ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

เอกสารสัญญาสองฉบับบนโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำขลับ ถูกเลื่อนมาหยุดตรงหน้าเด็กหนุ่มด้วยปลายนิ้วมือหนาที่เคาะจังหวะลงบนกระดาษอย่างใจเย็น เสียงนั้นดังทุ้มก้องในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบราวกับป่าช้า ทว่ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับคนนั่งฝั่งตรงข้าม "เซ็นชื่อซะ แล้วทุกอย่างที่บ้านคุณค้างคาอยู่ จะถูกปัดกวาดให้เกลี้ยงภายในห้าวินาที" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความปรานี หรือแม้แต่ร่องรอยของไมตรีจิตใดๆ ถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งตระกูลภูริวัฒน์ ธามนั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาดุคมกริบราวกับพญาอินทรีที่กำลังจดจ้องเหยื่อในกรงขัง ทอดมองเด็กหนุ่มหน้าหวานที่กำลังเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ขิมา หรือ 'ขิม' กำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระบายความโกรธเกรี้ยวและอึดอัดที่สุมอกอยู่เต็มปรี่ ตัวเลขหนี้สินก้อนโตของครอบครัวที่ลอยเด่นอยู่บนบรรทัดสุดท้ายของสัญญา มันหนักหนาเกินกว่าเด็กจบใหม่คนหนึ่งจะหาทางออกได้ทันท่วงที และไอ้ผู้ชายตรงหน้านี่แหละ คือคนที่ยื่นมือเข้ามาฉุด... หรือจะพูดให้ถูกคือ ถีบเขาลงนรกทั้งเป็นในคราบของ 'ผู้มีพระคุณ' "คุณธามกำลังสนุกมากสินะครับ ที่ได้เห็นคนจนๆ ดิ้นรนจนมุมแบบนี้" ขิมเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ นัยน์ตากลมโตฉายแววพยศและดื้อรั้นอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ แม้ว่าข้างในจะสั่นระริกราวกับลูกนกตกน้ำก็ตาม "ส่งเอกสารทวงหนี้มาให้ผมถึงมหาวิทยาลัย แล้วยังบังคับให้ผมมานั่งตรงนี้เพื่อฟังข้อเสนอเพ้อเจ้อ... คิดว่าผมจะก้มหัวให้คุณรึไง" ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหนากระตุกยิ้มเยาะที่ชวนให้อยากซัดหมัดใส่สักปังให้หายหมั่นไส้ "ปากเก่งใช้ได้นี่... สมกับที่กรณ์เพื่อนสนิทคุณโม้ให้ฟังไม่เว้นแต่ละวัน" ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดเข้ารูปค่อยๆโน้มตัวลงมาท้าวแขนกับโต๊ะทำงาน โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนขิมต้องเอนตัวหนีโดยสัญชาตญาณ "แต่คนปากเก่งส่วนใหญ่ มักจะจบลงด้วยการร้องขอชีวิตบนเตียงของผมทั้งนั้นแหละ" "ไอ้โรคจิต!" ขิมสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด หน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธระคนกระดากอาย "คิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ถึงเที่ยวมาดูถูกคนอื่นตามอำเภอใจ หني... รูมเมตบ้าบออะไรนั่น ผมไม่ทำ! แล้วก็ไอ้ตำแหน่งคู่หมั้นกำมะลอที่คุณกุเรื่องขึ้นมาตบตาผู้ใหญ่เนี่ย เก็บเอาไปใช้กับคนที่เขาพิศวาสคุณเถอะครับ ผมขยะแขยง!" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนน่ากลัว แต่ธามกลับไม่มีทีท่าว่าจะโกรธเคือง ตรงกันข้าม เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกสนุก ยิ่งเห็นเด็กนี่พยศ ยิ่งรู้สึกว่าเกมนี้มันน่าตื่นเต้นกว่าที่คิด "ปฏิเสธได้นะ..." ธามผละตัวออกไปยืนกอดอก มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหนือกว่า "แต่ถ้าคุณลุกเดินออกไปจากห้องนี้ตอนนี้ พรุ่งนี้เช้า... บ้านไม้หลังเก่าที่แม่คุณนอนป่วยอยู่ จะกลายเป็นที่ดินรกร้างว่างเปล่าภายในพริบตาเดียว เพราะธนาคารจะยึดมันทันทีตามคำสั่งของผม... เลือกเอา ว่าจะยอมมาเป็น 'รูมเมต' คอยดูแลความประพฤติผมที่เพนต์เฮาส์ หรือจะปล่อยให้แม่คุณไปนอนข้างถนนในวัยเกษียณ" คำพูดนั้นเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงกลางใจ ขิมเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ภาพรอยยิ้มอ่อนโยนของมารดาผู้ให้กำเนิดผุดขึ้นมาในหัว ซ้ำด้วยความจริงอันโหดร้ายที่บีบคั้นให้เขาต้องจำยอม มือเรียวที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบปากกาบนโต๊ะช้าๆ ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีรวนขึ้นมาจุกอก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ แต่ขิมกัดฟันกลั้นมันไว้ ไม่ยอมให้อหยาดน้ำตาแม้แต่หยดเดียวร่วงหล่นลงมาต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้ "คุณมัน... เลวที่สุด" ขิมกระซิบเสียงลอดไรฟัน ขณะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษสัญญาด้วยลายมือที่หนักหน่วงจนกระดาษแทบทะลุ "เซ็นให้แล้วนะ พอใจรึยัง!" ธามมองลายเซ็นนั้นด้วยแววตาพึงพอใจ รอยยิ้มมุมปากปรากฏชัดเจนขึ้นอีกครั้ง เขาดึงเอกสารกลับมาพลิกดูด้วยความรื่นรมย์ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองว่าที่ 'คู่หมั้นจำเป็น' ที่ตอนนี้กำลังนั่งหายใจฮึดฮัดด้วยความโกรธเคือง "ยินดีต้อนรับสู่บ้านใหม่ล่วงหน้านะครับ... คุณคู่หมั้น" ธามเอ่ยเสียงนุ่มกวนประสาท "คืนนี้เก็บกระเป๋าซะ พรุ่งนี้เช้าผมจะให้คนไปรับ คุณจะได้ย้ายก้นงามๆ มาอยู่ใต้ชายคาเดียวกับผมสักที" ขิมสะบัดหน้าหนี พ่นลมหายใจออกทางจมูกด้วยความหมั่นไส้สุดขีด กำลังจะอ้าปากสวนกลับไอ้ประธานหน้าเลือดนี่อีกสักชุดใหญ่ให้สมกับความช้ำใจ ทว่า... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาอย่างไร้มารยาทของร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพง พร้อมกับเสียงหวานใสที่เอ่ยทักทายขึ้นกลางห้องทำงาน "พี่ธามคะ... พิมพ์แวะเอาของโปรดมาฝาก— อุ๊ย!..." พิมพ์ชนกชะงักกึกเมื่อก้าวเข้ามาเจอเด็กหนุ่มหน้าหวานยืนอยู่ข้างกายธาม สายตาคู่สวยกวาดมองสภาพของทั้งคู่ด้วยความสงสัยระคนไม่พอใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นเอกสารบนโต๊ะ ขิมหันไปมองผู้หญิงที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ แล้วหันกลับมามองหน้าธามที่ตอนนี้สีหน้าเรียบตึงลงอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความมาคุในพริบตาเดียว และก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมา... ธามก็เอื้อมมือมาคว้าเอวบางของขิมเข้าไปชิดแนบกายอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับก้มลงกระซิบข้างใบหูของเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคน "เล่นละครตบตาตัวน่ารำคาญให้ผมหน่อย... แล้วผมจะแถมเงินสดให้อีกก้อน" ขิมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่พิมพ์ชนกกำลังพุ่งตรงเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "เล่ห์กลกาสะลองคล้องใจมาร" แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ