เรื่องระหว่างเรา... มันไม่เคยเป็นเรื่องตลกสำหรับผม ขิม... ผู้ชายคนนั้นที่สนามบิน เขาเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องที่ผมให้ไปช่วยจัดการเรื่องตั๋วให้คุณต่างหาก คุณเข้าใจผิด... คุณกำลังลงโทษผมด้วยความเข้าใจผิด" ขิมาแค่นิ่งเงัด ปรายตามองสภาพของประธานหนุ่มผู้หยิ่งทะนงในอดีต แววตาของเด็กหนุ่มไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม "แล้วไงล่ะครับ? ต่อให้ไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิด... แล้วมันทำไมล่ะ?" ขิมาเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ทsรมานหัวใจทั้งสองฝ่าย "ในเมื่อผมเลือกแล้วที่จะเดินออกมา ทำไมคุณถึงไม่ปล่อยผมไป? คุณอยากได้อะไรจากผมอีก ธาม ภูริวัฒน์? หัวใจที่แหลقสลายไปแล้วของผมเหรอ หรือว่าคุณแค่วิ่งตามมาเพราะความเสียหน้าที่มีคนกล้าทิ้งคุณ?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกที่เข้าชกเข้าที่ลิ้นปี่ของธามอย่างจัง ชายหนุ่มชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงฝนตกปรอย ๆ และเสียงหัวใจที่เต้นรัวระทึกในอก ธามก้มมองพื้นไม้เก่า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงเพื่อควบคุมความสั่นไหวของร่างกาย ความหยิ่งทะนงและมาดมั่นทั้งหมดที่เคยมี พังทลายลงไม่เป็นท่า ณ วินาทีนี้ เขาตระหนักแล้วว่า อำนาจ เงินตรา และชื่อเสียง ไม่สามารถซื้อความรักและความไว้ใจกลับคืนมาได้เลย หากปราศจากความจริงใจ เข่าทั้งสองข้างของธามทรุดฮวบลงกระแทกกับพื้นไม้กระดานเสียงดัง ‘ตุบ’ จนขิมาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ "คุณธาม...!" ขิมาอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว ก้าวเท้าจะเข้ามาหาแต่ก็ชะงักค้างไว้ ธามเงยหน้าขึ้นสอบสายตากับเด็กหนุ่ม หยาดน้ำตาผสมกับหยาดน้ำฝนไหลรินอาบแก้มสากของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อผู้ใด เขายอมรับความผิดพลาดทั้งหมดด้วยหัวใจที่แตกสลาย "ผมยอมแล้ว..." เสียงของธามพร่าเลือนจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันชัดเจนก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟัง "ผมยอมรับความผิดพลาดทั้งหมดของตัวเอง... ผมมันโง่เง่า ปากร้าย และจัดการความรู้สึกตัวเองไม่เป็น จนทำให้คุณต้องเสียใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขิม... อยากลงโทษผมยังไงก็ได้ แต่อย่าผลักไสผมให้ไปไกลกว่านี้เลยนะ" ขิมายืนนิ่งค้าง หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวราวกองศึก ความแข็งกร้าวที่อุตส่าห์สร้างกำแพงไว้สูงลิ่ว พังทลายลงในพริบตาเมื่อเห็นภาพผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งที่สุดในชีวิต ยอมคุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าเขาด้วยความรักที่เจียนตาย มือบางสั่นเทา เอื้อมออกไปหมายจะแตะไหล่กว้างที่กำลังสั่นสะเทือนด้วยแรงสะอื้น แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วกำลังจะสัมผัสโดนตัวธามนั้นเอง "อุ๊ย! ตายจริง... ฉันมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย?" เสียงแหลมสูงคุ้นหูดังแทรกขึ้นมาจากความมืดตรงบันไดบ้าน พร้อมกับร่างระหงของพิมพ์ชนกที่ก้าวขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย และในมือของเธอกำลังถือโทรศัพท์มือถือที่เปิดหน้าจอแสดงภาพลับบางอย่างที่ทำให้สีหน้าของธามและขิมาเปลี่ยนสีไปในทันที! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรักของธามและขิมด้วยกันเสมอนะครับ