กาแฟแก้วนั้นที่เธอตั้งใจแกล้ง

"ถ้าฉันเป็นคุณนะ... จะไม่กล้าสบตาฉันตรงๆ แบบนี้หรอกค่ะท่านประธาน" น้ำเสียงของฉันราบเรียบ ทว่าสั่นระริกเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นผสมความสะใจที่ซ่อนไว้ไม่มิด ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีส้มพีชอมยิ้มบางเบา ขณะที่ดวงตาส่งตรงไปยังร่างสูงสง่าของภริดา ซึ่งกำลังยืนนิ่งค้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราบนชั้นเจ็ดสิบห้าตกอยู่ในความเงียบงัน ชนิดที่ว่าต่อให้มีเข็มสักเล่มตกกระทบพื้นพรมราคาแพง ก็คงได้ยินเสียงดังก้องกังวาน ภริดาเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยที่ปกติมักจะมองคนอื่นด้วยความเย่อหยิ่งและเฉยชา ตอนนี้กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างเสียอาการ เธอมองแก้วเซรามิกสีดำสนิทในมือสลับกับใบหน้าของฉันที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ให้ตายสิ... ภาพของประธานสาวผู้ทรงอิทธิพลที่ใครๆ ต่างพากันหวาดกลัว กำลังยืนถือแก้วกาแฟที่เต็มไปด้วยเกลือเม็ดโตละลายปนอยู่ มันช่างเป็นภาพที่คุ้มค่ากับการลงทุนลงแรงตื่นเช้ามาแกล้งเสียจริงค่ะ! "คุณลลิล..." ภริดาเค้นเสียงลอดไรฟัน เรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก "นี่คุณ... กล้ามากสินะคะ" "ฉันทำอะไรเหรอคะท่านประธาน? ฉันแค่ชงกาแฟดำสูตรพิเศษ... เพื่อกระตุ้นพลังงานในการทำงานให้คุณริดาแต่เช้าเองนะคะ สูตรนี้รับรองว่าตื่นเต็มตา ไม่เชื่อคุณริดาชิมดูอีกรอบสิคะ เผื่อรสชาติมันจะยัง... เค็มไม่พอ" ฉันลอยหน้าลอยตาตอบ พร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเธอทีละน้อยอย่างไม่ยอมแพ้ ตั้งแต่เข้ามาทำงานเป็นเลขาฯ ส่วนตัวให้ผู้หญิงคนนี้เมื่ออาทิตย์ก่อน ฉันโดนเธอกลั่นแกล้งสารพัด ทั้งสั่งงานแก้แล้วแก้อีกตอนห้ามนား กำหนดเดดไลน์บ้าบอ และสายตาดูถูกเหยียดหยามที่เธอมักจะส่งมาให้ราวกับฉันเป็นแค่ฝุ่นผง วันนี้แหละ... คือการเอาคืนที่สาสมที่สุด! ภริดากลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่ เธอยังคงถือแก้วกาแฟแก้วนั้นค้างไว้ราวกับไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไรดี ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มขยับเข้าใกล้ขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาคู่คมจ้องมองฉันเขม็ง ประกายไฟในแววตาคู่นั้นเด่นชัดเสียจนฉันเกือบจะก้าวถอยหลังด้วยความหวั่นเกรง "คุณคิดว่าเล่นสนุกอะไรอยู่หะ?" ภริดาก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงของเธอต่ำลงจนกล ายเป็นกระซิบที่ทรงพลัง "คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะไล่คุณออก... แล้วคุณจะได้ไปฟ้องร้องเรียกค่าชดเชยว่างั้นเถอะ? ฝันไปเถอะค่ะลลิล คนอย่างภริดาไม่มีวันยอมให้คุณเล่นเกมตื้นๆ แบบนี้ชนะหรอก!" "อ้าว... นี่ฉันหวังดีแท้ๆ นะคะเนี่ย" ฉันแสร้งตีหน้าเศร้า ทำเสียงอ่อยอย่างน่าหมั่นไส้ "ในเมื่อกาแฟมันเค็ม... งั้นท่านประธานก็ควรจะดื่มให้หมดแก้วนะคะ เพื่อเป็นเกียรติแก่ความตั้งใจของเลขาฯ มือใหม่อย่างฉัน" "คุณ!" ภริดาโกรธจนหน้าดำคร่ำเครียด มือบางที่ถือแก้วกาแฟสั่นน้อยๆ ด้วยความโมโห เธอยกแก้วขึ้นมาทำท่าจะเทมันใส่หัวฉัน แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ เมื่อสายตาของเราประสานกันอย่างจัง—ระยะห่างระหว่างเราตอนนี้เหลือเพียงแค่ความกว้างของโต๊ะทำงานตัวเดียวเท่านั้น กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกาแฟจางๆ ลอยมาแตะจมูก ภริดาตัวสูงกว่าฉันร่วมคืบ ทำให้เวลาเธอก้มตัวลงมามอง ฉันต้องแหงนหน้าขึ้นสลัดความกลัวออกไปจากใจ ดวงตาคมกริบของเธอดูลึกล้ำและน่าค้นหาอย่างประหลาด ในวินาทีนั้น... หัวใจของฉันกลับเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ บ้าจริง! นี่ฉันกำลังใจเต้นกับยัยป้าปากร้ายนี่เหรอเนี่ย? "อยากให้ฉันดื่มมากใช่ไหมคะ..." น้ำเสียงของภริดาเปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย มันไม่ได้เกรี้ยวกราดเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับแหบพร่าและเต็มไปด้วยความท้าทายที่ทำให้แผ่นหลังของฉันเย็นวาบ "คะ... คุณจะทำอะไร?" ฉันเริ่มเสียงสั่นขึ้นมาจริงๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยเฉี่ยว ภริดาไม่ได้ตอบคำถาม เธอกลับยกแก้วกาแฟแก้วนั้นขึ้นจรดริมฝีปากของตัวเองช้าๆ สายตาคมปลาบยังคงจ้องมองตรงมาที่ฉัน ไม่ละสายตาไปไหนเลยแม้แต่วินาทีเดียว—เธอกลืนกาแฟเค็มปี๋แก้วนั้นลงคอไปอึกใหญ่ต่อหน้าต่อตาฉัน! "อุ๊ย!" ฉันอุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบเอามือปิดปากตัวเอง ภริดาขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าสวยเหเกร็งขึ้นมาทันทีด้วยรสชาติเค็มปร่าที่แผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก แต่เธอกลับฝืนกลืนมันลงไปอย่างไม่น่าเชื่อ ก่อนจะวางแก้วกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น *เคร้ง!* "รสชาติ..." เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอาการพะอืดพะอม ดวงตาแดงก่ำจ้องมองฉันเขม็ง "ฝีมือ... แย่มากค่ะ!" "คุณริดา... คุณบ้าหรือเปล่าคะเนี่ย! ทำไมถึงดื่มเข้าไปจริงๆ ล่ะ!" ฉันโผล่งออกมาด้วยความลืมตัว ความสะใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เปลี่ยนเป็นความตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก มือบางเอื้อมไปคว้าทิชชูบนโต๊ะมายื่นให้เธอด้วยความลืมตัว ภริดารับทิชชูมาเช็ดริมฝีปากลวกๆ เธอยังคงยืนหายใจหอบถี่ ใบหน้าที่เคยนิ่งสนิทตอนนี้แดงก่ำเพราะความเค็มและอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ทว่าแทนที่เธอจะอาละวาดหรือไล่ฉันออกอย่างที่ควรจะเป็น ร่างสูงกลับโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น... ใกล้จนหน้าผากของเราเกือบจะชนกัน "เพราะฉันไม่อยากให้ใครหน้าไหน... มามองว่าฉันพ่ายแพ้ยังไงล่ะคะ" ภริดากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของฉัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ "และที่สำคัญ... เกมที่คุณเป็นคนเริ่มเนี่ย ฉันเป็นคนกำหนดกติกาเองค่ะคุณลลิล" บรรยากาศระหว่างเราตึงเครียดและร้อนรุ่มขึ้นมาในเวลาเดียวกัน เคมีบางอย่างที่อธิบายไม่ได้กำลังดึงดูดเราเข้าหากันอย่างรุนแรง หัวใจของฉันเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันในห้อง ทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัวและรีบผละถอยหลังออกมาทันที ภริดาเองก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เธอยืดตัวตรงจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเยือกเย็นดังเดิมในเสี้ยววินาที "เข้ามาค่ะ!" ภริดาตะโกนสั่งเสียงเข้ม สิ้นเสียงอนุญาต ประตูห้องทำงานก็เปิดผางออก ร่างสูงโปรดของ 'กรวีร์' อดีตคู่หมั้นหนุ่มหล่อที่พยายามตามตื้อและหาเรื่องเข้าหาภริดาอยู่เสมอ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่าง "ริดาครับ ผมเอาโปรเจกต์ใหม่มาเสนอ... อ้าว คุณลลิลก็อยู่ด้วยเหรอครับเนี่ย บรรยากาศดูเครียดๆ นะครับเนี่ย มีอะไรกันหรือเปล่า?" กรวีร์กวาดสายตามองฉันกับภริดาสลับกันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ฉันรีบก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อซ่อนใบหน้าที่ยังคงแดงก่ำจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่ก่อนที่ฉันจะได้หาข้ออ้างปลีกตัวออกไปจากห้องนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นภริดากำลังจ้องมองกรวีร์ด้วยแววตาเย็นชา ก่อนที่ประธานสาวจะหันกลับมามองฉันด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง... สายตาที่บอกเป็นนัยว่า 'บัญชีแค้นระหว่างเรา... ยังไม่จบแค่นี้แน่' และก่อนที่ใครจะทันได้เอաբทสนทนาใดต่อ ประตูลิฟท์ส่วนตัวด้านหลังห้องทำงานที่เชื่อมตรงมาจากชั้นจอดรถ VIP ก็เกิดเสียงเตือนดังขึ้น พร้อมกับร่างของบุคคลที่สาม... คนที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะโผล่มาในเวลานี้ ก้าวออกมาจากลิฟท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พร้อมกับแฟ้มเอกสารลับในมือ "คุณริดาครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความแสบของยัยน้องลลิลกับท่านประธานสายซึนคนนี้นะคะ!