เกมท้าทายหัวใจ

เสียงเคาะประตูกระจกใสสามครั้งดังขึ้นในความเงียบงันของห้องทำงานเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุด ก่อนที่ร่างสูงโปรดปรานของธาม ภูริวัฒน์ จะก้าวล่วงเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ขิมาที่กำลังนั่งกุมขมับอยู่หลังโต๊ะทำงานถึงกับสะดุ้งสุดตัว เด็กหนุ่มรีบชักมือกลับแล้วปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าแววตาระ-แวงระวังกลับปิดไม่มิด "คุณธาม... นี่มันนอกเวลางานแล้วนะครับ ประตูข้างนอกมีปุ่มกดกริ่ง หรือคุณลืมวิธีใช้มันไปแล้วตั้งแต่ตอนเด็กๆ" ขิมาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดที่พยายามกดไว้ใต้ความสุภาพ ธามไม่ตอบทันที ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะจะโคนมั่นคง ไหล่กว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกขับเน้นให้เห็นสัดส่วนทรงพลัง รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นมาวับหนึ่งทำเอาหัวใจดวงน้อยของขิมากระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย "ผมไม่ได้ลืมวิธีใช้หรอกครับ... แต่ผมแค่อยากรู้ว่า ถ้าผมไม่เคาะ แล้วเปิดเข้ามาตรงๆ แบบนี้ คุณขิมาจะกำลังแอบนินทาผมอยู่ในใจหรือเปล่า" ธามหยุดยืนโน้มตัวลงท้าวแขนกับโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย ร่นระยะห่างจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางกลิ่นยาสูบจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ขิมาผะงกศีรษะถอยหลังตามสัญชาตญาณ แผ่นหลังชนเข้ากับพนักเก้าอี้จนไปไหนไม่ได้ ดวงตากลมโตตวัดมองค้อน "ผมเป็นคนมีมารยาทพอครับ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาเอาเวลาล้ำค่าไปนินทาคนหลงตัวเองอย่างคุณหรอก ถอยไปเลยนะ เกะกะ" "ปากเก่งขึ้นทุกวันนะครับ... สงสัยผมคงต้องหาทางจัดการกับความดื้อรั้นนี่เสียหน่อยแล้วล่ะ" ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าอันตราย ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างนึกสนุก ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ขิมาต้องจำยอมอยู่ใต้พันธะสัญญาบ้าๆ นี่วนเวียนกลับมาตอกย้ำ ทว่าความรู้สึกในอกเวลานี้มันกลับแปลกประหลาดจนน่ากลัว กำแพงที่เด็กหนุ่มพยายามก่อขึ้นเพื่อป้องกันหัวใจตัวเองเริ่มสั่นคลอนทุกครั้งที่อีกฝ่ายเข้าใกล้ในระยะประชิดแบบนี้ "ผมไม่ได้ดื้อ ผมแค่... อุ๊บ!" ยังไม่ทันที่ขิมาจะได้ต่อว่าจนจบประโยค ร่างสูงก็ขยับเข้ามาประชิดเร็วกว่าที่คิด มือหนาเอื้อมมาคว้าพนักเก้าอี้หมุนให้หันเข้าหาตัว ล็อกกรอบร่างเล็กไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้างจนขิมากลายเป็นกักขังโดยปริยาย ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าหากันจนแทบหลอมละลาย ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาสีเข้มคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ทุกตารางนิ้วบนใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธและความเขินอายที่ตีรวนกันมั่วซั่ว "คุณ... คุณจะทำอะไร ถอยออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ขิมาพยายามดันแผงอกอีกฝ่ายสุดแรงเกิด ทว่าร่างกายของธามกลับแข็งราวกับกำแพงหิน แถมเจ้าตัวยังทำหน้ามึนไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด "ผมไม่ได้จะทำอะไร... แค่อยากพิสูจน์ว่า ที่ปากเก่งๆ เมื่อกี้ มันจะยังเก่งอยู่ไหมเวลาที่ผมมองใกล้ๆ แบบนี้" ธามกระซิบชิดริมหีบปากบาง เสียงทุ้มแหบพร่าจงใจทิ้งจังหวะให้หัวใจของคนฟังเต้นระรัวราวกับกลองเพล ขิมาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน การกระทำแกล้งหยอกล้อและรุกไล่อย่างไร้ความปรานีของประธานหนุ่มกำลังทำให้สติสตางค์ของเขาเต้นเร่า ความใกล้ชิดที่ไร้ระยะห่างนี้ทำให้กลิ่นกายและอุณหภูมิความร้อนแผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาทอย่างเด่นชัด "คุณมัน... บ้าที่สุด..." เด็กหนุ่มพึมพำเสียงสั่น หลบสายตาคมกริบที่มองมาด้วยประกายความเอ็นดูเจือความปรารถนาลึกล้ำ ธามหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ความพยายามในการตั้งกำแพงป้องกันหัวใจของเด็กดื้อคนนี้ช่างน่าเอ็นดูเสียจนเขาอดใจไม่ไหวที่จะแกล้งต่อ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเนียนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาขิมาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป "ถ้าผมบ้า... ก็คงเพราะคุณเป็นคนเริ่มปั่นป่วนมันก่อนนะ ขิมา" น้ำเสียงนุ่มนวลที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกทำให้ขิมาถึงกับพูดไม่ออก ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามปฏิเสธมาตลอดเริ่มกัดกินหัวใจจนต้านทานไม่ไหว ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบตาอีกฝ่ายโดยลืมตัว ความเงียบงันระหว่างคนทั้งคู่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกที่ร้อนแรงและสั่นไหว ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังปึงปังก็ทำลายบรร้วงมนต์สะกดนั้นลงทันที! "คุณธามคะ! ดิฉันมีเรื่องด่วนต้อง..." เสียงแหลมสูงของพิมพ์ชนกที่ถือวิสาสะบิดลูกบิดผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ทำให้ธามและขิมาต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับไฟช็อต และในวินาทีที่ขิมาหันไปสบตากับผู้มาใหม่ หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความเขินอายก็พลันดิ่งวูบลงสู่เหวลึกทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มเยียบเย็นบนใบหน้าของคุณหนูตระกูลดัง! โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ปราณธาตุเก้าสุริยัน" เสมอมานะครับ