ศัตรูหัวใจโผล่มาแจม

“อยากรอดออกไปจากห้องนี้ไหมล่ะคะ?” ภริดากระซิบเสียงพร่าชิดริมหูของลลิล ลลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บริเวณต้นคอทำเอาคนฟังถึงกับขนลุกซู่ สัมผัสจากปลายนิ้วเรียวที่ยังคงตรึงข้อมือของเธอไว้แน่นไม่ได้สร้างความหวาดกลัวเท่ากับแววตาท้าทายที่ฉายชัดอยู่ในนัยน์ตาคู่สวยของประธานสาววัยยี่สิบแปดปี ถ้าไม่อยากให้ข่าวคุณกับฉันไปนอนหน้าหนึ่งฟอร์เวิร์ดส่งต่อกันทั้งบริษัท... ก็ช่วยเงียบแล้วทำตามที่ฉันสั่ง... ไม่งั้นเราสองคนได้ตกเป็นข่าวหน้าหนึ่งสมใจแน่ค่ะ! คำขู่กึ่งคำประกาศิตนั้นดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของลลิล บัณฑิตสาวป้ายแดงผู้กุมตำแหน่งเลขานุการส่วนตัวและกำลังตกเป็นจำเริญสายตาของคนทั้งออฟฟิศ ลลิลเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง นัยน์ตากลมโตฉายแววขุ่นเคืองระคนตกใจระลอกใหญ่ ใครจะไปคิดว่าเจ้านายสาวผู้แสนจะหยิ่งทะนงและรักษาระยะห่างราวกับเจ้าหญิงน้ำแข็ง จะกล้าใช้มุกตื้นเขินแต่ได้ผลชะเด็ดขาดนี้มาสยบเธอคาห้องทำงาน “ท่านประธานเล่นแรงไปหน่อยไหมคะ” ลลิลเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงข้อมือตัวเองกลับจากการเกาะกุม แต่ภริดากลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยแต่อย่างใด รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นบนใบหน้าเฉี่ยวคมนั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนลลิลอยากจะหยิกเนื้อแถวต้นแขนของอีกฝ่ายให้หายแค้น “แรงเหรอคะ? สำหรับฉัน... นี่ถือว่าปรานีคุณมากแล้วนะ” ภริดาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสานกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของคนตรงหน้าทำเอาลลิลเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “ทีเมื่อกี้ยังกล้าต่อปากต่อคำกับฉันฉอดๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ คุณเลขาฯ ตัวแสบ... หูตาสัปหดของคนข้างนอกนั่นกำลังจับจ้องเราอยู่ ถ้าไม่อยากตกเป็นเป้ากอสซิปจนไม่ได้ผุดได้เกิด ก็หุบปากแล้วยืนนิ่งๆ ให้เกียรติฉันในฐานะเจ้านายซะ” สิ้นคำพูดนั้น ประธานสาวก็ผละตัวออกไปอย่างสง่างามราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้ลลิลยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่กลางห้องทำงานกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มหรูหรา ภริดาสบัดตัวกลับไปนั่งประจำที่หลังโต๊ะทำงานกระจกใส แสร้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาตรวจแฟ้มเอกสารตรงหน้าเสมือนว่าเมื่อครู่ไม่ได้มีเหตุการณ์ระทึกขวัญเขย่าขวัญสั่นประสาทเกิดขึ้นระหว่างพวกเธอเลยสักนิด ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบที่ชวนให้อึดอัด ลลิลสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติในโหมดเลขาฯ มืออาชีพ แล้วสาวเท้าไปเปิดประตูต้อนรับผู้มาเยือน ทว่า... รอยยิ้มสุภาพที่เตรียมไว้บนใบหน้ากลับต้องสะดุดกึก เมื่อร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวล่วงเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้อนุญาต “สวัสดีครับคุณริดา... ผมผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเอาของฝากจากโปรเจกต์ใหม่มาฝากครับ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ผู้หญิงหลายคนเห็นแล้วคงใจละลาย แต่สำหรับลลิลแล้ว มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนมีแมลงสาบไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนสันหลัง กรวีร์... นักธุรกิจหนุ่มหล่อทายาทเครืออสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง อดีตคู่หมั้นที่ทางผู้ใหญ่พยายามจะจับคู่ให้ภริดา แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญเท่ากับความพยายามตื๊อชนิดหน้ามึนที่เขามักจะแวะเวียนมาหาท่านประธานสาวถึงออฟฟิศอยู่บ่อยครั้ง โดยมีจุดประสงค์แอบแฝงคือการฮุบโปรเจกต์ร่วมทุนที่กำลังเป็นข้อพิพาทกันอยู่ ภริดาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร ใบหน้าที่เพิ่งจะฉายแววเจ้าเล่ห์ใส่ลลิลเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉย เยชา เย็นชา และไร้อารมณ์ทันทีราวกับคนละคน “คุณกรณ์คะ ฉันเคยบอกไปหลายครั้งแล้วว่าเรื่องงานให้คุยผ่านฝ่ายประสานงาน หรือไม่กี่นัดหมายอย่างเป็นทางการ การบุกรุกเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวแบบนี้ มันแสดงถึงความไร้มารยาททางธุรกิจนะคะ” เสียงหวานติดจะเย็นเยียบเอ่ยตำหนิตรอกลับไปอย่างไม่ไว้หน้า กรวีร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดเชือดเฉือนนั้นเลยแม้แต่น้อย กลับเดินลอยชายเข้ามาวางกล่องของขวัญแบรนด์เนมลงบนโต๊ะทำงานของภริดาอย่างถือวิสาสะ สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจไปทั่วห้องก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ลลิล ซึ่งยืนกอดอกทำหน้ายักษ์อยู่มุมห้อง “แหม... คุณริดาก็ใจร้ายกับผมตลอดเลยนะครับ ทั้งที่เรามีเรื่องต้องสะสางกันอีกเยอะ... อ้าว สวัสดีครับคุณเลขาฯ คนสวย” กรวีร์หันมาทักทายลลิลด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม แววตาเจ้าชู้แพรวพราวไล่มองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างเสียมารยาท “ดูท่าทางคุณริดานี่จะมือขึ้นนะครับ เลือกเลขาฯ ได้ทั้งสวย ทั้งแซ่บขนาดนี้... ทำงานร่วมกันนานๆ ระวังจะเผลอใจให้นะครับเนี่ย” ลลิลเม้มปากแน่น ความหมั่นไส้พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนถึงขีดสุด เธอเกลียดสายตาคู่นั้นของกรวีร์ที่สุด มันเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความถือดีเหมือนมองผู้หญิงเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อ “ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะคุณกรณ์ แต่เกรงว่าฉันคงไม่มีรสนิยมพอจะไปเผลอใจให้ใครที่ไร้กาลเทศะหรอกนะคะ” ลลิลสวนกลับทันควัน น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกคำพูดจนกรวีร์ถึงกับชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลากระตุกวูบไปชั่วขณะ ภริดาที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ แอบซ่อนรอยยิ้มพึงพอใจไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคู่สวยประกายแววขบขันขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อเห็นลูกน้องคนใหม่กล้าต่อปากต่อคำกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญได้อย่างเจ็บแสบ “ปากคอเราะร้ายไม่เบานี่ครับคุณ... ลลิล ใช่ไหม?” กรวีร์หันกลับมาหาลลิลพร้อมรอยยิ้มฝืนๆ ที่เคลือบด้วยความไม่พอใจ “ผู้หญิงปากเก่งแบบนี้ ถ้าได้มาอยู่ใกล้ชิดผมน่าจะสนุกพิลึกนะ” “พอได้แล้วค่ะคุณกรณ์!” ภริดากระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันรอบตัวแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที “ถ้าคุณมาเพื่อพูดจาลามปามพนักงานของฉัน เชิญกลับไปได้เลยค่ะ! แล้วก็ของพวกนี้... เอาออกไปให้พ้นตาฉันด้วย ก่อนที่ฉันจะให้รปภ. มาหิ้วตัวคุณออกไปจริงๆ!” กรวีร์หน้าเสียไปเล็กน้อยเมื่อเจอประกาศิตเด็ดขาดของประธานสาว เขาชูมือขึ้นสองข้างอย่างยอมจำนนแต่โดยดี แต่สายตายังคงกวาดมองลลิลด้วยความสนใจใคร่รู้ไม่เลิกรา “โอเคๆ ครับ ผมยอมแพ้แล้ว... ไว้เราค่อยคุยเรื่องโปรเจกต์กันใหม่วันหลังนะครับ คุณริดาคนสวย” กรวีร์ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้อีกครั้งก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างอืดอาด ทิ้งให้บรรยากาศที่ตึงเครียดค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ประตูปิดลงสนิท... ลลิลถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก เธอหันไปสบตากับภริดาที่ยืนกอดอกมองเธออยู่ก่อนแล้ว แววตาของประธานสาวไม่ได้ดุดันเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับมีความหมายบางอย่างที่อ่านไม่ออกซ่อนอยู่ “เก่งมากนี่คะ... กล้าต่อปากต่อคำกับลูกค้ารายใหญ่ระดับร้อยล้าน” ภริดาเอ่ยเสียงเรียบ ก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้ลลิลทีละน้อย “ถ้าไม่ทำแบบนั้น ยัยคุณกรณ์อะไรนั่นก็คงจะได้ใจแล้วก็ลามปามไม่เลิกสิคะท่านประธาน... หรือว่าท่านประธานเสียดายลูกค้าปากเสียคนนี้คะ?” ลลิลเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับ ไม่ยอมลดละความพ่ายแพ้ให้อีกฝ่ายง่ายๆ ภริดาหยุดยืนตรงหน้าลลิล ระยะห่างระหว่างพวกเธอเหลือน้อยเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกันอีกครั้ง “หึงเหรอคะ?” ภริดาโน้มใบหน้ากระซิบถาม ชิดริมหูของลลิลด้วยน้ำเสียงพร่าระรัว ชวนให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ “ถึงได้ออกตัวปกป้องฉันซะขนาดนั้น... หรือว่าคุณแอบหวงฉันจากผู้ชายคนอื่นเข้าให้แล้วล่ะคะ คุณเลขาฯ?” ลลิลเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวราวกองชุด ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อถูกจู่โจมด้วยคำถามกำกวมที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนใจนี้ แต่ก่อนที่ลลิลจะทันได้อ้าปากหาข้อแก้ตัวใดๆ มาโต้กลับ... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างเร่งรีบ พร้อมกับร่างของมีนตรา เพื่อนสนิทและเลขาฯ หน้าห้องที่ผลักประตูพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนหน้าซีดเผือด “ริดา! แย่แล้วแก! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... มีคนปล่อยคลิปเสียงลับตอนที่แกกำลังเคลียร์ปัญหากับคุณกรณ์เมื่อกี้ลงในกรุ๊ปไลน์ส่วนกลางของบริษัทแล้วตอนนี้!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเล่ห์รักของพวกเธอนะคะ ❤️