ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

กลิ่นอายความเย็นเฉียบของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังยังไม่น่ากลัวเท่าอุณหภูมิความเดือดดาลในแววตาของธาม ภูริวัฒน์ ที่กำลังจ้องมองบิดาแท้ ๆ ของตนเองอย่างเอาเป็นเอาตาย เครื่องวัดชีพจรข้างเตียงส่งเสียงติ๊ด ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่าบรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษกลับอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก ร่างบางของขิมาที่นอนหมดสติไปจากความเครียดสะสมและแรงกดดันมหาศาลเพิ่งจะได้สติกลับคืนมาเมื่อครู่ แต่นายแพทย์หนุ่มยังคงแกล้งหลับตาและแสร้งทำเป็นไร้เรี่ยวแรงอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เพราะเสียงทุ้มต่ำของชายสองคนที่กำลังปะทะคารมกันหน้าห้องน้ำ เล็ดลอดผ่านรอยแง้มของบานประตูเข้ามาในโสตประสาทอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ "แกทำเกินไปแล้วครับคุณพ่อ!" เสียงของธามกร้าวราชาและเต็มไปด้วยโทสะที่ถูกกดทับ "สัญญาบ้าบออะไรนั่น... แกเอาศักดิ์ศรีของขิมไปไว้ที่ไหน ทำไมต้องบีบบังคับให้เขาต้องรับบทบาทในเกมตระกูลผู้ดีปลอม ๆ ของแกด้วย!" "แกอย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะธาม!" เสียงของท่านประธานใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลตอกกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าไม่ใช่เพราะแกมัวแต่ลุ่มหลงเด็กนั่นจนเสียการเสียงาน ฉันต้องลงมือจัดระเบียบนี่ด้วยตัวเองเหรอ? จำไว้... ขิมาก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมธุรกิจและการรักษาหน้าตาทางสังคมของเรา ธาม... แกเป็นถึงทายาทตระกูลภูริวัฒน์ จะมาตกม้าตายเพราะเด็กกะโปโลคนเดียวไม่ได้!" "หมากเหรอ..." คำพูดนั้นดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของขิมา ราวกับมีค้อนเหล็กอันมหึมาทุบลงกลางหน้าอกจนแหลกสลาย ความเจ็บปวดที่เคยคิดว่าชินชา กลับกรีดลึกลงไปถึงขั้วหัวใจจนหยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินลงมาเปื้อนหมอนเงียบ ๆ ที่แท้... ทุกอย่างที่ธามทำ ไม่ว่าจะเป็นสายตาที่อ่อนโยน อ้อมกอดที่อบอุ่น หรือคำพูดที่คอยปกป้อง ล้วนเป็นเพียงบทบาทหนึ่งในเกมแก้เบื่อของตระกูลคนรวยอย่างนั้นหรือ? เขาเป็นแค่ 'หมาก' ตัวหนึ่งที่ถูกชักใยโดยผู้ชายที่เขาเผลอใจมอบความรู้สึกให้ไปจนหมดตัวอย่างโง่เขลา "หึ..." ขิมาแค่นหัวเราะสมเพชตัวเองในใจ ร่างกายที่เคยอ่อนปวกเปียกกลับถูกขับเคลื่อนด้วยความหยิ่งทะนงและแรงผลักดันครั้งสุดท้าย มือเรียวบางกำผ้าห่มแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ไม่มีน้ำตาแห่งความอ่อนแอให้เห็นอีกต่อไป มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่ลุกโชนขึ้นในอก ในเมื่อเขาเห็นตนเป็นเพียงเครื่องมือแก้เบื่อ... เขาก็จะเดินออกไปจากชีวิตผู้ชายใจร้ายคนนี้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องรอให้ใครมาเขี่ยทิ้ง! เวลาตีสองกว่า ๆ คือช่วงเวลาที่ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วทั้งตึกผู้ป่วย ธามที่เฝ้าไข้อยู่บนโซฟาตัวยาวด้านนอกผลอยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าจากศึกหนักทั้งกายและใจ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นสัญญาณว่าชายหนุ่มกำลังเข้าสู่ห้วงนิทราลึก แอด... เสียงเปิดประตูห้องพักถูกงัดใช้อย่างระมัดระวังที่สุด ร่างโปร่งบางในชุดลำลองธรรมดาที่แอบซุกซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้าก้าวออกมาด้วยฝีเท้าเบาหวิว ขิมาหันกลับไปมองร่างสูงที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟาแวบหนึ่ง แววตาคู่สวยไหววับด้วยความเจ็บปวดระคนตัดพ้อ ก่อนจะปิดประตูล็อคกลอนจากด้านนอกอย่างเงียบเชียบ กระเป๋าเป้ใบย่อมถูกสะพายไว้บนบ่า ขิมาก้มหน้าก้มตาเดินจ้ำอ้าวออกจากโรงพยาบาลท่ามกลางสายฝนปรอยยามดึก ลมหนาวพัดกรรโชกจนร่างบางสะท้านเฮือก แต่ความหนาวเหน็บทางกายยังไม่เท่าความว่างเปล่าในอกที่กัดกินหัวใจจนชาดิก "ลาก่อน... ธาม ภูริวัฒน์" เด็กหนุ่มพึมพำกับความมืดมิดเบื้องหน้า ขณะโบกมือเรียกแท็กซี่คันแรกที่แล่นผ่านเข้ามาเพื่อพาตัวเองหนีให้ไกลที่สุดจากขุมนรกแห่งความหลอกลวงนี้ โดยไม่รู้เลยว่า... การหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในยามวิกาลของเขากำลังจะจุดชนวนระเบิดลูกใหญ่ที่จะทำให้ประธานหนุ่มคลั่งจนแทบพลิกแผ่นดินตามหา! แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาแยงตา ธามสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความฝันอันเลือนราง ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นด้วยอาการปวดเมื่อย ก่อนจะรีบสาวเท้าตรงดิ่งไปยังเตียงผู้ป่วยด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ทว่า... ความว่างเปล่าและเตียงที่เย็นเฉียบไร้ร่องรอยคนนอน ปรากฏแก่สายตาคมกริบในเสี้ยววินาทีนั้น! "ขิม!" ธามหวีดร้องชื่อคนรักสุดเสียง สติที่มีขาดผึ่งลงในวินาทีนั้นราวกับเส้นด้ายที่ถูกดึงจนขาดสะบั้น ชายหนุ่มพุ่งเข้าค้นห้องน้ำ ตู้เสื้อผ้า และทุกซอกทุกมุมด้วยความตื่นตระหนก ก่อนสายตาจะไปสะดุดเข้ากับ 'กระดาษโน้ตแผ่นเล็ก' ที่ถูกวางทับไว้ด้วยโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหัวเตียง มือหนาหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยอาการสั่นเทิ้ม ตัวหนังสือหวัด ๆ ที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตาปรากฏเด่นชัด... *“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะครับคุณธาม... แต่เกมแก้เบื่อเกมนี้ ขิมขอตัวลาออกถาวรครับ”* สิ้นข้อความนั้น แววตาคมกริบของธามก็แดงก่ำด้วยความคลุ้มคลั่ง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว ความหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลคนนี้มาก่อน กลับพุ่งทะยานขึ้นมาจนจุกอก ร่างสูงทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งระคนเจ็บปวด "ขิมา!! กล้าดียังไงถึงหนีผมไป... คิดเหว่าจะหนีพ้นมือคนอย่างธาม ภูริวัฒน์คนนี้!"