ตามล่าหายัยตัวแสบ

“พังประตูให้ฉัน!” เสียงสั่งการเฉียบขาดของภริดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดินคอนโดมิเนียมหรู นัยน์ตาสีเข้มของท่านประธานสาววาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างที่ขวางหน้า มือเรียวสวยที่มักจะจับปากกาเซ็นเช็คหลักล้าน บัดนี้สั่นระริกด้วยอารมณ์ที่ยากจะควบคุม “คุณริดาคะ... ใจเย็นก่อนนะคะ คือ...” นิติบุคคลหนุ่มอึกอัก พยายามจะเอ่ยทัดทานถึงสิทธิส่วนบุคคล แต่เมื่อปะทะกับสายตาพิฆาตของหญิงสาว เขาก็ทำได้เพียงหยิบกุญแจสำรองขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา *กริ๊ก* บานประตูเปิดออกเผยให้เห็นความว่างเปล่าข้างใน ภริดาไม่รอช้า เธอพุ่งตัวเข้าไปในห้องด้วยความเร็วราวกับเสือดาวที่กำลังตามล่าเหยื่อ กวาดสายตามองไปรอบห้องที่เคยมีกลิ่นอายของลลิลหลงเหลืออยู่ แต่สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงความเงียบงันที่ตบหน้าเธอเข้าอย่างจัง ห้องนั่งเล่นที่เคยมีนิตยสารวางระเกะระกะ มุมโต๊ะทำงานที่ลลิลมักจะนั่งปั่นงานจนดึกดื่น บัดนี้ทุกอย่างว่างเปล่าสะอาดตา ราวกับว่าตัวตนของ ‘เลขาสาวตัวแสบ’ ไม่เคยดำรงอยู่ ณ ที่แห่งนี้ “หายไปไหน...” ภริดาพึมพำ น้ำเสียงสั่นพร่าที่พยายามสะกดกลั้นไว้สุดชีวิต เธอเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้า กระชากมันออกอย่างแรงจนบานพับแทบหลุด แต่มันก็ว่างเปล่า ไม่แม้แต่เศษด้ายหรือเสื้อผ้าตัวเก่งที่ลลิลมักจะใส่ยั่วโมโหเธอทิ้งไว้สักชิ้น ไม่มีอะไรเลย... ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการจากลา “ยัยเด็กบ้า! เธอคิดจะเล่นเกมอะไรกันแน่!” ภริดาสบถลั่น ก่อนจะระบายอารมณ์ด้วยการกวาดแจกันดอกไม้บนโต๊ะข้างเตียงลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงแก้วแตกดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนความรู้สึกที่พังทลายในใจของเธอ เธอเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง กระชากลิ้นชักชั้นบนสุดออกด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ และทันใดนั้น สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับกระดาษโน้ตสีเหลืองแผ่นเล็กที่แปะทับอยู่บนสมุดบัญชีธนาคารเล่มหนึ่ง ลายมือที่คุ้นตา... ลายมือที่เคยเขียนรายงานส่งเธอทุกวัน *‘ขอบคุณสำหรับทุกบทเรียนนะคะท่านประธาน... แต่บทเรียนนี้ ลินขอสอบตกดีกว่าค่ะ หวังว่าเราคงไม่ต้องเจอกันอีกในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง เพราะถ้าเจอกันอีก... ลินอาจจะไม่ปรานีท่านเหมือนที่ผ่านมา’* ภริดากำกระดาษโน้ตในมือแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบด้วยกรงเล็บล่องหน ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความหน่วงลึกในอก เธอไม่ใช่คนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ยิ่งลลิลพยายามหนีห่างไปมากเท่าไหร่ มันยิ่งทำให้สัญชาตญาณนักล่าในตัวเธอกรีดร้องว่า ‘เธอจะไม่มีวันปล่อยยัยตัวแสบนี่ไป’ “คิดว่าหนีพ้นงั้นเหรอ ลลิล... เธอฝันหวานไปหน่อย” ภริดาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกหาลูกน้องคนสนิท เสียงสั่งการของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว “เช็กเที่ยวบินทั้งหมด... และเช็กประวัติการใช้บัตรเครดิตของลลิลทุกใบภายในสิบนาทีนี้ ถ้าเธอเหยียบสนามบิน หรือแม้แต่ก้าวขาออกจากเขตกรุงเทพฯ ฉันต้องรู้เดี๋ยวนี้!” เธอกดวางสาย ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเตียงที่ยังคงทิ้งร่องรอยกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของลลิลไว้ กลิ่นหอมหวานที่ทำให้เธอคลั่งแทบบ้าในทุกครั้งที่ได้เข้าใกล้ *‘ยัยเด็กเหลือขอ... เธอคิดจะทิ้งฉันไว้กลางคันแบบนี้จริงๆ สินะ’* ในขณะที่ภริดากำลังจะก้าวออกจากห้องเพื่อไปไล่ล่าความจริง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันนิรนามก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ ภาพถ่ายใบหนึ่งปรากฏขึ้น... เป็นภาพของลลิลที่กำลังยืนยิ้มหวานอยู่ในร้านกาแฟแห่งหนึ่งที่เธอรู้จักดี—ร้านที่เธอและลลิลมักจะแอบไปนั่งคุยเรื่องงานกันบ่อยครั้ง และในภาพนั้น... ด้านหลังของลลิล มีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่คุ้นตาเป็นอย่างดี กรวีร์? หัวใจของภริดาแทบหยุดเต้น เมื่อสังเกตเห็นว่ามือของชายหนุ่มคนนั้นกำลังเอื้อมไปแตะไหล่ของลลิลอย่างถือวิสาสะ ลลิลไม่ได้ปัดออก... แถมยังหันไปยิ้มให้เขาด้วยสายตาที่ภริดาไม่เคยได้รับ “สารเลว...” ภริดากัดฟันกรอด นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความกลับไปหาปลายทางด้วยความเร็วแสง ‘อยู่ที่ไหน... ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้!’ ไม่มีสัญญาณตอบรับจากปลายสาย แต่แล้วประตูห้องพักของเธอก็เปิดออกกว้างอีกครั้ง ไม่ใช่ลูกน้องคนสนิท... แต่เป็นบุคคลที่เธอเพิ่งเห็นในรูปภาพเมื่อครู่นี้ กรวีร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กของลลิลเอาไว้แน่น เขาจ้องมองภริดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยชัยชนะ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของภริดาสั่นสะเทือน “มองหาอะไรอยู่เหรอครับคุณริดา... อ้อ ลืมบอกไป ลลิลเขาฝากมาบอกว่า... เขาเจอคนที่ดูแลเขาได้ดีกว่าคุณแล้ว” ภริดาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยมี “งั้นเหรอ... แต่เธอคิดว่าฉันเป็นใคร ถึงจะกล้าแย่งของๆ ฉันไปได้น่ะ กรวีร์?” ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและคอยสนับสนุนสการ์เล็ตโรสในทุกตอนที่ผ่านมานะคะ