ยอมลดอีโก้เพื่อเธอคนเดียว

“ถ้าคุณจะมาเพื่อเหยียดหยามฉันถึงที่บ้าน ก็กลับไปเถอะค่ะท่านประธาน พายุเข้าหนักขนาดนี้ เปลืองน้ำมันเปล่าๆ” ลลิลกระชากประตูรั้วบ้านไม้เก่าๆ ออกจนสุดแรง สองมือประคองร่มคันเล็กที่สั่นไหวตามแรงลมพายุฝนที่โหมกระหน่ำ เธอไม่ได้ตั้งใจจะโผล่หน้าออกมาในยามวิกาลแบบนี้ หากไม่ใช่เพราะเงาร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าบ้านมานานกว่าชั่วโมงจนความอดทนของเธอขาดสะบั้น ภริดาในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงยับเยินไปครึ่งหนึ่ง หยดน้ำฝนเกาะพราวอยู่บนใบหน้าคมสวยที่ซีดเผือดจนน่าใจหาย เธอไม่ได้พกแม้กระทั่งร่ม ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นที่รอคอยการพิพากษาจากเจ้าของบ้าน “ริดาไม่ได้มาเพื่อเหยียดหยาม” เสียงของภริดาสั่นพร่ากว่าทุกครั้งที่เคยได้ยิน มันไม่ใช่เสียงจิกกัดเฉียบขาดแบบที่ใช้ในห้องประชุม แต่มันคือเสียงของคนทิฐิสูงที่กำลังพยายามทุบกำแพงในใจตัวเองทิ้ง “ริดามา... เพื่อพูดคำที่ควรพูดตั้งแต่วันนั้น” “คำขอโทษเหรอคะ?” ลลิลแค่นหัวเราะ เสียงของเธอถูกกลบด้วยเสียงฟ้าร้อง “สายไปแล้วค่ะ คนอย่างคุณประธานภริดาไม่เคยผิด คุณมีแต่ถูกเสมอ ไม่ใช่เหรอคะ?” “ฉันผิด” ภริดาตัดบท ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันบัดนี้มีเพียงความร้าวราน “ฉันผิดที่มองข้ามความรู้สึกคุณ ผิดที่ใช้ความกลัวของตัวเองมาตัดสินคุณ... ริดาขอโทษค่ะลิน ขอโทษจริงๆ” บรรยากาศรอบข้างเงียบงันลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบพื้นดิน ลลิลชะงักไป คำว่า ‘ขอโทษ’ ที่หลุดออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่าอีโก้สูงเสียดฟ้า มันเหมือนกับแรงกระแทกที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอเห็นมือของภริดาที่กำแน่นจนสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความหนาวเพียงอย่างเดียว แต่เพราะความอัดอั้นที่เธอพยายามกักเก็บไว้ “เข้ามา” ลลิลไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบให้คนตรงหน้าก้าวเข้ามาในรั้วบ้าน ก่อนจะปิดประตูเสียงดังปัง ภายในบ้านหลังเล็กที่อบอุ่นกว่าภายนอกหลายเท่าตัว ภริดายืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องรับแขก หยดน้ำจากเส้นผมหยดลงบนพื้นไม้ ลลิลวางร่มลงแล้วเดินหายเข้าไปในครัว ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนสะอาด เธอก้าวเข้าหาประธานสาวที่ยืนทำตัวไม่ถูกอย่างถือวิสาสะ แล้วคลุมผ้าลงบนไหล่บางนั้นอย่างแรง “คุณมันบ้า ภริดา” ลลิลพึมพำขณะซับน้ำบนใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความไม่เต็มใจนัก “คุณรู้ไหมว่าคนอื่นเขาจะมองยังไงถ้าเห็นคุณมาตากฝนอยู่หน้าบ้านพนักงานแบบนี้” “ช่างหัวคนอื่นสิ” ภริดาคว้าข้อมือลลิลไว้แน่น ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเลขาฯ สาว “ริดาแคร์แค่... คนตรงหน้านี้คนเดียว” คำสารภาพนั้นช่างเรียบง่ายแต่ทว่ามีอานุภาพทำลายล้างสูง ลลิลนิ่งงัน ความเย็นจากฝนเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แล่นริ้วไปทั่วใบหน้า ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนที่ดูเซ็กซี่อย่างเหลือเชื่อ “คุณไม่ได้มาเพื่อขอโทษหรอก คุณมาเพื่อเรียกร้องความสนใจ” ลลิลพยายามกระชับเสียงให้แข็ง แม้ใจจะเต้นรัวเหมือนกลองชุด “แล้วถ้าใช่ล่ะ?” ภริดาโน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ลมหายใจอุ่นๆ รดรินบนผิวแก้ม “ถ้าทุกความหยิ่งทะนงของริดาถูกสยบลงเพียงเพราะคิดว่า... กำลังจะเสียคุณไปตลอดกาล ริดาต้องทำยังไงถึงจะได้รับโอกาสนั้นกลับมาคะลิน?” ลลิลเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมทรยศหักหลังเธอด้วยการเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอรู้ดีว่าหากยอมใจอ่อนตอนนี้ ทุกอย่างจะกลายเป็นสงครามที่ไม่มีวันจบสิ้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่สามารถปฏิเสธประกายความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้แววตาดื้อรั้นนั่นได้เลย “ถ้าอยากได้โอกาส...” ลลิลยกมือขึ้นวางบนแผงอกของอีกฝ่าย สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของประธานสาว “ก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นว่า คุณไม่ได้ทำแค่เพราะคุณเอาแต่ใจตัวเอง” “ริดาจะพิสูจน์” ภริดาตอบแทบจะทันที ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือมาประคองใบหน้าของลลิล นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยริมฝีปากนุ่มเบาๆ ราวกับจะสะกดทุกความเคลื่อนไหว จังหวะที่หัวใจกำลังเต้นตรงกันจนแทบจะประสานเป็นหนึ่งเดียว ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจากหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนของใครบางคนที่ทำลายบรรยากาศจนสิ้นซาก “ริดา! ผมรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่! ออกมาเดี๋ยวนี้!” เสียงของกรวีร์ดังลอดเข้ามา ลลิลสะดุ้งสุดตัวและถอยห่างจากภริดาโดยอัตโนมัติ ใบหน้าของภริดาเปลี่ยนจากอ่อนหวานเป็นดุดันในเสี้ยววินาที เธอหันไปมองประตูหน้าบ้านด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าคน “เขามาที่นี่ได้ยังไง” ภริดากัดฟันกรอด ขณะที่ลลิลมองไปที่ประตูด้วยความกังวลใจ เพราะเธอจำได้แม่นว่าล็อกประตูไว้แล้ว แต่เสียงกรวีร์กลับชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าเขาไม่ได้แค่มาเคาะ... แต่เขากำลังจะพังประตูเข้ามา ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและติดตามการเดินทางของสการ์เล็ตโรสมาจนถึงตอนนี้นะคะ