หมาโบ้สำนึกผิด

“คุณโกหก... คุณไม่ได้ตั้งใจจะหักหลังบริษัท แต่คุณกำลังปกป้องมันจากข้างในมาตลอดงั้นเหรอ?” เสียงของภริดาสั่นพร่าเกินกว่าที่เจ้าตัวจะควบคุมได้ เอกสารปึกหนาในมือร่วงหล่นลงบนพื้นพรมราคาแพง แผ่นกระดาษที่เปิดเผยความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับ ‘แผนการลับ’ ของกรวีร์ที่มุ่งทำลายบริษัทของเธอ ถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบโดยคนที่ไม่เคยได้รับความไว้ใจจากเธอเลยสักครั้ง ลลิลยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเรียวสวยที่มักจะเชิดรั้นและพร้อมจะย้อนเธอทุกคำบัดนี้กลับดูซีดเซียว ดวงตาคู่สวยที่เคยแพรวพราวไปด้วยความกวนประสาทบัดนี้รื้นไปด้วยหยาดน้ำใส “ริดาถาม... ว่าทำไมไม่บอกกันตรงๆ!” ภริดาตวาด แต่เสียงนั้นกลับกลายเป็นเพียงการคร่ำครวญเมื่อนึกถึงคำพูดถากถางนับครั้งไม่ถ้วนที่เธอพ่นใส่คนตรงหน้า “ฉันด่าคุณสารพัด ฉันดูถูกคุณว่าเป็นแค่นังเลขาฯ เห็นแก่เงินที่คอยแต่จะปั่นหัวคนอื่น... ทั้งที่ความจริงคุณกำลังเอาตัวเองไปรับกระสุนแทนฉันอยู่คนเดียวเนี่ยนะ!” “เพราะฉันรู้ว่าต่อให้บอกไป คุณก็ไม่มีวันเชื่อ” ลลิลสวนกลับ เสียงของเธอแหบพร่า “ในสายตาคุณ ลลิลก็เป็นได้แค่คนเลวที่หวังผลประโยชน์ คุณรังเกียจฉัน... คุณไม่เคยเห็นค่าความหวังดีของฉันเลยสักนิด แล้วคุณจะให้ฉันเอาความจริงไปเสี่ยงกับคนที่พร้อมจะเหยียบฉันให้จมดินตลอดเวลาได้ยังไงคะ?” คำพูดนั้นเปรียบเสมือนฝ่ามือที่ตบลงบนใบหน้าของภริดาอย่างจัง ความจริงที่ว่าเธอเป็นคนผลักไสคนที่ซื่อสัตย์ที่สุดออกไป และพยายามเอาตัวเข้าใกล้คนที่พร้อมจะแทงข้างหลังเธอตลอดเวลามันช่างน่าสมเพชเสียจนภริดาแทบหายใจไม่ออก หัวใจของประธานบริหารสาวที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาเริ่มร้าวราน เธอทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน สองมือสั่นเทาขณะปิดหน้าตัวเองไว้ “ฉันมันโง่...” ภริดาพึมพำ “ฉันมันโง่ที่สุดที่ปล่อยให้คุณต้องเจ็บปวดเพียงลำพัง ลลิล... ฉันขอโทษ” ลลิลไม่ได้เดินเข้ามาปลอบ แต่เธอเพียงแค่มองคนที่กำลังทลายกำแพงของตัวเองลงด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความรักและความเกลียดชังที่ตีกันอยู่ในอกของเธอมันหนักหนาเกินกว่าจะเยียวยาด้วยคำขอโทษเพียงไม่กี่คำ “ตอนที่คุณด่าฉันว่า 'อีตัวดีที่หวังจะเกาะคนรวยกิน' คุณจำได้ไหมคะว่ามันเจ็บแค่ไหน?” ลลิลถามเบาๆ “ฉันไม่ได้ต้องการคำขอโทษหรอกค่ะริดา ฉันแค่ต้องการให้คุณเห็นว่าฉันก็มีหัวใจ... หัวใจที่ทำพังไปเพราะปากร้ายๆ ของคุณนั่นแหละ” ภริดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยมีแต่ความเย่อหยิ่งบัดนี้มีเพียงความเว้าวอน เธอพุ่งเข้าไปคว้ามือของลลิลเอาไว้แน่น ราวกับว่าหากปล่อยมือนี้ไป เธอจะสูญเสียทุกอย่างในชีวิตไปตลอดกาล “อย่าไปนะ... อย่าไปจากฉันอีกเลย ฉันจะแก้ไขทุกอย่าง ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าฉันไม่ใช่คนเดิมคนนั้นอีกแล้ว” ความใกล้ชิดที่ไม่ได้เกิดขึ้นนานทำให้อากาศในห้องทำงานดูเบาบางลง ภริดาโน้มตัวเข้าไปหา กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของลลิลที่เธอเคยสาปแช่งว่ามันน่ารำคาญ บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นที่เธอโหยหามากที่สุด มือของประธานสาวลูบไล้แก้มใสอย่างทะนุถนอม น้ำตาของภริดาร่วงหล่นลงมาอาบแก้มเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี “ริดา... ปล่อยฉันค่ะ” ลลิลพยายามขัดขืน แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอเกลียดตัวเองที่ยังคงหวั่นไหวกับสัมผัสของคนที่ทำให้เธอเสียน้ำตามานับครั้งไม่ถ้วน “ไม่ปล่อย...” ภริดากระซิบชิดริมฝีปากของอีกฝ่าย ลมหายใจที่ร้อนผ่าวรดรินอยู่บนผิวหน้า “ฉันยอมเป็นหมาโบ้ที่คุณอยากจะด่าหรืออยากจะทำอะไรก็ได้ แต่อย่าทิ้งฉันไป... อย่าทิ้งให้ฉันต้องอยู่โดยไม่มีคุณอีกเลย” ลลิลหยุดนิ่ง จังหวะหัวใจของคนทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความโกรธเคืองที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความโหยหาที่ยากจะต้านทาน ภริดาเคลื่อนใบหน้าเข้าหาจนปลายจมูกแตะกัน สัมผัสที่เนิ่นนานและเต็มไปด้วยความสำนึกผิดทำให้ลลิลอ่อนยวบลงในอ้อมแขนของคนปากร้ายที่บัดนี้กลายเป็นคนคลั่งรักอย่างไม่อายฟ้าดิน ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งสองกำลังจะแตะกันสนิท เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงจนภริดาต้องผละออกอย่างเสียดาย “คุณริดาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! คุณกรณ์... เขาบุกเข้ามาพร้อมกับหมายศาลสั่งอายัดทรัพย์สินบริษัทแล้วค่ะ!” เสียงเลขาฯ หน้าห้องที่ตะโกนเข้ามาทำให้ทั้งสองตัวแข็งทื่อ ภริดาสบตากับลลิลที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอด แววตาของพวกเธอเปลี่ยนจากความอ่อนหวานกลายเป็นความเด็ดเดี่ยวในชั่วพริบตา นี่ไม่ใช่แค่เรื่องความรัก... แต่เป็นสงครามที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ขอบพระคุณนักอ่านที่รักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้สการ์เล็ตโรสในทุกๆ ตอนนะคะ