โลกทั้งใบพังทลาย

ความเงียบงันภายในห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองเวลานี้ ไม่ต่างอะไรจากหลุมหลบภัยหลังสงครามปรมาณู กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นวานิลลาผสมความสะอาดที่คุ้นจมูก ยังคงหลงเหลืออยู่บนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ ทว่าเจ้าของกลิ่นกลับไม่อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว ธาม ภูริวัฒน์ ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องโถงราวกับรูปปั้นหินสลัก ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวต่อความผันผวนใดในโลกธุรกิจ กลับติดขัดและเต้นระรัวในอกอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า ความไร้ระเบียบเพียงเล็กน้อยบนโต๊ะทำงาน—แฟ้มเอกสารที่ถูกเปิดทิ้งไว้ และเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ปลิวตกลงสู่พื้น—ดึงดูดสายตาของเขาให้พุ่งตรงไปราวกับมีแรงแม่เหล็กมหาศาลดึงดูด "ขิม..." เสียงเรียกชื่อนั้นแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน มันไม่ใช่คำสั่ง ไม่ใช่การคาดคั้น และไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่มันคือเสียงสะท้อนจากเศษเสี้ยวหัวใจที่กำลังร้าวรานจนแทบแหลกสลาย ธามก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานด้วยสัญชาตญาณ ขาวยาวก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงจุดหมาย มือหนาที่มักจะจรดปากกาเซ็นอนุมัติวงเงินนับร้อยล้านด้วยความมั่นคง สั่นเทาเล็กน้อยยատเวลานี้ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหยิบเศษกระดาษชิ้นนั้นขึ้นมาพลิกดู หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ มันคือกระดาษสัญญาฉบับสำคัญ—สัญญาที่ผูกมัดระหว่างเขากับเด็กหนุ่มปากเก่งคนนั้น เพื่อแลกกับการช่วยเหลือครอบครัวของอีกฝ่าย บัดนี้... มันถูกฉีกกระชากออกเป็นสองส่วน รอยขาดหยักโค้งราวกับถูกฉีกด้วยความโกรธเกรี้ยวและเด็ดเดี่ยวในคราเดียวกัน ข้อความหมึกซึมสีดำถูกตัดขาดวิ่นแยกจากกันอย่างไม่มีวันต่อติด "คิดจะหนีงั้นเหรอ... ขิมา" มุมปากของประธานหนุ่มกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่น่ากลัวที่สุดในรอบหลายปี สติที่เคยถูกควบคุมไว้ด้วยเหตุผลและกฎเกณฑ์พังทลายลงในพริบตา ความโกรธเกรี้ยวดั่งเปลวเพลิงแผดเผาขั้วหัวใจ ลามเลียขึ้นมาถึงดวงตาคู่คมจนเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ร่างสูงใหญ่พุ่งพรวดไปยังตู้เสื้อผ้าทันที บานประตูตู้ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี เสื้อผ้าส่วนใหญ่ของขิมยังคงแขวนอยู่ครบถ้วน แต่กระเป๋าเดินทางใบโปรดที่วางอยู่มุมชั้นล่างกลับหายไป... รวมถึงเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวบางส่วนที่เคยระเกะระะบนโต๊ะเครื่องแป้ง ก็ถูกกวาดเรียบจนเกลี้ยงเกลา หลักฐานชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด เด็กนุ่มคนนั้นไม่ได้แค่คิดจะไป แต่เตรียมการมาอย่างดี และกล้าพอที่จะท้าทายอำนาจของธาม ภูริวัฒน์ "รนหาที่ตายจริงๆ สินะ..." ธามพึมพำลอดไรฟัน เสียงหัวเราะในลำคอต่ำลึกและเย็นเยียบจนน่าขนลุก สมองของเขาหมุนวนด้วยความเร็วสูงเพื่อประเมินสถานการณ์ ขิมไม่มีรถยนต์ส่วนตัว เงินสดในบัญชีจำกัด และคนรอบตัวที่มีก็มีเพียงแค่ไอ้เพื่อนสนิทตัวแสบอย่างกรณ์เท่านั้น โทรศัพท์มือถือราคาแพงถูกหยิบขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อสูท นิ้วแกร่งกดเบอร์โทรออกด้วยความเร็วสูง ปลายสายแทบจะรับในทันที เสียงหอบหายใจและเสียงเอะอะโวยวายของกรณ์เล็ดลอดออกมาเบาๆ [“ฮัลโหลคุณประธาน! ดึกดื่นป่านนี้โทรมาทวงงานหรือไง ถ้าเรื่องเอกสารพรุ่งนี้เช้า...”] "ขิมอยู่ไหน" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องผ่านสาย แทบไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายพูดจบ [“ฮะ? ใครนะ... ขิมเหรอ? คุณหมายถึงขิมางั้นเหรอ เขาจะอยู่ไหนล่ะ ก็ควรจะอยู่กับคุณที่เพนต์เฮาส์ไม่ใช่หร–”] "โกหก!" ธามตะคอกลั่นห้อง ดวงตาคมกวาดมองความว่างเปล่ารอบตัวด้วยความเดือดดาล "อย่ามาเล่นลิ้นกับผมกรณ์! บอกมาว่าเด็กนั่นไปไหน! ถ้าคุณยังไม่อยากให้บริษัทของคุณพินาศภายในสามวินาทีนี้!" [“เดี๋ยวๆ ๆ ใจเย็นก่อนคุณธาม! เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าขิมอยู่ไหน ปกติหมอนั่นก็อยู่กับคุณไม่ใช่รึไง... หรือว่า...”] เสียงของกรณ์เงียบไปชั่วขณะ ราวกับเพิ่งฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ [“...หรือว่าขิมหนีคุณแล้ว?”] คำพูดจี้ใจดำนั้นทำให้ธามแค่นAเสียงฮึดฮัดในลำคอ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ความหึงหวง ความโกรธ และความกลัวที่ซ่อนลึกอยู่ใต้ความเย่อหยิ่งกำลังตีรวนจนเขาแทบคลั่ง "ถ้าผมจับตัวได้เมื่อไหร่... ผมจะทำให้เขาไม่มีแรงแม้แต่จะคิดก้าวขาออกจากเตียงไปตลอดชีวิต!" ธามตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย โยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี ร่างสูงหมุนตัวกลับแล้วก้าวฉับๆ ไปที่ประตูห้อง ทว่าในวินาทีที่มือหนากำลังจะเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูเพื่อออกไปพลิกแผ่นดินหาคนตัวเล็ก *กริ๊ง...* เสียงข้อความแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนอีกเครื่องที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับทรงพลังพอที่จะหยุดฝีเท้าของประธานหนุ่มไว้ได้ทันที ธามหันขวับกลับไปมอง หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมัวของห้องโถง ปรากฏชื่อผู้ส่งที่ไม่คาดคิด—*พิมพ์ชนก*—พร้อมกับภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดมุมหนึ่งที่เพิ่งถูกส่งตรงเข้ามาสดๆ ร้อนๆ ในภาพนั้น... ขิมา กำลังยืนอยู่เคียงข้างผู้ชายอีกคน ท่ามกลางแสงไฟสลัวของสนามบินนานาชาติ!