หึงแบบเนียนๆ ไม่มีอยู่จริง

“ถ้าคุณลินยังมีอารมณ์ไปยืนหัวเราะร่ากับพนักงานแผนกอื่นได้นานขนาดนั้น ก็แปลว่างานที่ฉันสั่งไปคงทำเสร็จหมดแล้วสินะคะ?” น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นทันทีที่ลลิลก้าวพ้นประตูห้องทำงานเข้ามา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยพุ่งเข้าปะทะจมูกจนหญิงสาวชะงักฝีเท้า ภริดานั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แววตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาราวกับจะเฉือนร่างเธอให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ลลิลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะยิ้มหวานประชดประชันส่งกลับไป “แหม ท่านประธานคะ พนักงานบริษัทเดียวกันคุยกันบ้างจะเป็นไรไป งานเอกสารฉันสะสางเรียบร้อยตั้งนานแล้วค่ะ เหลือก็แต่... ความใจดีของท่านประธานนั่นแหละค่ะที่ดูจะ ‘เหลือน้อย’ ลงทุกวัน” ภริดาวางปากกาในมือลงบนโต๊ะด้วยเสียงดังปัง ความโกรธขึ้งพุ่งพล่านในอกโดยที่เจ้าตัวก็อธิบายไม่ได้ว่าทำไมถึงได้หงุดหงิดนัก เพียงแค่เห็นลลิลยืนคุยกับ 'น้องนนท์' เด็กฝึกงานแผนกการตลาดที่ใครๆ ก็รู้ว่าดีกรีความป๊อปไม่ธรรมดา หัวใจของเธอมันก็เต้นผิดจังหวะจนอยากจะลุกไปกระชากตัวเลขาสาวออกมาจากตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด “งานเอกสารเสร็จแล้ว แต่หน้าที่เลขาฯ ของคุณยังไม่จบค่ะ ลิน” ภริดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเยื้องย่างเข้ามาหาลลิลด้วยท่าทางคุกคาม “คนของฉัน... หมายถึงเลขาฯ ของฉัน ต้องรู้จักวางตัวให้เหมาะสม ไม่ใช่ไปอ่อยคนโน้นคนนี้จนเสียภาพลักษณ์บริษัท” ลลิลหรี่ตามองคนตรงหน้า ‘คนของฉัน’ อย่างนั้นหรือ? คำนี้มันมีความหมายแฝงที่ทำให้ใจดวงน้อยสั่นไหว แต่ทว่าความปากเก่งยังคงชนะทุกอย่าง เธอขยับเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างทั้งคู่แทบจะไม่มีเหลือ “คุณริดาคะ ที่พูดแบบนี้... เพราะห่วงภาพลักษณ์บริษัท หรือเพราะห่วง ‘ของส่วนตัว’ กันแน่คะ?” ภริดาชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าสวยเฉี่ยวฉายแวววูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะปรับเป็นความแข็งกร้าว “อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยค่ะ ฉันแค่เกลียดความไร้ระเบียบ และการที่คุณไปทำตัวสนิทสนมกับเด็กเมื่อวานซืนแบบนั้น มันดู... ต่ำระดับ” “ถ้าฉันจะสนิทกับใคร มันก็เป็นสิทธิ์ของฉันนะคะ” ลลิลสวนกลับ เสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความโมโหที่ถูกดูถูก “และถ้าคุณริดาจะเอาแต่จับผิดกันด้วยเรื่องไร้สาระแบบนี้ ฉันว่าเราคงทำงานร่วมกันได้ยากแล้วล่ะค่ะ” ภริดาไม่รอให้ลลิลพูดจบ มือเรียวสวยคว้าต้นแขนของเลขาสาวไว้แน่นแล้วดึงร่างบางให้ถอยหลังจนแผ่นหลังไปกระแทกกับประตูกระจก แรงปะทะทำให้ลมหายใจของลลิลขาดห้วง ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร “คุณกล้าพูดว่าจะลาออกเหรอ ลิน?” ภริดาโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นหอมกรุ่นจากผิวกายของประธานสาวทำให้ลลิลสติแตกไปชั่วขณะ “อย่าลืมว่าสัญญาของคุณมันผูกมัดแน่นหนากว่าที่คุณคิด และฉัน... ยังไม่มีคำสั่งให้คุณไปที่ไหนทั้งนั้น!” “ปล่อยค่ะ!” ลลิลดิ้นขัดขืน แต่แรงบีบที่ต้นแขนนั้นหนักแน่นราวกับคีมเหล็ก “คุณมันเผด็จการ! หึงก็บอกว่าหึงสิคะ ไม่เห็นต้องมาทำเป็นเรื่องงานบังหน้าแบบนี้เลย!” “ฉัน! ไม่ได้! หึง!” ภริดาเน้นคำด้วยเสียงกระซิบที่สั่นพร่า หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ความหึงหวงที่พยายามสะกดไว้เริ่มพังทลายลงเมื่อเห็นแววตาที่ดื้อรั้นแต่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของอีกฝ่าย บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยดูเคร่งขรึมกลับร้อนระอุขึ้นมาในทันที ทั้งสองคนอยู่ในท่าทางที่สุ่มเสี่ยงและล่อแหลมจนแทบจะกลั้นหายใจ ภริดาไล้สายตามองริมฝีปากบางที่กำลังขยับเถียงเธอไม่หยุด ความรู้สึกบางอย่างในใจมันเรียกร้องให้ทำสิ่งที่ใจปรารถนามาตลอด ทว่า... เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นเร่า “ท่านประธานคะ คุณกรณ์มาขอเข้าพบด่วนค่ะ บอกว่ามีเรื่องสำคัญเรื่องโปรเจกต์ใหม่จะคุยด้วย...” เสียงของเลขานุการหน้าห้องดังผ่านเข้ามาทางอินเตอร์คอม ภริดาชะงักกึกทันที เธอปล่อยมือจากลลิลราวกับโดนของร้อน ก่อนจะถอยหลังกลับไปตั้งหลักที่โต๊ะทำงานด้วยท่าทีที่กลับมาเย็นชาดุจเดิมราวกับสับสวิตช์ ลลิลจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยมือที่สั่นเทา ความรู้สึกเสียดายและโกรธเคืองตีกันนัวเนียในอก เธอแค่นยิ้มบางๆ แล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่ยังไม่ทันจะถึงหน้าประตู เสียงทุ้มต่ำของภริดาก็ดังตามหลังมา “จะไปไหน? อยู่ในห้องนี้แหละ คุณต้องจดบันทึกการประชุมด้วย... ต่อหน้าฉัน” ลลิลหยุดกึก หันกลับมามองใบหน้าเรียบเฉยของเจ้านายสาวที่กำลังจัดสูทให้เข้าที่ด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ ภริดากำลังจะทำอะไรกันแน่? กำลังจะประชดด้วยการแสดงให้ดูว่ามีคนอื่นมาหา หรือแค่ต้องการกักขังเธอไว้ให้สายตาของเธอเพียงผู้เดียว? ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับการก้าวเข้ามาของกรวีร์ ชายหนุ่มส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้ภริดา ก่อนจะปรายตามองลลิลด้วยรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัย “สวัสดีครับคุณริดา หวังว่าผมคงไม่ได้ขัดจังหวะอะไรสำคัญนะครับ... ดูเหมือนเลขาฯ คนใหม่ของคุณจะดูหน้าตาตื่นเชียว” ภริดาแค่นยิ้มเย็น ก่อนจะเหลือบมองลลิลที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างประตู “ไม่ขัดหรอกค่ะคุณกรณ์... พอดีเลขาฯ ของฉันเขาเพิ่งจะเข้าใจ ‘กฎการทำงาน’ ข้อใหม่ของฉันดีขึ้นน่ะค่ะ” ภริดาขยับยิ้มมุมปาก เผยรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ลลิลถึงกับหน้าชา “ลินคะ เข้ามาใกล้ๆ สิคะ... คุณต้องเห็นสิ่งที่ฉันกำลังจะเซ็นอนุมัติในวันนี้ด้วยตัวเอง... เพราะมันเกี่ยวกับชีวิตคุณโดยตรง” สการ์เล็ตโรสหวังว่าตอนนี้จะทำให้รี้ดทุกคนใจเต้นแรงไปพร้อมกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะคะ!