แผนง้อฉบับท่านประธานพันล้าน

“คุณจะบ้าหรือไงคะท่านประธาน! นี่มันบ้านเช่าหลังเล็กๆ นะคะ ไม่ใช่ฮอลล์จัดนิทรรศการดอกไม้!” เสียงใสๆ ที่ตวาดแหวขึ้นท่ามกลางกลีบกุหลาบสีแดงสดนับพันดอกที่กองระเกะระกะเต็มห้องรับแขกขนาดกะทัดรัด ทำเอาคนฟังที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าประตูถึงกับกระตุกคิ้วเข้าหากันนิดๆ ลลิลในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงวอร์มยืนเท้าสะเอว หน้าตาบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขแปด ขณะมองซากอารยธรรมราคาแพงระยับที่ถูกส่งตรงมาจากร้านดอกไม้ไฮโซใจกลางเมือง ภริดาปรายตามองเลขาฯ สาวตัวแสบด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่ามุมปากหยักสวยกลับกระตุกขึ้นอย่างนึกสนุก เจ้าของร่างเพรียวในชุดสูทแบรนด์ดังระดับโลกก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาในอาณาเขตห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้แทบไม่มีที่เดิน โดยไม่สนเลยสักนิดว่ากลีบกุหลาบราคาแพงพวกนั้นจะยับยู่ยี่คอรองเท้าแฟชั่นของเธอหรือเปล่า “ก็เห็นคุณบอกว่าย้ายบ้านใหม่ ฉันในฐานะเจ้านายผู้แสนดีก็แค่อยากแสดงความยินดี... ผิดตรงไหนคะ” น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เจือความกวนประสาทแบบฉบับท่านประธานพันล้าน ทำเอาลลิลอยากจะกรี๊ดใส่หน้าสวยๆ นั้นให้รู้แล้วรู้รอด ผู้หญิงคนนี้ดื้อด้านและเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่ง! ตั้งแต่เธอตัดสินใจลาออกจากตำแหน่งหน้าห้องแล้วย้ายมาตั้งหลักที่นี่ได้สามวัน ภริดาก็สรรหาวิธีตามรังควานไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งจดหมาย โทรศัพท์ และล่าสุด... การระเบิดคลังสินค้าดอกไม้และของขวัญแบรนด์เนมมูลค่ารวมกันเหยียบครึ่งล้านมากองไว้หน้าประตูบ้าน “เจ้านายที่ไหนเขาเอาของขวัญบ้าเลือดแบบนี้มาถล่มบ้านลูกน้องคะ! กระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดนี่อีก... ฉันเอาไปขายก็ไม่ได้เพราะคุณเล่นสลักชื่อย่อ L.R. ไว้บนฮาร์ดแวร์กระเป๋าซะขนาดนั้น!” ลลิลพุ่งเข้าไปหยิบกระเป๋าหนังจระเข้สีขาวมุกขึ้นมาเขย่าต่อหน้าต่อตาคนตัวสูงที่ยังคงตีสีหน้านิ่งสนิท “ก็ตั้งใจสลักให้คุณโดยเฉพาะค่ะ L.R. ลลิล... ริดาไงคะ เหมาะกับคุณจะตาย” คำพูดหน้าตาเฉยแถมยังเน้นเสียงตรงชื่อย่อแบบสนิทสนม ทำเอาลลิลสำลักน้ำลายตัวเอง หน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเกร้อกราด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือเพราะหัวใจเจ้ากรรมมันดันเต้นผิดจังหวะกับสรรพนามและสายตาแพรวพราวที่อีกฝ่ายจงใจส่งมาให้กันแน่ “ไม่ต้องมาพูดจาเจ้าเล่ห์เลยนะคะท่านประธาน! เอาของพวกนี้กลับไปให้หมดเลยนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคล... อ้อ ลืมไป คุณไม่ได้บุกรุกเพราะฉันเป็นคนเปิดประตูรับคุณเข้ามาเอง แต่ตอนนี้! เชิญคุณเดินออกไปทางเดิมแล้วขนของพวกนี้กลับบริษัทไปซะ!” ลลิลชี้มือไปยังประตูทางออก พร้อมกับทำหน้ายักษ์ใส่เพื่อกลบเกลื่อนอาการใจสั่นที่เริ่มจะควบคุมไม่อยู่ ภริดาถอนหายใจเบาๆ เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวที่เตี้ยกว่านิดหน่อยอย่างรวดเร็ว จนลลิลต้องผถวาถอยหลังไปชนกับโซฟาตัวนุ่ม กลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดของผู้บริหารสาวลอยเข้าแตะจมูก ปลุกเร้าความรู้สึกบางอย่างให้ปั่นป่วนขึ้นมาในอก “ไม่ออกค่ะ” ภริดาโน้มใบหน้าสวยคมเข้ามาใกล้ จนดวงตากลมโตของลลิลเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ “ของที่ฉันส่งมา... ไม่มีทางเอาคืนเด็ดขาด และถ้าคุณคิดจะเอาไปบริจาคหรือโยนทิ้งถังขยะ ฉันก็จะส่งมาใหม่อีกเป็นสเท่าตัว จนกว่าบ้านหลังนี้จะไม่มีพื้นที่ให้คุณเดิน... อยากลองดูไหมล่ะคะ” “คุณริดา! คุณนี่มัน... ฮựย!” ลลิลขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความหมั่นไส้ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก เคมีที่ปะทะกันราวกับไฟกับน้ำมันทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งคู่ยืนจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเรื่อยๆ จนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน ในจังหวะที่หัวใจของลลิลกำลังเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก และริมฝีปากอิบอิ่มกำลังจะเปิดฉากต่อ The Battle รอบใหม่ เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศความตึงเครียดนั้นทันที *ติ๊งต่อง!* ลลิลสะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกบางของท่านประธานให้ออกห่างอย่างแรงจนภริดาเซถลาไปเล็กน้อย หญิงสาวจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะรีบเดินไปที่ประตูหน้าบ้านด้วยความงุนงอง ใครกันที่มาหาเธอในเวลาแบบนี้? มือเรียวบิดลูกบิดประตูแล้วดึงเปิดออก ทว่าภาพของชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ พร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ส่งมาให้ ทำเอาลลิลถึงกับชะงักค้างไปทันที “สวัสดีครับคุณลลิล... ผมกรวีร์นะ พอดีผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาของฝากมาแสดงความยินดีกับบ้านใหม่ครับ” กรวีร์ส่งยิ้มพิมใจให้ พร้อมกับชูกล่องของขวัญแบรนด์หรูในมือขึ้นมาเล็กน้อย แต่ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับกวาดมองข้ามไหล่บางเข้าไปเห็นร่างเพรียวของภริดาที่ยืนกอดอกหน้าตึงอยู่กลางกองกุหลาบสีแดงเพลิงภายในบ้านเข้าพอดิบพอดี บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความร้อนรุ่มกลายเป็นความเย็นยะเยือกขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาทีนั้น ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยสนับสนุนสการ์เล็ตโรสในทุกตอนที่ผ่านมานะคะ