การลาออกที่เจ็บปวด

“ถ้าคุณคิดว่าการลดคุณค่าของฉันลง มันจะทำให้คุณรู้สึกเหนือกว่าได้ง่ายขึ้น ก็เชิญทำต่อไปเถอะค่ะท่านประธาน แต่สำหรับฉัน... มันเกินขีดจำกัดไปแล้ว” เสียงของลลิลไม่ได้สั่นเครือ แต่มันกลับราบเรียบจนน่ากลัว มือบางวางซองเอกสารสีขาวลงบนโต๊ะทำงานตัวหรูของภริดาอย่างมั่นคง เสียงกระดาษกระทบผิวไม้โอ๊คนั้นแผ่วเบา แต่สำหรับคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะตัวนั้น มันกลับดังก้องราวกับเสียงระเบิดที่ทำลายความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของตึก ภริดาชะงักปลายปากกาที่กำลังเซ็นอนุมัติโครงการยักษ์ใหญ่ เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีทองวาววับจ้องมองใบหน้าที่เชิดขึ้นอย่างถือดีของเลขาสาว พลันรอยยิ้มหยันที่มุมปากก็ปรากฏขึ้น “ใบลาออก?” ภริดาเลิกคิ้ว ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ชวนให้ขนลุก “คุณมั่นใจนักเหรอว่าเดินออกจากห้องนี้ไปแล้ว ชีวิตที่ไร้การซัพพอร์ตจากฉัน คุณจะไปรอดในโลกธุรกิจที่พร้อมจะกลืนกินคนไร้ประสบการณ์อย่างคุณ?” “คนไร้ประสบการณ์คนนี้แหละค่ะ ที่ยอมอดหลับอดนอนแก้โปรเจกต์ให้คุณจนวินาทีสุดท้าย ในขณะที่ ‘คู่หมั้น’ ของคุณเอาแต่หอบเอาเรื่องไร้สาระมาขัดจังหวะการทำงาน” ลลิลสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยแพรวพราวด้วยความขี้เล่น บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตัดพ้อที่ปิดไม่มิด “คุณริดาคะ... ความอดทนของคนเรามันไม่ได้เป็นอมตะนะคะ โดยเฉพาะกับคนที่ทุ่มเทให้คุณอย่างหมดใจ แต่กลับได้รับแค่สายตาเย็นชาตอบแทน” ภริดาวางปากกาลง เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างช้าๆ ออร่าความกดดันแผ่ออกมาจากตัวเธอจนทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้ง “คุณกำลังตัดพ้อเรื่องอะไร ลลิล? เรื่องที่ฉันเลือกจะให้เกียรติแขกผู้ใหญ่ หรือเรื่องที่คุณ... รู้สึกว่าตัวเอง ‘สำคัญ’ เกินหน้าที่ไปแล้ว?” คำพูดนั้นบาดลึกราวกับคมมีด ลลิลรู้สึกถึงหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาคลอเบ้า แต่นางเอกสายฟาดอย่างเธอไม่มีวันยอมให้น้ำตานั้นร่วงหล่นต่อหน้าศัตรูทางความรู้สึกคนนี้ “ฉันรู้หน้าที่ดีค่ะ และฉันก็รู้ด้วยว่าตำแหน่ง ‘เลขา’ กับตำแหน่ง ‘ที่รองรับอารมณ์’ มันต่างกันยังไง” ลลิลสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในน้ำเสียง “หวังว่าการลาออกครั้งนี้ จะช่วยให้คุณประหยัดเวลาที่จะต้องมาคอยจิกหัวใช้ฉันไปทำเรื่องไม่เป็นเรื่องได้บ้างนะคะ” เธอกำลังจะหันหลังกลับ แต่ทว่า... พรึ่บ! มือเรียวยาวของภริดาคว้าเข้าที่ข้อมือของลลิลไว้แน่น แรงดึงนั้นไม่ถึงกับรุนแรง แต่มันกลับทำให้ลลิลเสียหลักจนเซถลาเข้าไปปะทะกับขอบโต๊ะทำงาน แผ่นอกของทั้งคู่ชิดใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะของกันและกัน “คุณคิดว่าโลกของฉัน... จะปล่อยให้คุณเดินออกไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ ลลิล?” เสียงของภริดากระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดผิวแก้มจนลลิลขนลุกซู่ “คุณเป็นคนเดียวที่รู้ทุกความลับของบริษัทนี้ ถ้าคุณออกไปวันนี้... คุณคิดว่าผมจะทำยังไงกับคนที่ถือไพ่เหนือกว่าผมแบบคุณ?” ลลิลหันกลับมาสบตากับคนตรงหน้า ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟได้ สายตาของภริดาที่เคยนิ่งเฉย บัดนี้กลับแฝงไปด้วยความรุ่มร้อนที่น่าหวั่นใจ “คุณจะทำอะไร... จะกักขังฉัน หรือจะใช้เงินปิดปาก?” ลลิลถามพลางขยับตัวหนี แต่ภริดากลับใช้มืออีกข้างยันขอบโต๊ะไว้ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์ “ถ้าเลือกได้ ฉันอยากทำอย่างที่สามมากกว่า...” ภริดาหยุดเว้นจังหวะ สายตาไล่สำรวจใบหน้าของคนใต้ร่างอย่างละเอียด ก่อนจะกระซิบต่อ “...คือการทำให้คุณรู้ว่า ทำไมฉันถึงไม่เคยยอมให้คุณจากไปไหน” ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำลายมนตร์สะกดลงในทันที ทั้งคู่ผละออกจากกันราวกับถูกไฟดูด ภริดารีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิมทันทีที่ประตูเปิดออก พร้อมกับร่างสูงของกรวีร์ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มไม่รู้ร้อนรู้หนาว “ริดาครับ... ผมว่าเราต้องคุยกันเรื่องสัญญาฉบับใหม่ที่ผมเสนอไปหน่อยนะ และคุณ... ลลิล ใช่ไหม? ดูเหมือนว่าใบลาออกที่คุณถืออยู่ มันจะไม่จำเป็นแล้วล่ะ เพราะทางบอร์ดบริหารเพิ่งอนุมัติคำสั่งพิเศษ... การสั่งพักงานคุณไม่มีกำหนด” ลลิลหน้าชา เธอหันไปมองภริดาที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลัก ความหวังพังทลายลงในพริบตาเมื่อภริดาไม่ได้ปฏิเสธคำพูดนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว “พักงาน?” ลลิลทวนคำ เสียงสั่นพร่า “นี่คือวิธีที่คุณจัดการกับฉันเหรอคะ... ภริดา?” ภริดาหันมามองเธอเพียงครู่เดียว สายตานั้นว่างเปล่าจนลลิลใจหายวาบ ก่อนที่ประธานสาวจะหันไปหากรวีร์ด้วยรอยยิ้มที่หาได้ยาก “ตามนั้นค่ะคุณกรวีร์... ลลิล เธอคงต้องการเวลา ‘พัก’ นานๆ หน่อย” สการ์เล็ตโรสขอขอบคุณรี้ดทุกคนที่อยู่เคียงข้างกันมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!