ศัตรูหัวใจปรากฏตัว

"ถ้าคิดจะมาเป็นฉากหน้าให้ผม... ช่วยทำตัวให้สมกับเป็น 'คนของธาม' หน่อยครับ อย่าทำหน้าเหมือนคนท้องผูกตลอดเวลาแบบนั้น" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู พร้อมกับฝ่ามือหนาที่เลื่อนมาโอบกระชับเอวบางของผมไว้อย่างแนบเนียน ท่าทีสนิทสนมเกินงามนี้ถูกฉาบด้วยรอยยิ้มสุภาพตามมารยาทสังคม ขณะที่ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มแห่งภูริวัฒน์กรุ๊ปกลับพราวระยับด้วยความสนุกสนานบนความอึดอัดของผม ผม—ขิมา—ทำได้เพียงกัดฟันกรอด ส่งยิ้มหวานหยดย้อยจนแก้มแทบฉีกให้แขกเหรื่อไฮโซนับร้อยในงานฉลองครบรอบสามสิบปีของตระกูลดัง แต่ใต้โต๊ะอาหารและร่มเงาของสูทสากลเนื้อดี ฝ่ามือของผมกลับหยิกเข้าที่เอวสอบของอีกฝ่ายเต็มแรงด้วยความหมั่นไส้ "คุณธามครับ กรุณารักษาระยะห่างด้วย ดีลของเราคือยืนยันสถานะกำมะロ ไม่ได้หมายความว่าคุณมีสิทธิ์มาลวนลามผมตามใจชอบนะครับ" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน ยิ้มค้างชนิดที่ว่าถ้าประกวดนางงามคงได้มงกุฎติดมือกลับบ้านไปแล้ว "หึ..." ธามหลุดเสียงหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจโน้มต่ำลงมาอีกนิดจนปลายจมูกเกือบจะชนกับแก้มของผม "จำไม่ได้หรือครับคุณขิม ว่าในสัญญาข้อปลีกย่อยระบุไว้ชัดเจน... ว่าเราต้องสมบทบาทให้แนบเนียนที่สุด เพื่อไม่ให้คุณย่าจับได้" ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้นี่มัน... เจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าปีศาจจำแลงมาเกิด! ผมส่งค้อนวงใหญ่ให้คนตัวโตไปหนึ่งที ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้องจัดเลี้ยงสุดหรูหราอลังการ เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ แชมเปญราคาแพงถูกรินเติมในแก้วทรงสูงไม่ขาดสาย กรณ์เพื่อนรักของผมยืนโบกไม้โบกมืออยู่มุมเสา ส่งสายตาประมาณว่า 'สู้เขานะมึง ยอมไม่ได้เด็ดขาด' มาให้ ผมทำได้แค่ถอนหายใจยาวเหยียดในใจ ใครจะไปคิดว่าเด็กจบใหม่หมาดๆ อย่างผมจะต้องมาตกอยู่ในวังวนชิงรักหักสวาทของสังคมไฮโซ เพียงเพราะต้องการเงินก้อนโตมาพยุงธุรกิจของครอบครัว แต่แล้ว... บรรยากาศรอบตัวที่กำลังดำเนินไปอย่างน่าเบื่อหน่าย กลับถูกกระชากให้หยุดชะงักลงในเสี้ยววินาที เสียงปรบมือฮือฮาดังขึ้นที่บริเวณทางเข้าประตูบานใหญ่ แสงไฟสפอตไลต์ถูกเบนความสนใจไปยังร่างระหงในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ก้าวเข้ามาด้วยความมั่นใจ ใบหน้างดงามโฉบเฉี่ยวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงระยับ ทว่าดวงตากลับกวาดมองหาเป้าหมายด้วยประกายไฟแห่งความเกรี้ยวกราด พิมพ์ชนก... อดีตคู่หมั้นผู้เพียบพร้อมที่ตระกูลผู้ใหญ่หมายมั่นปั้นมือ แต่ถูกธามประกาศยกเลิกงานแต่งอย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายเดือนก่อน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รัศมีสิบเมตรทันทีที่เธอเดินตรงดิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมกับธาม แรงกดดันจากสายตาของแขกเหรื่อหลายคู่พุ่งเป้ามาที่เราอย่างพร้อมเพรียง "ไม่นึกเลยนะคะคุณธาม ว่ารสนิยมของคุณจะตกต่ำลงถึงขนาดคว้าเด็กเสิร์ฟข้างถนนมาควงออกงานหน้าตาเฉย" น้ำเสียงแหลมสูงที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ พิมพ์ชนกยกยิ้มมุมปาก กอดอกมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ราวกับผมเป็นฝุ่นผงใต้รองเท้าส้นสูงของเธอ ผมชะงักไปเล็กน้อย สมองกำลังประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ปากกำลังจะอ้าตอบโต้ตามสัญชาตญาณดิบของคนไม่ยอมคน แต่ยังไม่ทันที่คำพูดเผ็ดร้อนจะหลุดจากริมฝีปาก... ร่างสูงใหญ่ของธามก็ก้าวขยับมาบังหน้าผมไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ บรรยากาศรอบตัวของประธานหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกในพริบตา รังสีความกดดันแผ่ซ่านจนคนรอบข้างต้องถอยรูด ดวงตาคมกริบที่เคยพราวระยับเมื่อครู่ บัดนี้ราบเรียบและไร้ซึ่งความAอออารีใดๆ สิ้นเชิง "ปากของคุณยังคมเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนนะครับ คุณพิมพ์ชนก" ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึกถึงกระดูกดำ "แต่ก่อนจะวิจารณ์รสนิยมของคนอื่น ช่วยสำรวจมารยาทของตัวเองเสียก่อนดีกว่าครับ ว่ามีหลงเหลืออยู่บ้างไหม" พิมพ์ชนกหน้าเสียไปวูบหนึ่ง เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธ "ธาม! คุณกล้าหักหน้าฉันต่อหน้าคนอื่นเพราะเด็กนี่เนี่ยนะ? มันมีดีอะไรนักหนา นอกจากหน้าหวานๆ ไว้คอยหลอกผู้ชายไปวันๆ!" "เขาจะดีหรือไม่อย่างไร... ก็เป็นเรื่องของผม" ธามขยับเข้าประชิดตัวผมมากขึ้น ฝ่าหนาเลื่อนมาโอบเอวผมไว้แน่นอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน สายตาที่เขามองผมเปลี่ยนไปจากความกวนประสาทเมื่อครู่ กลายเป็นความอ่อนโยนที่เปี่ยมด้วยความดุดันปกป้อง "และที่สำคัญที่สุด... เขาไม่ใช่เด็กข้างถนนอย่างที่คุณปากพล่อยพูด" ธามหันกลับมาสบตาผม ชั่วขณะหนึ่งหัวใจของผมเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงกับแววตาจริงจังที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น ก่อนที่เขาจะหันไปประกาศกร้าวให้ได้ยินกันทั่วบริเวณ "เขาคือคนของผม... และเป็นคนเดียวที่ผมเลือกจะยืนเคียงข้างในฐานะคนรัก ถ้าใครยังคิดจะหาเรื่องคนของผมอีก ก็เท่ากับประกาศเป็นศัตรูกับภูริวัฒน์โดยตรง" ความเงียบกริบแผ่ขยายไปทั่วห้องจัดเลี้ยง ทุกคนอึ้งจนแทบไม่กล้าหายใจ พิมพ์ชนกหน้าซีดเผือด ตัวสั่นด้วยความแค้นและอับอายจนต้องสะบัดหน้าหนีเดินหายฝูงชนไปอย่างรวดเร็ว ผมยืนนิ่ง้างค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำว่า 'คนรัก' ที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายเย็นชาคนนี้ นี่มันเกินกว่าดีลที่ตกลงกันไว้โขเลยไม่ใช่หรือไงครับ? ผมเงยหน้าขึ้นมองคนข้างกาย หมายจะท้วงติงสักหน่อย แต่ทว่า... เมื่อหันไปสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่กำลังก้มมองลงมาพอดี ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเรากลับลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรู้สึกได้ ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้กระซิบข้างหูด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน หัวใจของผมกระหน่ำรัวยิ่งกว่ากลองเพล "เมื่อกี้ผมเล่นตามบทได้ดีพอหรือยังครับ... ที่รัก?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ