วันแรกก็เจอดี

"ถ้าเอกสารกองนี้ยังไม่ถูกคัดแยกตามลำดับความสำคัญก่อนที่ฉันจะกลับมาจากห้องประชุม... คุณก็เตรียมเก็บของกลับบ้านได้เลยค่ะคุณลลิล" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของภริดาดังขึ้น พร้อมกับแฟ้มเอกสารหนาเตอะอีกสามแฟ้มที่ถูกโยกลงบนโต๊ะทำงานของฉันอย่างจงใจ แรงกระแทกนั้นทำให้ปากกาแท่งโปรดกลิ้งตกลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น พ่วงด้วยสายตาเฉี่ยวคมที่ส่งตรงมาแบบไม่คิดจะปิดบังความหมั่นไส้เลยแม้แต่น้อย ให้ตายเถอะ! นี่มันผ่านไปแค่สองชั่วโมงหลังจากที่ฉันยืนจ้องรอยลิปสติกปริศนาบนปกสูตรของกรวีร์จนเกือบเสียสكار์เล็ตโรส... อะแฮ่ม! เกือบเสียสมาธิไปเองต่างหากล่ะคะ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก, สกัดกั้นความหงุดหงิดที่กำลังตีตื้นขึ้นมาเป็นระลอก แล้วก้มลงเก็บปากกาขึ้นมาด้วยรอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะฝืนทำได้ในยามเช้าที่แสนจะเฮงซวยแบบนี้ "รับทราบค่ะท่านประธาน" ฉันตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ดัดให้หวานหยดจนน่าหมั่นไส้ไม่แพ้กัน "รับรองว่าเอกสารทุกแผ่นจะเรียงสวยยิ่งกว่าระเบียบแถวทหารเกณฑ์แน่นอนค่ะ ไม่ต้องห่วง" ภริดาชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปจากห้องทำงานของเลขาฯ เธอหันกลับมามองฉันด้วยหางตา ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเหยียดยิ้มเยาะเล็กน้อย "ปากดีแบบนี้ หวังว่าตอนเย็นผลงานจะออกมาดีเหมือนปากนะคะ" ประตูกระจกบานหรูถูกปิดลงพร้อมกับแรงกระแทกเบาๆ แต่พอกลับทิ้งความกดดันมหาศาลไว้ให้ฉันที่นั่งอยู่ลำพังท่ามกลางกองกระดาษที่สูงท่วมหัว นี่มันไม่ใช่การรับน้องใหม่ธรรมดาแล้วค่ะคุณขา แต่มันคือการกลั่นแกล้งเชิงบริหารชัดๆ! ยัยท่านประธานหน้าสวยใจยักษ์นี่คงกะจะให้ฉันหัวหมุนจนไม่มีเวลาแม้แต่จะหายใจ เพื่อแก้แค้นที่ฉันบัง-เอิญ ไปรู้ความลับเรื่องรอยลิปสติกบนสูทของคุณกรวีร์เมื่อเช้านี้แน่ๆ ครืด... เสียงสั่นเบาๆ ของสมาร์ตโฟนบนโต๊ะเรียกสติฉันกลับมา มีนตราส่งข้อความทางแอปพลิเคชันสีเขียวมาพอดี *(มีนตรา): แกเป็นไงบ้างยัยลิน? รอดเงื้อมมือมารดาประธานสาวสุดโหดหรือยัง หรือโดนจับไปโบกปูนถ่วงตึกแล้ว?* ฉันรีบพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็วด้วยปลายนิ้วที่สั่นนิดๆ จากความเค้น *(ลลิล): เกือบจะโดนถ่วงน้ำแล้วค่ะแก! นางเล่นโยนกองงานร้อยแปดพันเก้ามาให้ฉันทำภายในเที่ยงนี้ คิดจะฆ่ากันให้ตายทั้งเป็นชัดๆ แถมยังมีหน้ามาทำหน้าหมั่นไส้ใส่ฉันอีก* *(มีนตรา): อุ๊ย แรงมากแม่! แต่อย่าไปยอมค่ะยัยลิน นางหยิบยื่นความนรกมาให้ แกก็ต้องเสิร์ฟความปั่นป่วนกลับไปให้สาสม เอาให้อกแตกตายไปข้างหนึ่งเลย* คำยุยงของเพื่อนรักเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชะโลมใจ... หรือไม่กี่ลิตรน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟกันแน่นะ? ช่างเถอะค่ะ ในเมื่ออยากเล่นสงครามประสาทนัก ฉันก็พร้อมจะเป็นปรปักษ์ที่น่ากลัวที่สุดให้คุณประธานได้ปวดหัวเล่นเหมือนกัน เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางเสียงกระดาษพลิกไหวและเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่เป็นระยะ ฉันปั่นงานหัวหมุนจนแทบไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาเกือบจะเที่ยงตรง เอกสารกองโตถูกคัดแยก เย็บเล่ม และจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยวางตั้งตระหง่านอยู่ริมโต๊ะ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่มันจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้ฉันอนุญาต ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม ภริดากวาดสายตาคมกริบมองผลงานบนโต๊ะของฉันอย่างจับผิด ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยความประหลาดใจที่เห็นทุกอย่างเสร็จทันเวลาตามกำหนด "อืม... ก็ไม่แย่อย่างที่คิดนี่คะ" ภริดาเอ่ยเสียงเรียบ พยายามซ่อนแววตาตกใจเอาไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึม "นึกว่าจะยอมแพ้ร้องไห้กลับบ้านไปตั้งแต่ชั่วโมงแรกเสียอีก" "ระดับฉันแล้ว ไม่มีคำว่ายอมแพ้หريكหรอกค่ะท่านประธาน" ฉันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยืดอกเชิดหน้าสู้สายตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "งานราษฎร์งานหลวงหรือแม้แต่โปรเจกต์กู้ชาติ ฉันก็ผ่านมาหมดแล้วค่ะ แค่นี้จิ๊บๆ" ภริดาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของฉันทีละนิดจนระยะห่างเริ่มลดลง ความกดดันแปลกๆ ลอยวนอยู่ในอากาศรอบตัวเราสองคน "ปากเก่งจริงๆ นะคะคุณลลิล... หวังว่าความมั่นใจแบบนี้ จะยังอยู่ครบถ้วนตอนบ่ายนะ เพราะคุณยังมีนัดสำคัญที่ต้องจัดการต่อ" "นัดอะไรอีกคะ? นี่ฉันยังไม่ได้พักกินข้าวกลางวันเลยนะ..." ฉันอดไม่ได้ที่จะโวยวายออกมาเบาๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของอีกฝ่าย "หน้าที่เลขาฯ ไม่มีสิทธิ์บ่นเรื่องเวลาพักค่ะ" ภริดาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าสวยเฉียบเคลื่อนเข้าไปใกล้เสียจนฉันได้กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังที่ผสมผสานกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ "เที่ยงนี้คุณต้องเอาเอกสารชุดนี้ไปส่งให้คุณกรวีร์ที่ห้องประชุมรับรองแขกชั้นสิบห้าด้วยตัวเอง... และกรุณาแต่งตัวให้เรียบร้อยกว่านี้หน่อยนะคะ เพราะเขาเป็นแขกคนสำคัญของบริษัทเรา" พูดจบ ภริดาก็หันหลังกลับเตรียมจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ฉันยืนกำมือแน่นด้วยความหมั่นไส้จนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อ ให้ตายเถอะผู้หญิงคนนี้! นอกจากจะใช้งานฉันเหมือนทาสแล้ว ยังจะส่งฉันไปเผชิญหน้ากับ 'คุณกรวีร์' ผู้ชายที่มีรอยลิปสติกปริศนาบนเสื้อสูทคนนั้นอีกเนี่ยนะ? นี่มันแผนการกลั่นแกล้งขั้นสูงสุดชัดๆ! ฉันคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาด้วยอารมณ์ฮึดฮัด สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้นสิบห้าตามคำสั่ง บรรยากาศเงียบสงบของชั้นผู้บริหารระดับสูงทำให้เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้อง ฉันเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องประชุมรับรองแขกวีไอพี ประตูบานใหญ่ปิดสนิท แต่ทว่า... ก่อนที่ฉันจะทันได้ยกมือขึ้นเคาะเพื่อขออนุญาตเข้าไป ประตูบานนั้นกลับถูกผลักเปิดออกกว้างจากด้านในเสียก่อน ร่างสูงโปรดของกรวีร์ก้าวสวนออกมาด้วยท่าทีรีบร้อน และในจังหวะที่ไหล่ของเราเฉียดผ่านกันนั้นเอง— กลิ่นน้ำหอมผู้ชายคุ้นเคยลอยปะทะเข้ากับปลายจมูกของฉันอย่างจัง และภาพบนปกเสื้อสูทด้านในของเขาก็ปรากฏแก่สายตาอีกครั้ง รอยลิปสติกสีแดงสดเฉดเดิม... แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ปลายปกเสื้อด้านขวาของเขามีเส้นผมสีน้ำตาลยาวติดอยู่ ซึ่งมันช่าง... ยาวและคุ้นตาเสียเหลือเกิน ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับไปมองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มที่กำลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลอย่างบ้าคลั่งจนแทบระเบิด เส้นผมเส้นนั้น... และรอยลิปสติกนั่น... มันไม่ใช่ของมีนตราเพื่อนฉันคนเดียวแน่ๆ แล้วล่ะ! แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้หายจากอาการช็อก เสียงทุ้มหวานที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ดังขึ้นจากด้านในห้องประชุม "คุณกรวีร์คะ... เอกสารสัญญานั่น คุณลืมเอาไว้บนโต๊ะ... อ๊ะ!" ร่างเพรียวบางของภริดาที่ก้าวตามออกมาเพื่อจะทวงเอกสาร ชะงักค้างกลางอากาศทันทีเมื่อสายตาคู่สวยหันมาสบเข้ากับดวงตาของฉันที่ยืนถือแฟ้มเอกสารอ้าปากค้างอยู่หน้าประตู บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสนิทลงในชั่วพริบตา... ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาสักคำ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอกของฉัน กับประกายความตื่นตระหนกที่ฉายชัดอยู่ในแววตาของท่านประธานคนเก่ง—ที่ตอนนี้... กำลังยืนหน้าซีดเผือดราวกับคนทำความลับแตก! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในโลกแห่งเล่ห์กลและความรักสุดแซ่บนี้ด้วยกันนะคะ!