ค่ำคืนใต้แสงดาว

เสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งยามวิกาลดังสม่ำเสมอ รากับจะเยาะเย้ยความว้าวุ่นในอกของเด็กหนุ่มที่นั่งกอดเข่าอยู่บนผืนทรายเนื้อละเอียด แอลกอฮอล์รสดีจากบาร์ริมหาดช่วยขับไล่ความหนาวเย็นของลมทะเลได้บ้าง แต่มันกลับไปเพิ่มดีกรีความร้อนรุ่มในกระแสเลือดให้พลุ่งพล่านขึ้นเสียอย่างนั้น "นั่งทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบแบบนั้น ไม่กลัวหน้าแก่ก่อนวัยหรือครับ คุณขิมา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของธามที่ทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้าง ระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองลดลงจนไหล่แทบจะชนกัน กลิ่นอายความเป็นผู้ชายของประธานหนุ่มปะปนกับกลิ่นไอทะเล ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวชวนให้อึดอัดและหวั่นไหวในเวลาเดียวกัน ขิมาหันขวับไปมองค้อนใส่คนตัวโตทันที ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นเคืองอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ถ้าว่างมากนักก็นั่งเงียบๆ ไปเถอะครับคุณธาม หรือไม่ก็กลับไปดูแลคู่หมั้นของคุณโน่น ไม่ต้องมาเดินตามจิกผมเหมือนเจ้ากรรมนายเวรหรอก" ธามไม่โต้ตอบ เขาเพียงแต่แค่นโยบายยิ้มมุมปาก นัยน์คมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กหนุ่ม สะท้อนแสงประกายระยิบระยับจากหมู่ดาวบนท้องฟ้าฟากไกล "หึง?" "เพ้อเจ้อ!" ขิมาสวนกลับทันควัน หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรงจนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปมองคลื่นลมในทะเลแทน "ผมจะไปหึงคุณทำไม บ้าหรือเปล่า" "ปากแข็ง" ธามพึมพำเบาๆ แต่ชัดเจนพอให้คนฟังได้ยิน มือหนายื่นออกไปคว้าขวดเครื่องดื่มสีอำพันที่วางอยู่บนทรายขึ้นมาจิบ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าความเงียบนั้นกลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มติดขัด บรรยากาศรอบตัวช่างเป็นใจ ยิ่งดึก ผู้คนยิ่งบางตา เหลือเพียงเสียงคลื่นและแสงไฟสลัวจากรีสอร์ตที่ทอดยาวลงมาบนผืนทราย ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มทำงานอย่างเต็มที่ ความระมัดระวังตัวที่ขิมาเคยมีพังทลายลงทีละน้อย เมื่อหันกลับมาสบเข้ากับดวงตาคมที่จ้องมองมาอยู่ก่อนแล้ว สายคู่นั้นไม่ได้เย็นชาและถือตัวเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความปรารถนาอันร้อนแรงที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ "คุณมองอะไรนักหนа..." ขิมาเอ่ยเสียงแผ่ว ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มระเหิดหายไปเมื่อใบหน้าคมคายของธามเคลื่อนเข้ามาใกล้ทีละนิด "มองคนปากเก่ง ที่ตอนนี้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกแล้วมั้งครับ" ธามกระซิบชิดริมหูกลิ่นอายความอบอุ่นรดรินอยู่ข้างแก้มเนียน ขิมาตัวแข็งทื่อ สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก ในจังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ธามก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย มือหนาเอื้อมมาประคองท้ายทอยของเด็กหนุ่มเอาไว้มั่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัส ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะทาบทับลงมาอย่างไร้การลังเล สัมผัสแรกมีความนุ่มนวลและเจือความเอาแต่ใจเล็กน้อย แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว มันก็แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและดูดดื่มจนลมหายใจของขิมาขาดห้วง สมองอื้ออึงไปหมด แรงต้านทานทั้งหมดมลายหายสิ้น ริมฝีปากที่เคยใช้ต่อปากต่อคำถูกครอบครองด้วยความนุ่มนวลแต่หนักหน่วง มือเรียวเผลอขยุ้มเสื้อเชิ้ตสีเข้มของอีกฝ่ายไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ขณะที่ธามยิ่งได้ใจ รุกไล่ตักตวงความหวานล้ำจากริมฝีปากบางอย่างไม่รู้จักพอ รสจูบที่เคล้ากลิ่นแอลกอฮอล์และรสเค็มบางเบาของละอองทะเล ทำให้ค่ำคืนนี้ยาวนานและพร่ามัวเกินกว่าจะควบคุม แต่ทว่า... ทันทีที่สติอันน้อยนิดแล่นกลับมาพร้อมกับเสียงคลื่นซัดเข้าฝั่ง ขิมาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ความตื่นตระหนกพุ่งพล่านจนเด็กหนุ่มต้องใช้แรงทั้งหมดผลักอกแกร่งออกสุดแรง *พรวด!* ขิมาผุดลุกขึ้นยืนบนผืนทรายอย่างทุลักทุเล ใบหน้าร้อนผ่าวรากับถูกไฟลวก หัวใจเต้นรัวระรัวจนเจ็บหน้าอก ดวงตาคู่สวยมองคนตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่นผสมปนเปกับความอבอาย "คุณ... บ้าไปแล้วหรือไง!" ขิมาละล่ำละลักต่อว่าเสียงสั่น ก่อนจะหันหลังขวับแล้วออกวิ่งหนีหายเข้าไปในความมืดมิดมุ่งตรงไปยังห้องพักทันที โดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับมามอง ธามนั่งนิ่งอยู่บนพื้นทราย ปลายนิ้วสัมผัสริมฝีปากตัวเองที่ยังหลงเหลือสัมผัสหวานล้ำจากเด็กดื้อคนนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนมุมปากอย่างพึงพอใจ เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดเศษทรายตามเนื้อตัว ก่อนจะสาวเท้ายาวตามกลับไป ด้วยความมั่นใจว่าเหยื่อตัวแสบไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือเขาไปได้อีกแล้ว ทว่า เมื่อธามเดินมาถึงหน้าประตูห้องพักของขิมาและกำลังจะเอื้อมมือไปเคาะเรียก เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงเคาะประตูดังโครมครามจากห้องข้างๆ ก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน ประตูห้องพักถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดนอนไม่ได้นอนที่ส่งเสียงกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าแขกยามวิกาลไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก... พิมพ์ชนก ที่ยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีตื่นตระหนกสุดขีด! "พี่ธามคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ... ในห้องของฉัน มี... มีคนแปลกหน้าซ่อนอยู่!" ด้วยความระลึกถึงจากใจ, **ปราณธาตุเก้าสุริยัน**