กลับมาลุยงานพร้อมความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไป

“คุณหญิงมาที่นี่... เพื่ออะไรคะ?” น้ำเสียงของภริดาสั่นพร่าเพียงเล็กน้อย แต่สายตายังคงความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก เธอขยับตัวบังลลิลที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหลังไว้อย่างมิดชิด ความระแวดระวังพุ่งทะยานจนแทบจะกลายเป็นกำแพงเหล็กที่พร้อมจะปะทะทุกเมื่อ คุณหญิงวิภาดาไม่ได้ตอบในทันที สตรีผู้ทรงอิทธิพลกวาดสายตาคมกริบมองสำรวจห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าของลลิล รอยยิ้มที่มุมปากของท่านไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่รู้ทันเกมทุกอย่าง “คนเรามักจะวิ่งหนีในสิ่งที่ตัวเองโหยหาที่สุดเสมอ... จริงไหมคะ ริดา?” ประธานใหญ่ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของท่านทำเอาบรรยากาศรอบข้างดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก “ฉันแค่ผ่านมาตรวจงานแถวนี้ เลยแวะมาดูว่า ‘เลขาฯ’ คนใหม่ของคุณ ทำงานคุ้มกับตำแหน่งที่ดูจะ ‘พิเศษ’ เกินหน้าที่ไปหรือเปล่า” คำว่า ‘พิเศษ’ ถูกเน้นเสียงจนน่าขนลุก ลลิลที่ยืนอยู่ข้างหลังกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากร่างกายของภริดา นี่ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือการประกาศสงครามเย็นที่เพิ่งเริ่มต้น “ถ้าจะตรวจงาน เชิญที่ห้องประชุมค่ะ ที่นี่เป็นพื้นที่ส่วนตัว” ภริดาสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมลดละ “พื้นที่ส่วนตัวหรือที่ซ่อนตัวกันแน่?” คุณหญิงวิภาดาเดินไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน หยิบกรอบรูปที่มีรูปของภริดาขึ้นมาพิจารณา “ริดา... อย่าให้ความเสน่หามาบดบังวิสัยทัศน์ของนักบริหาร คนที่ไร้หัวใจคือคนที่แกร่งที่สุด คุณน่าจะจำบทเรียนนี้ได้ดีที่สุดนะ” เมื่อคุณหญิงจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับ ลลิลเดินขึ้นไปแตะที่ไหล่ของภริดาเบาๆ สัมผัสนั้นดูเหมือนจะดึงภริดากลับมาจากห้วงความคิดที่มืดดำ “เจ้านายคะ...” ภริดาหันกลับมา แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้ากังวลของลลิล เธอไม่ได้พูดอะไร แต่กลับคว้าข้อมือของเลขาฯ สาวแล้วดึงให้เข้ามาใกล้จนหน้าอกแทบจะชิดกัน ความรู้สึกบางอย่างที่พรั่งพรูออกมาจากการเผชิญหน้ากับอดีตแม่สามีทำให้กำแพงในใจของภริดาพังทลายลงในชั่วพริบตา “อย่าสนใจสิ่งที่แกพูด” ภริดากระซิบ เสียงของเธอแหบพร่าแต่ทรงพลัง “สนใจแค่ว่าตอนนี้... ใครที่ยืนอยู่ข้างคุณ” วันรุ่งขึ้น ณ สำนักงานใหญ่ บรรยากาศอึมครึมที่เคยมีมาตลอดหายไปสิ้น กลับกลายเป็นกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านในอากาศ ทุกครั้งที่ภริดาก้าวเดิน ลลิลที่เดินตามหลังมามักจะส่งสายตาที่หวานเชื่อมจนพนักงานคนอื่นๆ แอบซุบซิบกันลับหลัง “นั่นคุณภริดาหรือเปล่าคะ? ดู... สดใสขึ้นนะ เหมือนคนมีความรักเลย” พนักงานฝ่ายการตลาดกระซิบกับเพื่อน “ไม่ใช่แค่สดใสค่ะ ดูสายตาที่มองคุณลินสิ หวานเยิ้มจนมดขึ้นออฟฟิศแล้วเนี่ย!” ลลิลไม่ได้สนใจเสียงนินทา เธอเพียงแค่เดินเข้าไปวางเอกสารบนโต๊ะของภริดา มือของเธอแกล้งแตะนิ้วของเจ้านายสาวโดยไม่ตั้งใจ ภริดาไม่ชักมือกลับ แต่กลับเป็นฝ่ายกุมมือนั้นไว้ใต้แฟ้มเอกสาร สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย มันคือความลับที่มีเพียงสองเราที่รับรู้ “กาแฟค่ะ... รสชาติพิเศษเหมือนเมื่อเช้า” ลลิลกระซิบข้างหู ภริดาหลุบตามองริมฝีปากอิ่มของเลขาฯ ก่อนจะยิ้มมุมปาก “รสชาติที่ว่า... จะเก็บไว้ดื่มแค่คนเดียวนะคะ” ความสัมพันธ์ที่ก้าวกระโดดจากเจ้านายและลูกน้อง กลายเป็นความสัมพันธ์ที่ซ่อนเร้นและเร่าร้อน แต่อยู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะห้วงเวลาสีชมพู “คุณริดาครับ ผมกรวีร์เอง” ภริดารีบปล่อยมือจากลลิลทันที ใบหน้ากลับมาเรียบเฉยเหมือนหน้ากากที่สวมใส่เป็นประจำ ลลิลเม้มปากแน่น ความรู้สึกไม่พอใจพุ่งขึ้นมาเมื่อเห็นกรวีร์เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ดูเสแสร้ง “ผมเอาเอกสารโครงการใหม่มาให้พิจารณาครับ คุณริดาดูเครียดๆ นะครับ พักนี้เห็นคนพูดกันจังว่าช่วงนี้คุณดู ‘เปลี่ยนไป’... ไม่รู้ว่าเปลี่ยนไปเพราะงาน หรือเปลี่ยนไปเพราะคนข้างๆ กันแน่” กรวีร์เหลือบมองลลิลด้วยสายตาเหยียดหยาม ลลิลไม่ได้ถอยหนี เธอเชิดหน้าขึ้นรับคำสบประมาทนั้น แต่ก่อนที่ภริดาจะทันได้เอ่ยปากด่ากราดตามสไตล์ถนัด ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคยในชุดสูทเนี้ยบกริบก้าวเข้ามา พร้อมกับแผ่นกระดาษในมือที่ดูเหมือนจะเป็นประกาศิตสำคัญ “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ แต่ฉันว่าเรื่องนี้สำคัญกว่าโครงการที่คุณถืออยู่นะคะ คุณริดา” เสียงของคุณหญิงวิภาดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทั้งห้อง ลลิลตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับบนใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น เธอไม่ได้มาคนเดียว แต่มีเอกสารบางอย่างที่ทำให้ภริดาถึงกับหน้าซีดเผือด “นี่คือคำสั่งย้ายด่วน... ของเลขาฯ ส่วนตัวของคุณค่ะ” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจที่ซ่อนเร้นบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - สการ์เล็ตโรส