ทริปต่างจังหวัดที่ไม่ได้พักผ่อน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกใสราคาแพงระยับดังขึ้นสนั่นห้อง ท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองพิเศษในสนามบินส่วนตัว ภริดาตวัดสายตาดุคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งมองหญิงสาวที่นั่งไขว่ห้างลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงข้ามอย่างนึกหมั่นไส้ "คุณลลิลคะ... ฉันสั่งให้คุณจองห้องพักแบบ Executive Suite แยกสองห้องไม่ใช่หรือไง ทำไมในระบบยืนยันการจองถึงกลายเป็นห้อง Deluxe King Bed Room ห้องเดียวแบบนี้ล่ะคะ" เสียงหวานทุบโต๊ะถามด้วยความหงุดหงิดระคนไม่สบอารมณ์ ปลายเล็บสีเจลสวยจิกเข้าหากันจนขึ้นข้อขาว ลลิลช้อนตาขึ้นมองเจ้านายสาวพ่วงตำแหน่งอดีตคู่หมั้นในนามของบริษัทด้วยรอยยิ้มพราวระยับ เธอไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างเพรียวระหงของภริดาเลยแม้แต่น้อย กลับกัน... เลขาฯ ป้ายแดงอย่างเธอกลับรู้สึกสนุกเสียด้วยซ้ำที่ได้เห็นคนเนี๊ยบๆ อย่างท่านประธานสติแตก "อ้าว... ท่านประธานยังไม่ทราบเหรอคะ พอดีช่วงนี้ไฮซีซั่นของรีสอร์ตแถวเขาใหญ่ รีสอร์ตหรูระดับห้าดาวเต็มทุกห้องค่ะ ยิ่งห้องแบบสวีทที่ท่านประธานโปรดปราน... เอ่อ ขอโทษนะคะ พอดีฉันมือลอ... เอ้ย มือไวไปหน่อย จองห้องสุดท้ายที่วิวสวยที่สุดในรีสอร์ตไว้ได้ทันพอดีเป๊ะเลยค่ะ" ลลิลลากเสียงกวนประสาทพร้อมกับยักไหล่อย่างไม่รู้ไม่ชี้ "คุณตั้งใจใช่ไหมลลิล!" ภริดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์เดือดพล่านที่กำลังแล่นริ้วขึ้นมาถึงขมับ ผู้หญิงคนนี้มีความสามารถพิเศษในการทำให้เธออยากจะหยิกเนื้อนุ่มๆ สักทีให้หายหมั่นไส้ตั้งแต่ก้าวแรกที่มารับตำแหน่ง "อยากลองดีกับฉันมากใช่ไหมคะ ถึงได้กล้าเล่นตลกกับเรื่องที่พักแบบนี้" "เปล่าสักหน่อยค่ะ ฉันแค่ประหยัดงบประมาณให้บริษัทนะคะ ตั้งสี่หมื่นกว่าบาทแน่ะ เอาเงินส่วนต่างนี้ไปเลี้ยงชาบูทีมงานยังคุ้มกว่าตั้งเยอะ หรือว่า... ท่านประธานกลัวคะ?" ลลิลจงใจโน้มตัวเข้าไปใกล้ ขยับใบหน้าสวยเฉี่ยวเข้าไปหาจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกรอบหน้าคมคายของอีกฝ่าย ดวงตากลมโตพราวระยับท้าทาย "กลัวว่าจะอดใจไม่ไหวเวลาที่ต้องนอนเตียงเดียวกันกับเลขาฯ หน้าตาดีอย่างฉันล่ะสิคะ" ภริดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่รักดีเมื่อกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของลลิลลอยมาแตะจมูก แต่ทว่าอีगो้ระดับประธานบริหารสาวไม่มีทางยอมเสียฟอร์มเด็ดขาด เธอจึงแค่นجหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วเอื้อมมือไปคว้าคางมนของอีกฝ่ายไว้ด้วยปลายนิ้ว บีบเบาๆ พอให้เจ็บใจเล่น "มั่นใจในตัวเองสูงเกินไปแล้วนะคะคุณลลิล คิดเหรอคะว่าคนอย่างภริดาจะสนใจผู้หญิงปากเก่งอย่างคุณ บนเตียงนั้น... ฉันคงนอนหลับสบายกว่าการมานั่งเถียงกับคุณทั้งคืนแน่นอนค่ะ" ลลิลนิ่งค้างไปนิดเมื่อถูกสัมผัสใกล้ชิด หัวใจเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก แต่ภายนอกเธอยังคงรอยยิ้มหยันไว้ได้อย่าแนบเนียน ก่อนที่เสียงประกาศเรียกขึ้นเครื่องจะดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดระหว่างทั้งคู่เสียก่อน สองชั่วโมงต่อมา รถยนต์ยุโรปคันหรูพุ่งทะยานเข้ามาจอดสนิทหน้าล็อบบี้ของรีสอร์ตสไตล์นอร์ดิกท่ามกลางหุบเขาที่โอบล้อมด้วยสายหมอกจางๆ อากาศเย็นยะเยือกทำให้ภริดายกมือขึ้นกอดอกทันทีที่ก้าวลงจากรถ แม้บรรยากาศจะโรแมนติกและสวยงามแค่ไหน แต่สำหรับเธอมันช่างชวนอึดอัดเสียเหลือเกินเมื่อนึกถึงปัญหาใหญ่ที่รออยู่เบื้องหน้า "เชิญค่ะท่านประธาน ห้องพักของเราวิวสวยที่สุดในตึกโซน C นะคะ" ลลิลเดินนำลิ่วถือกระเป๋าเดินทางใบย่อมเข้ามาในห้องพักกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนอบอุ่น หน้าต่างกระจกใสบานใหญ่เผยให้เห็นวิวทิวสนและขุนเขาเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน ทว่าสายตาของภริดากลับไม่ได้มองวิวสวยงามเหล่านั้นเลย เธอกลับพุ่งเป้าไปที่ "เตียงนอน" ขนาดคิงไซส์สีขาวสะอาดตาที่ตั้งอยู่กลางห้องเพียงเตียงเดียว ไม่มีโซฟาสำรอง ไม่มีเตียงเสริม... มีแค่เตียงเดี่ยวหลังใหญ่ที่กำลังส่งสัญญาณเตือนภัยพุ่งตรงเข้าสู่โสตประสาท "คุณลลิล..." ภริดากดเสียงต่ำลอดไรฟัน เดินเข้าไปใกล้เลขาฯ ตัวแสบที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างเตียง "นี่มันหมายความว่ายังไงคะ ไหนว่าห้องสุดท้าย แล้วโซฟาในห้องรับแขกล่ะ ทำไมไม่มี" "อ๋อ... พอดีพนักงานบอกว่าโซฟาตัวนั้นชำรุดค่ะคุณริดา รีสอร์ตเขากำลังสั่งเปลี่ยนอยู่พอดี มีแค่เตียงนี้แหละค่ะที่ปลอดภัยและน่านอนที่สุด" ลลิลแกล้งกะพริบตาปริบๆ อย่างน่าเอ็นดู แต่รอยยิ้มมุมปากนั้นฟ้องชัดเจนว่าเธอจงใจวางแผนนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว "คุณนี่มัน..." ภริดาถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความเหนื่อยหน่าย เธอทิ้งกระเป๋าลงบนพื้นเสียงดัง "ก็ได้ค่ะ ในเมื่อมันไม่มีทางเลือก งั้นเรามาตกลงเขตแดนกันให้เรียบร้อยตั้งแต่ตอนนี้เลยนะคะ" ว่าแล้วประธานสาวก็เดินไปหยิบหมอนอิงใบโตบนโซฟามาวางกั้นตรงกลางเตียงนอนนุ่มฟูราวกับสร้างกำแพงเมืองจีนย่อมๆ สายตาเฉียบคมวัดระยะอย่างแม่นยำ "ฝั่งซ้ายของหมอนคืออาณาเขตของฉัน ส่วนฝั่งขวา... เชิญคุณตามสบาย ห้ามล้ำเส้นเข้ามาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะหักเงินเดือนคุณข้อหาละเมิดความเป็นส่วนตัว" "โห... ใจร้ายจังเลยค่ะท่านประธาน กั้นซะมิดชิดแบบนี้แล้วฉันจะนอนหลับฝันดีได้ยังไงล่ะคะเนี่ย" ลลิลหัวเราะคิกคัก ยอมทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงฝั่งขวาอย่างสบายใจอารมณ์ เธอเหลือบมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังขึ้นสีระเรื่อด้วยความหงุดหงิดแล้วยิ่งรู้สึกอยากแกล้งให้หนักขึ้นไปอีก "ไม่ต้องมาพูดมากค่ะ รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เรามีเวลาพักผ่อนแค่ครึ่งชั่วโมงก่อนจะต้องออกไปเคลียร์เอกสารโปรเจกต์กับทางรีสอร์ต" ภริดาสั่งเสียงเฉียบพลัน หันหลังเดินหนีเข้าห้องน้ำเพื่อหลีกหนีสถานการณ์ชวนใจเต้นระทึกนี้ทันที เสียงสายน้ำไหลซู่จากภายในห้องน้ำสะท้อนก้องออกมาข้างนอก ลลิลทิ้งตัวนอนราบลงกับหมอนนุ่ม กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูที่ติดมากับตัวภริดาก่อนหน้านี้ยังคงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ชวนให้จิตใจสาวมั่นเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด เธอพลิกตัวตะแคงมองหมอนกั้นเขตแดนแล้วอมยิ้มบางๆ คนอะไรร้ายกาจแต่ก็น่าแกล้งเป็นบ้า ผ่านไปเกือบยี่สิบนาที ภริดาก้าวออกมาจากห้องน้ำในชุดนอนผ้าซาตินสีนพเกล้าเข้ารูปคลุมทับด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำเนื้อหนา เส้นผมยาวสลวยยังคงชื้นน้ำเล็กน้อยส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วห้อง ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้เธอต้องชะงักกึกจนแทบสะดุดขาตัวเองล้ม ลลิลไม่ได้นอนอยู่ฝั่งขวาตามที่ตกลงกันไว้... หญิงสาวนอนขวางลำตัวกินพื้นที่ไปครึ่งค่อนฝั่งซ้ายของเธออย่างถือวิสาสะ แถมหมอนกั้นเขตแดนที่ภริดาตั้งใจวางไว้อย่างดี ตอนนี้ถูกดึงมาหนุนนอนหนุนหนาอยู่ใต้ศีรษะของเลขาฯ ตัวแสบเรียบร้อยแล้ว! "คุณลลิล!" ภริดาร้องเสียงหลง พยายามระงับสติอารมณ์ที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดเดือดอีกครั้ง "นี่คุณกล้าดียังไงมานอนฝั่งฉัน แถมยังเอาหมอนฉันไปหนุนอีก ตื่นขึ้นมาเคลียร์เดี๋ยวนี้เลยนะคะ!" ลลิลขยับตัวเล็กน้อย งัวเงียลืมตาขึ้นมามองเจ้านายสาวที่ยืนเท้าสะเอวหน้าตาถมึงทึงอยู่ปลายเตียง เธอส่งยิ้มหวานเชื่อมให้แบบคนเพิ่งตื่นนอน ทั้งที่ความจริงแกล้งหลับ "อ๊ะ... คุณริดา อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอคะ พอดีฝั่งนั้นมัน... หนาวอ่ะค่ะ ลมแอร์มันตกใส่พอดี ฉันก็เลยขยับมาหลบมุมหน่อยเดียวเอง" ลลิลทำเสียงออดอ้อน ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงแล้วตบพื้นที่ว่างข้างกายปุๆ "มานอนเถอะค่ะ ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าอีกนะ" "ใครจะไปนอนกับคุณ! ขยับกลับไปฝั่งคุณเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะ..." ทว่ายังไม่ทันที่ภริดาจะได้เอ่ยคำขู่จบ ประตูห้องพักด้านนอกก็ส่งเสียง "ติ๊ด" เบาๆ ตามด้วยเสียงกุญแจไขเปิดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ร่างสูงโปรดของ "กรวีร์" อดีตคู่หมั้นหนุ่มที่ตามรังควานไม่เลิกรา ปรากฏตัวขึ้นยืนหราอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมายังเตียงนอนที่พวกเธอกำลังยื้อ,ยุดกันอยู่! "ขอโทษทีนะริดา พอดีฉันได้คีย์การ์ดสำรองมาจากผู้จัดการรีสอร์ต... เห็นเธอบอกว่ามากับเลขาฯ ฉันเลยแวะเอาเอกสารสำคัญมาให้ดูด่วนซะหน่อย แต่ดูเหมือนว่า... ฉันจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าล่ะเนี่ย?" กรวีร์หรี่ตามองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะ สการ์เล็ตโรสขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความฟินปนแซ่บในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!