กฎสามข้อของท่านประธาน

“กรี๊ด! นังหน้าตัวเมียสารเลว!” เสียงกรีดแหลมสูงของพิมพ์ชนกดังทะลุกระจกกันเสียงของห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ก่อนที่ร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงจะพุ่งเข้าใส่เป้าหมายด้วยความเร็วสูง แรงปะทะนั้นมากพอจะทำให้กระถางต้นไม้เซรามิคญี่ปุ่นริมผนังถึงกับสั่นสะเทือน ทว่า ขิม (ขิมา) ไม่ใช่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่จะยืนรอให้ใครมาตบตามอำเภอใจ ดวงตาคมกวาดมองการเคลื่อนไหวที่เดาทางได้ง่ายนั้นในเสี้ยววินาที ขิมก้าวเท้าถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อทิ้งน้ำหนักตัวอย่างสมดุล ก่อนจะเอี้ยวตัวหลบฝ่ามือที่กางออกหมายจะตบลงบนแก้มเนียนได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับยื่นขาออกไปขัดข้อเท้าของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ *ตุบ!* ร่างของคุณหนูตระกูลดังเสียหลักล้มคะมำลงไปกองกับพื้นพรมราคาแพงลิบลิ่ว ความเงียบงันเข้ามาแทนที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจด้วยความโกรธจัดของพิมพ์ชนกที่ดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ “อุ๊ย มือไม้มาจากไหนกันครับเนี่ย เดินยังไงให้สะดุดขาตัวเองล้มได้ น่าอายชะมัด” ขิมย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่หลุดลุ่ยของตัวเองอย่างใจเย็น รอยยิ้มมุมปากมีความเย้ยหยันฉาบไว้บางๆ ชนิดที่ต่อให้คนใจเย็นแค่ไหนก็ต้องเลือดขึ้นหน้า “อ้อ หรือว่าที่บ้านไม่ได้สอนเรื่องมารยาทในการเข้าพบคนอื่น เลยใช้ใช้วิธีพุ่งชนเหมือนควายธนูแทน” “แก! แกกล้าดียังไงมาว่าฉัน! ธามค่ะ! ดูมันสิคะ มันทำร้ายชนก!” พิมพ์ชนกหันไปฟ้องเจ้าของห้องด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร ทว่าคนถูกเรียกกลับยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานสีเข้มด้วยท่าทีนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงคู่นั้นกวาดมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความเรียบเฉย ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเพียงมดปลวกที่กำลังตีกัน ไม่ได้ระคายผิวความรู้สึกของเขาแม้แต่น้อย ธาม ภูริวัฒน์ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยไร้คลื่นอารมณ์ เขากดสายตาลงมองอดีตคู่หมั้นด้วยแววตาที่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายสะท้าน “ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วพิมพ์ชนก ว่าที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาอาละวาดตามใจชอบ และที่สำคัญ…” ประธานหนุ่มเว้นจังหวะ น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทีละคำชัดเจน “เราสองคน ‘จบกัน’ ไปนานแล้ว อย่าหาญกล้ามาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผมที่นี่อีก” คำพูดตัดเยื่อใยอย่างไร้เยื่อใยนั้นทำให้พิมพ์ชนกหน้าซีดเผือก เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือดด้วยความคับแค้นใจ ก่อนจะหันมาถลึงตาใส่ขิมด้วยความอาฆาตมาดร้าย “จำไว้เลยนะ! แกไม่มีทางอยู่ที่นี่ได้นานหรอก นังนี่มันก็แค่เครื่องมือชั่วคราว!” ทิ้งท้ายด้วยการสะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องจนประตูไม้เนื้อดีปิดกระแทกเสียงดังลั่น เมื่อคลื่นลมสงบลง เหลือเพียงความเงียบที่โรยตัวปกคลุมห้องทำงานกว้าง ขิมถอนหายใจยาวเหยียด ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วหันไปสบตากับเจ้าของห้องที่ยังคงยืนมองตนด้วยสายตาอ่านยาก “มองอะไรครับ หน้าผมมีคราบอะไรติดอยู่เหรอ หรือว่าทึ่งในความสามารถในการป้องกันตัวของผม” ขิมเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงกวนประสาทถูกงัดออกมาใช้อย่างหน้าตาเฉย “ปากเก่งดีนี่” ธามเอ่ยเสียงเรียบ เดินสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว แรงกดดันรอบตัวของประธานหนุ่มแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นมาถนัดตา “แต่หวังว่าความปากเก่งของคุณ จะช่วยให้คุณรอดพ้นจาก ‘กฎเหล็ก’ ของผมไปได้ตลอดรอดฝั่งนะ” ธามหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมาเลื่อนหน้าจอก่อนจะยื่นมันมาตรงหน้าขิม บนหน้าจอแสดงข้อความตัวอักษรสีดำสนิทสามข้อเด่นชัด “กฎสามข้อในการใช้ชีวิตร่วมกันในเพนต์เฮาส์ของผม ฟังให้ดีและจำใส่สมองเอาไว้” ธามก้าวเข้ามาประชิดตัวมากขึ้นจนขิมต้องผถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานอย่างเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด “ข้อแรก ห้ามก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของผมเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นห้องนอน ห้องทำงาน หรือแม้แต่ตู้เย็นส่วนตัว ห้ามแตะต้องโดยไม่ได้รับอนุญาต” ขิมแค่นหัวเราะในลำคอ “โถ่ นึกว่าเรื่องอะไร แค่ตู้เย็นกับห้องนอน กลัวผมไปแอบกินเบียร์แพงๆ ของคุณหรือไงครับท่านประธาน” ธามปรายตามองด้วยความหงุดหงิดกับความกวนประสาทนั้น ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น “ข้อที่สอง ห้ามพาคนนอกเข้ามาเหยียบที่นี่โดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนตัวแสบของคุณหรือใครหน้าไหนก็ตาม” “อันนี้เริ่มละเมิดสิทธิส่วนบุคคลเกินไปแล้วนะ!” ขิมโต้กลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างไม่ยอมแพ้ “ผมเป็นคนนะ ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงในกรงทองของคุณ ถึงจะได้ไม่มีสิทธิพาใครมาเยี่ยม” “และข้อสุดท้าย…” ธามโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านข้างแก้ม ขิมชะงักไปชั่วขณะเมื่อระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูด้วยถ้อยคำที่ทำให้เลือดในGายสูบฉีด “ห้ามตกหลุมรักผมเด็ดขาด… เพราะคุณไม่มีทางชนะเกมนี้” รอยยิ้มมุมปากของธามเปี่ยมไปด้วยความมั่นอกมั่นใจในชัยชนะ ชายหนุ่มผละตัวออกห่างเล็กน้อยเพื่อรอดูอาการของเด็กหนุ่มตรงหน้าที่น่าจะกำลังตกใจหรือเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก ทว่า ขิมกลับไม่ได้แสดงอาการอย่างที่เขาคิด เด็กหนุ่มกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะยกยิ้มหวานหยาดเยิ้ม รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษความกวนประสาทไว้เต็มพิกัด ขิมก้าวเข้าไปประชิดตัวธามเสียเองจนแผ่นอกของทั้งคู่เกือบแนบชิด มือเรียวยื่นไปจัดปกเสื้อสูทราคาแพงให้อย่างเบามือ แสร้งทำเป็นอ่อนโยนแต่สายตากลับท้าทายอย่างถึงที่สุด “กฎสามข้อเหรอครับ… น่าสนใจดีนะ” ขิมกระซิบแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงยั่วยวน จงใจลากเสียงยาวในคำสุดท้าย “แต่เสียดายจัง… พอดีว่าผมเป็นพวกชอบแหกกฎเสียด้วยสิครับท่านประธาน” ธามชะงักไป ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างเพียงคืบ ความรู้สึกบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นในอก ความท้าทายที่ไร้ความเกรงกลัวนี้มันช่าง… น่าหงุดหงิด และในขณะเดียวกันก็ช่างเย้ายวนจนน่าค้นหา ก่อนที่สงครามประสาทครั้งใหม่จะได้เริ่มต้นขึ้น เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธามก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ประธานหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูเพียงแวบเดียว สีหน้าที่เคยนิ่งสนิทก็พลันเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ขิมสังเกตเห็นความผิดปกตินั้น จึงเอ่ยแซวด้วยความหมั่นไส้ “อ้าว หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยนะ หรือว่าสาวที่ไหนตามมาทวงหนี้ค่าเลี้ยงดูอีก...” “เงียบก่อน” ธามยกมือขึ้นห้ามเสียงเข้ม ดวงตาคมกวาดมองข้อความบนหน้าจอก่อนจะเงยขึ้นสบตาขิมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงระวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “มีอะไรครับ หน้าตาคุณดูเหมือนคนกำลังจะบ้าน” ขิมเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศรอบตัวที่ผิดเพี้ยนไป ธามไม่ตอบคำถาม แต่ทว่า… เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังเร่งรีบมุ่งตรงมาทางหน้าประตูห้องเพนต์เฮาส์ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังมันเข้ามาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! “เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ภูริวัฒน์! ลูกชายแกทำเรื่องงามหน้าอะไรไว้ข้างนอก ออกมาเคลียร์เดี๋ยวนี้!” เสียงตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยวของผู้มาใหม่ดังทะลุเข้ามา ทำเอาขิมถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ธามสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสียเมื่อตระหนักได้ว่า ใครคือคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังประตูนั่น โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาสัมผัสความแซ่บและฟินจิกหมอนในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!