ตีเนียนมาขอข้อมูล

"บอกมาเถอะค่ะว่าคุณตะวันแอบไปกินรังแตนที่ไหนมา ถึงได้ทำหน้ายักษ์ใส่รินตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าตึกคณะมาแบบนี้" กล่องเค้กช็อกโกแลตหนานุ่มแบรนด์ดังถูกวางกระแทกimโครมลงบนโต๊ะเขียนแบบไม้สักตัวใหญ่ เสียงนั้นดังพอจะทำให้คนที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาคำนวณโครงสร้างคอนكريตถึงกับชะงัก ตะวันเงยหน้าขึ้นจากกระดาษไขแผ่นโต แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนความหงุดหงิดปนระอาเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะปรายตามองห่อขนมราคาแพงระยับนั้นด้วยหางตา "ผมไม่ได้กินรังแตน... แต่ถ้าคุณยังเอาของพวกนี้มาวางเกะกะพื้นที่ทำงานของผมอีก ผมอาจจะเปลี่ยนใจกินคุณแทน" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปนั้นไม่ได้ทำให้รินรดากลัวเลยสักนิด ตรงกันข้าม แม่คุณสถาปัตย์ตัวแสบกลับย่อตัวลงเท้าคางส่งยิ้มหวานหยดย้อยจนตาหยี รอยยิ้มนั้นทั้งใสซื่อและเจ้าเล่ห์ในเวลาเดียวกัน เหมือนแมวขโมยที่รู้ว่าตัวเองกำลังถือปลาทูตัวโตอยู่ในมือ "อุ๊ย! น่ากลัวจังเลยค่ะวิศวะโยธา แต่ก็นะ... คนที่ปากบอกว่าไม่อยากได้ แต่เมื่อคืนใครกันนะที่แอบเปิดเพลงบรรเลงเศร้าๆ ฟังซ้ำไปซ้ำมาจนรินเกือบจะปีนระเบียงห้องไปเคาะประตูร้องเพลงกล่อมอยู่แล้วเชียว" คำพูดลอยๆ แต่จี้ตรงจุดดำมืดในใจของตะวันเข้าอย่างจัง ชายหนุ่มชะงักมือที่กำลังถือด้ามดินสอโคปิก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทเริ่มมีรอยกระตุกที่มุมปากเล็กน้อย เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปมองวิวด้านนอกหน้าต่างกระจกใสเพื่อซ่อนใบหูที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงคนนี้มีเรดาร์หรือยังไง ถึงได้รู้ว่าเขาเปิดเพลงอะไรในห้องนอนส่วนตัววะเนี่ย! "คุณรินรดา คุณกำลังละเมิดความเป็นส่วนตัวของผมนะ" ตะวันพยายามปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นรัวจนแทบจะทะลุกระดูกซี่โครงออกมาอยู่แล้ว "แล้วก็เลิกเอาขนมพวกนี้มาติดสินบนผมสักที โปรเจกต์หอพักข้างห้องอะไรนั่น ผมบอกแล้วว่าผมไม่สนใจจะทำร่วมกับเด็กคณะอื่น โดยเฉพาะเด็กสถาปัตย์ที่วันๆ เอาแต่เพ้อเจ้อเรื่องความสวยงามจนลืมคำนวณเรื่องความปลอดภัยของโครงสร้าง" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าเนียนใสเชิدขึ้นเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ เธอหยิบชิ้นเค้กช็อกโกแลตออกจากกล่อง ใช้ช้อนพลาสติกตักคำโตแล้วยื่นไปจ่อตรงหน้าเขาโดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะทำท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์แค่ไหน "โห... พูดแบบนี้แสดงว่ายังไม่เคยเห็นผลงานวิเคราะห์โครงสร้างของรินสิคะ ถึงได้ดูถูกกันขนาดนี้ อะ อ้าปากค่ะคุณตะวัน ชิมก่อนแล้วค่อยวิจารณ์ ถ้ามันไม่อร่อยจริง รินจะยอมเดินไปกราบขอโทษที่คุณหน้าคณะวิศวะสามรอบเลยเอ้า!" กลิ่นหอมหวานของช็อกโกแลตแท้ลอยเตะจมูก ตะวันเหลือบมองช้อนในมือเธอนิ่งๆ สลับกับใบหน้าเรียวรีที่ส่งสายตาท้าทายกลับมา เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังติดอยู่ในเกมกระดานที่ผู้หญิงคนนี้เป็นคนเดินหมาก และไม่ว่าเขาจะเลือกเดินตาไหน เขาก็มีแต่จะตกหลุมพรางที่เธอขุดดักไว้ทุกทาง "ผมไม่ได้ชอบกินของหวาน" เขาพึมพำเสียงเบา "แต่รินซื้อมาฝากไงคะ... ถือว่าเป็นค่าเสียเวลาที่รินต้องมานั่งทนฟังคุณเปิดเพลงเศร้าเหงาหงอยคนเดียวจนรินนอนไม่หลับก็แล้วกัน นะคะ ชิมคำเดียวเอง รับรองว่าความเครียดเรื่องโปรเจกต์จะหายเป็นปลิดทิ้งเลย" รินรดาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นวานิลลาและดอกไม้จางๆ ลอยมาแตะจมูกของชายหนุ่ม ตะวันรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเริ่มน้อยลงทุกที แรงกดดันจากระยะห่างที่ใกล้เกินความจำเป็นทำให้เขาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ นิ้วมือเรียวยาวที่ถือดินสออยู่เกร็งแน่นจนข้อต่องอขาว ในจังหวะที่ตะวันกำลังจะอ้าปากปฏิเสธเสียงแข็งเพื่อรักษาฟอร์มของรุ่นพี่ผู้เคร่งขรึม เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น "ติ๊ง!" ขัดจังหวะเสียก่อน รินรดากะพริบตาปริบๆ เธอดึงช้อนเค้กกลับมามองหน้าเขาอย่างสงสัย ขณะที่ตะวันรีบฉวยโอกาสนั้นคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพลิกดูหน้าจอทันทีเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากสถานการณ์ชวนใจเต้นแรงตรงหน้า ทว่า... ทันทีที่สายตาคมกลาดกวาดมองข้อความบนหน้าจอ รอยยิ้มเยาะที่เคยมีบนใบหน้าของเขาก็หายวับไปกับตา สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีราวกับคนละคน บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ *['เขตต์']: "น้องตะวันครับ เรื่องข้อมูลโปรเจกต์หอพักข้างห้องที่ผมขอไปเมื่อวาน ได้เรื่องหรือยังครับ? พอดีทางอาจารย์ที่ปรึกษาเรียกดูความคืบหน้าด่วน ถ้าไม่มีปัญหาอะไร เดี๋ยวเย็นนี้เราไปเคลียร์รายละเอียดกันสองต่อสองที่ห้องสมุดคณะสถาปัตย์ดีไหมครับน้องรินเขาจะได้ไม่ต้องเหนื่อย"* รินรดาที่ยืนชะโงกหน้าแอบมองอยู่เงียบๆ เห็นข้อความนั้นเข้าเต็มสองตา รอยยิ้มทะเล้นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาด้วยความโกรธปนตกใจ "พี่เขตต์! หมอนั่นมันส่งอะไรมาหาคุณน่ะ!" รินรดาอุทานเสียงหลง เธอจำเบอร์และชื่อนั้นได้แม่นยำ รุ่นพี่ตัวแสบจากคณะเดียวกันที่คอยตามตื๊อและพยายามจะฮุบโปรเจกต์นี้ไปต่อหน้าต่อตา ตะวันวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะช้าๆ แรงกระแทกเบาๆ นั้นกลับมีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้ห้องทำงานเงียบกริบ เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างมีความหมาย ดวงตาคมกริบช้อนขึ้นมองหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังยืนกำหมัดแน่นด้วยความโมโห "ดูท่าทาง... คุณจะมีปัญหาใหญ่กว่าเรื่องขนมเค้กของผมซะแล้วล่ะมั้งครับ คุณรินรดา" ตะวันเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย้าแหย่บางอย่างที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ "นี่คุณ! อย่ามาทำเป็นลอยชายนะ!" รินรดาโวยวายเสียงดังลั่นห้อง "ก็บอกแล้วไงว่ารินไม่อยากได้ยินชื่อผู้ชายคนนั้น! แล้วทำไมเขาถึงส่งข้อความมาหาคุณได้ล่ะคะ หรือว่าพวกคุณแอบไปตกลงอะไรกันลับหลังริน!" ตะวันไม่ตอบคำถาม เธอเห็นเพียงรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะกวนประสาทของเขา ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปหยิบกล่องเค้กช็อกโกแลตที่เธอนำมาวางไว้เมื่อครู่มาเปิดออก ชายหนุ่มใช้ช้อนคันเดิมของเธอตักเค้กเข้าปากช้าๆ เคี้ยวอย่างใจเย็น แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอตรงๆ "ถ้าไม่อยากให้เขามาวุ่นวายกับคุณ... และไม่อยากให้โปรเจกต์ที่คุณอุตส่าห์ดึงผมมาร่วมหัวจมท้ายด้วยมันหลุดมือไปล่ะก็..." ตะวันเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่คมประกายแสงวาบวับอย่างเจ้าเล่ห์ "คืนนี้... ย้ายสัมภาระของคุณมานั่งทำงานที่ห้องผมซะ แล้วผมจะช่วยเคลียร์ไอ้รุ่นพี่เขตต์ของคุณให้เอง" รินรดานิ่งค้างไปทันที สมองประมวลผลคำพูดของเขาไม่ทัน ชายหนุ่มผู้รักความสะอาดและหวงความเป็นส่วนตัวยิ่งชีพเนี่ยนะ... กำลังเอ่ยปากชวนเธอไปนั่งทำงานในห้องของเขาเอง! *ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ หวังว่าจะหลงรักความโบ๊ะบ๊ะของคู่กัดคู่นี้กันนะคะ!*