แสงไฟบนรันเวย์ที่หายไป

แสงไฟแฟลชจากหน้าจอมือถือหลายร้อยดวงในห้องไลฟ์สดสะท้อนเข้าตาของรินรดา ราวกับเข็มเล่มเล็กนับพันที่กำลังทิ่มแทงลงมาบนม่านตา ปลายนิ้วเรียวของเธอยังคงสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะความเดือดดาลที่อัดแน่นจนจุกอก ภาพใบหน้าของศิรินทร์ที่กำลังบีบน้ำตาหยดแหมะลงบนเสื้อคอลเลกชันใหม่ล่าสุด ซึ่งควรจะเป็นผลงานจากหยาดเหงื่อและมันสมองของเธอเอง กำลังฉายหราอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงาน "ทุกคนคะ... ศิรินทร์เสียใจจริงๆ ค่ะ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกัน จะทำเรื่องแบบนี้ลงไป..." น้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความเสแสร้งของศิรินทร์ดังลั่นออกมาจากลำโพง ยอดผู้ชมพุ่งทะยานทะลุหลักแสนในเวลาเพียงไม่กี่นาที คอมเมนต์วิ่งผ่านด้วยความเร็วสูงจนพร่าลาย มีแต่ถ้อยคำด่าทอ สาปแช่ง และไล่ให้เธอไปตาย รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด รสชาติเค็มปร่าในปากนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน มันคือรสชาติเดียวกันกับวันที่เธอถูกตระกูลใหญ่เขี่ยทิ้งอย่างไร้เยื่อใย และเป็นวันเดียวกับที่ห้องเสื้อเล็กๆ ของเธอถูกไฟไหม้จนวอดวายไปพร้อมกับตั๋วสัญญาใช้เงินและต้นฉบับดีไซน์ชุดแต่งงานนับร้อยชิ้น "คุณรินรดาคะ... ทางฝ่ายประชาสัมพันธ์โทรมาไม่หยุดเลยค่ะ หุ้นของพาร์ทเนอร์ฝั่งเราดิ่งลงร้อยละสิบห้าแล้วภายในสิบนาที!" เลขาหน้าห้องวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องทำงาน ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด รินรดาไม่ได้หันกลับไปมอง เธอยังคงจ้องมองหน้าจอที่ศิรินทร์กำลังกราบกรานขอโทษสังคม พร้อมกับชูสมุดร่างภาพเล่มสีดำขึ้นเป็นหลักฐาน—สมุดเล่มที่เธอจำได้แม่นยำว่ามันหายไปจากโต๊ะทำงานของเธอเมื่อคืนก่อน "ปล่อยให้พวกเขาดิ่งลงไปให้สุดสิคะ" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนทนาราบเรียบจนน่ากลัว แต่แววตากลับลุกโชนไปด้วยประกายไฟแห่งการแก้แค้น "ยิ่งพวกมันมั่นใจมากเท่าไหร่ เวลาที่ตกลงมาฟาดพื้น มันก็จะยิ่งเจ็บปวดและน่าสมเพชมากขึ้นเท่านั้น" เธอยืนขึ้นช้าๆ กวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีขาวและเทา เรียบง่ายแต่ทรงพลัง ไม่ต่างจากตัวเธอในตอนนี้ ภาพอดีตผุดขึ้นมาในหัวราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกรอกลับ สองปีก่อน เธอยังเป็นดีไซเนอร์มือหนึ่งผู้กุมบังเหียนแบรนด์แฟชั่นชื่อดัง รอยยิ้มของเธอเคยประดับอยู่บนหน้าปกนิตยสารแฟชั่นชั้นนำ ชุดราตรีที่เธอออกแบบเคยสวมใส่โดยเซเลบระดับแถวหน้าบนพรมแดงเมือง칸 แต่วันนั้น... วันที่ศิรินทร์เข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มจอมปลอมและแก้วไวน์อาีพษ์ยาพิษ ชีวิตของเธอก็พลิกคว่ำ *“ริน... เชื่อฉันเถอะนะ เอาชื่อฉันใส่เป็นหัวหน้าโปรเจกต์นี้ร่วมกันเถอะ เพื่อความปลอดภัยของบริษัทเราเอง”* คำพูดออดอ้อนของเพื่อนรักในวันนั้น คือมีดที่กรีดลงกลางหลังของเธออย่างเลือดเย็น ศิรินทร์ขโมยทั้งผลงาน ขโมยทั้งเครดิต และสุดท้ายยังผลักไสเธอให้กลายเป็นคนตกอับ ไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน ดีที่ได้ระบบเงินทุนปริศนาและชายหนุ่มผู้เย็นชาคนนั้นก้าวเข้ามาในชีวิต ไม่อย่างนั้น เธอก็คงเป็นแค่ศพไร้ชื่อที่นอนตายอยู่ข้างถนนไปแล้ว "คุณรินรดาคะ ประธานคีย์รินทร์มารอที่ห้องรับรองส่วนตัวแล้วค่ะ..." เสียงของเลขากระซิบด้วยความเกรงกลัว เพราะใครๆ ก็รู้ว่าประธานคีย์รินทร์แห่งกลุ่มบริษัทการลงทุนระดับโลกนั้นน่ากลัวและเด็ดขาดแค่ไหน สายตาคู่นั้นไม่เคยปรานีใคร และไม่มีใครกล้าสบตาเขานานเกินสามวินาที รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก and ปรับสีหน้าให้กลับมาเยือกเย็น เธอปัดผมยาวสลวยไปด้านหลัง ก่อนจะก้าวเดินด้วยส้นสูงคู่โปรด เสียงกระทบพื้นปูนซีเมนต์ขัดมันดัง ก๊อก... ก๊อก... ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของผู้หญิงที่ไม่เหลืออะไรให้ต้องสูญเสียอีกต่อไปแล้ว เมื่อผลักประตูห้องรับรองเข้าไป ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทของคีย์รินทร์ก็ปรากฏแก่สายตา เขากำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ แสงไฟนีออนจากตึกสูงด้านนอกสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายสันจدชัดเจนราวกับรูปสลัก ดวงตาสีนิลคู่นั้นเย็นชาไร้ก้นบึ้ง แต่ทันทีที่เขารับรู้ถึงการมาของเธอ นัยน์ตาคู่นั้นก็ไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "ดูท่าทางคุณจะชอบเล่นบทนางเอกผู้ถูกกระทำเสียจริงนะ" เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยขึ้น พร้อมกับแก้ววิสกี้ในมือที่ถูกหมุนวนช้าๆ "ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นเหยียบย่ำคุณอยู่ฝ่ายเดียว มันไม่ค่อยสมกับฉายา ‘แม่มดแห่งรันเวย์’ ที่ฉันเคยได้ยินมาเลยสักนิดนะคะ" รินรดาเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง "คุณคีย์รินทร์คะ คนฉลาดเขาไม่รีบตัดหัวปลาตั้งแต่ยังไม่ทันได้ลากอวนหรอกค่ะ" เธอยกมือขึ้นกอดอก สายตาคมกริบมองสบตาเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว "ปล่อยให้ศิรินทร์เต้นระบำอยู่บนกองเงินกองทองปลอมๆ อีกสักนิดเถอะค่ะ ยิ่งเธอได้ใจมากเท่าไหร่ เวลาที่ความจริงถูกเปิดโปง ความอัปยศก็จะยิ่งกัดกินเธอจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก" คีย์รินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง และมันทำให้ใบหน้านั้นดูอันตรายถึงชีวิต "สมแล้วที่เป็นคุณ..." เขาวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังทึบ ก่อนจะเลื่อนแท็บเล็ตเครื่องหรูมาตรงหน้าเธอ หน้าจอนั้นไม่ได้แสดงภาพไลฟ์สดของศิรินทร์ แต่เป็นเอกสารการถือหุ้นทั้งหมดของบริษัทคู่แข่งที่ศิรินทร์กำลังซบหัวซบไหล่อยู่ในตอนนี้ "ฉันซื้อหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์สุดท้ายของบริษัทนั้นไว้เรียบร้อยแล้ว ในนามบริษัทลูกของเราเอง" รินรดาก้มลงมองตัวเลขบนหน้าจอ หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความระทึก หุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์... นั่นหมายความว่า คีย์รินทร์กุมอำนาจเบ็ดเสร็จและสามารถสั่งปลดคณะกรรมการทั้งหมดได้ทันทีที่ต้องการ! "คุณ... ทำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ "ตั้งแต่ตอนที่คุณบอกว่าอยากจะเห็นคนพวกนั้นคุกเข่าขอร้องชีวิตยังไงล่ะคะ" คีย์รินทร์โน้มตัวเข้าไปใกล้ กลิ่นอายความเป็นชายและโคโลญจ์ราคาแพงผสมผสานกับความกดดันจากอำนาจที่เขามี ทำให้รินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "จำไว้นะคะรินรดา... ของเล่นชิ้นไหนที่ทำให้คุณเสียน้ำตา ฉันจะทำลายมันทิ้งไม่ให้เหลือแม้แต่เศษซาก" ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยแรงปรารถนาและการแก้แค้นนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างไร้มารยาท ตามด้วยร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทที่พุ่งพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" บอดี้การ์ดหนุ่มหอบหายใจถี่กระชั้น "ทางฝั่งศิรินทร์... เธอไม่ได้แค่ไลฟ์สดประณามคุณรินรดาอย่างเดียว แต่เธอกำลังจัดงานแถลงข่าวฉุกเฉินที่โรงแรมหรูใจกลางเมือง พร้อมกับ... อดีตคู่หมั้นของคุณรินรดาที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศครับ!" รอยยิ้มบนใบหน้าของรินรดาแข็งค้างในทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อของคนที่เธอคิดว่าได้ฝังกลบเอาไว้ในอดีตอย่างไร้เยื่อใย คีย์รินทร์หรี่ตาลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาทันที อุณหภูมิภายในห้องลดฮวบทันตาเห็น เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นว่า "ดูท่าทาง... คืนนี้พวกเราคงต้องไปร่วมงานแถลงข่าวในฐานะ ‘แขกรับเชิญพิเศษ’ เสียแล้วล่ะมั้งคะ" โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "เค้กวานิลลา" มาโดยตลอดนะคะ!