บอสลับที่ตื่นขึ้นมากลางทาง

“อย่าขยับไปไหนเด็ดขาด เรย์... ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวตามจังหวะที่ฉันบอก” เสียงทุ้มต่ำของเซนดังขึ้นชิดใบหู ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนแทบหยุดหายใจ กลิ่นอายของดินชื้นและโลหะเก่าแก่ฟุ้งกระจายอยู่ในวิหารใต้ดินที่ควรจะร้างผู้คน บรรยากาศรอบตัวบัดนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ฝุ่นละอองที่ลอยเคว้ง แต่มี ‘ไอสังหาร’ ที่เข้มข้นจนผิวหนังของเรย์รู้สึกเสียวซ่านราวกับถูกเข็มเล่มเล็กๆ ทิ่มแทง เรย์เม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างที่ดูเหมือนห้องเก็บสมบัติล้ำค่า แต่น่าแปลกที่แท่นหินใจกลางห้องกลับว่างเปล่า มีเพียงโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่ขาดสะบั้นกองอยู่กับพื้น ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างเพิ่ง ‘หลุดออกไป’ จากพันธนาการเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ “ค่าสถานะความร้อนของอากาศเปลี่ยนไปห้าองศาในเสี้ยววินาที” เรย์พึมพำขณะนิ้วเรียวรัวลงบนหน้าต่างโปร่งแสงของระบบวิเคราะห์สถานะ “เซน... อัตราการเต้นของหัวใจนายพุ่งสูงขึ้นผิดปกติ หรือว่านั่นไม่ใช่หัวใจของนายกันแน่?” เซนไม่ได้ตอบในทันที เขาขยับกายมายืนขวางหน้าเรย์ไว้อย่างมิดชิด ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้มดูสงบนิ่ง แต่สายตาที่เขามองไปยังความมืดมิดเบื้องหน้ากลับเต็มไปด้วยความระแวดระวังที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน “เธออ่านเกมขาดเสมอเรย์ แต่ครั้งนี้... กฎเกณฑ์ของระบบอาจใช้ไม่ได้กับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น” *เคร้ง...* เสียงโซ่ตรวนที่กองอยู่บนพื้นขยับเขยื้อน ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกระชากมัน เรย์สูดหายใจเข้าลึก พยายามคุมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาเข้าที่ ในฐานะอดีตโปรเพลเยอร์ เขาผ่านการเผชิญหน้ากับบอสมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่ ‘ความรู้สึกถึงภัยคุกคาม’ จะสั่นประสาทได้รุนแรงเท่าครั้งนี้ ระบบไม่ได้แจ้งเตือนถึงการมาถึงของบอส ไม่มีการประกาศชื่อมอนสเตอร์ ไม่มีแถบเลือดสีแดงปรากฏบนฟ้า นี่คือสิ่งที่อยู่นอกเหนือการคำนวณ... บอสลับที่ไม่ได้ถูกโปรแกรมมาให้อยู่ในหน้าต่างภารกิจ “มันไม่ใช่บั๊ก” เซนเอ่ยขึ้น ราวกับอ่านใจคนข้างกายออก “มันคือผู้เฝ้าประตูที่หลับใหลมาตั้งแต่ยุคเซิร์ฟเวอร์อัลฟ่า ข้อมูลของมันถูกลบหายไปจากบันทึกของผู้เล่นทุกคน... เว้นแต่คนที่มีสิทธิ์เข้าถึง ‘สถาปัตยกรรมระดับแกนกลาง’ อย่างฉัน” ทันใดนั้น ความมืดมิดเบื้องหน้าก็เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง เงาตะคุ่มขนาดมหึมาค่อยๆ ยืดขยายจนเกือบแตะเพดานวิหาร ดวงตาสีอำพันคู่หนึ่งเปิดขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความมืด แสงจากดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบและทรงพลัง จนทำให้เรย์รู้สึกเหมือนตนเองเป็นเพียงมดปลวกที่กำลังเผชิญหน้ากับพายุทอร์นาโด [คำเตือนจากระบบ: คุณได้เข้าสู่เขตพื้นที่ของ 'ผู้พิทักษ์ที่ถูกลืม - เอเรบัส' กรุณาถอยออกในทันที!] เสียงแจ้งเตือนของระบบรัวถี่ยิบจนหน้าต่างคำสั่งสีแดงพร่าพรายไปทั่วลานสายตา เรย์กำด้ามดาบในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาไม่ได้ถอยหลังตามที่ระบบแนะนำ แต่กลับก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวเพื่อมายืนเคียงข้างเซน “ในเมื่อมันถูกลืมไปแล้ว” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด “เราก็แค่ต้องทำให้มัน ‘จำ’ ให้ได้ว่าใครเป็นคนก้าวเข้ามาในถิ่นของมัน” เซนหันมามองเรย์ชั่วครู่ มุมปากที่เคยเรียบเฉยปรากฏรอยยิ้มบางเบาที่แฝงไปด้วยความชื่นชมและห่วงใย “ถ้างั้น... เตรียมตัวให้พร้อม เรย์ อย่าให้คลาดสายตาจากจังหวะการเคลื่อนไหวของมันแม้แต่มิลลิเมตรเดียว” ทันใดนั้น เอเรบัสก็ขยับตัว กรงเล็บขนาดมหึมาฟาดลงมาบนพื้นหินจนแตกร้าว แรงสั่นสะเทือนส่งผลให้เพดานวิหารพังถล่มลงมาเป็นห่าฝน เรย์กระโจนหลบไปด้านข้างพร้อมกับออกคำสั่งผ่านเสียงที่ฉับไว “เซน! เบนเข็มพลังเวทไปที่จุดอับสายตาทางทิศตะวันออก ผมจะล่อความสนใจมันเอง!” การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด เรย์พุ่งตัวผ่านเงาขนาดใหญ่ด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของเลเวลปกติ เขาอ่านทิศทางการโจมตีผ่านการสั่นไหวของอากาศรอบข้าง แม้จะเป็นบอสลับที่โหดเหี้ยมและรวดเร็ว แต่เรย์ก็พบ ‘ช่องโหว่’ ที่เกิดจากการขยับตัวของมันในทุกๆ สามวินาที “สาม... สอง... หนึ่ง... ตรงนั้น!” ดาบเล่มคมพุ่งเข้าใส่รอยแยกบนเกราะไหล่ของเอเรบัส ทว่าแทนที่มันจะส่งผลให้บอสบาดเจ็บ แรงปะทะกลับสะท้อนกลับมาจนเรย์กระเด็นไปกระแทกกับกำแพงหิน ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างจนหน้าจอแจ้งสถานะ [HP: 15%] กะพริบถี่เป็นสีแดงฉาน เซนพุ่งเข้ามาคว้าตัวเรย์ไว้ได้ทันท่วงที ดวงตาของเซนเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสว่างวาบ ราวกับรหัสคอมพิวเตอร์ที่กำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาล “เรย์! มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่มันคือ ‘ฐานข้อมูลที่มีชีวิต’ การโจมตีทางกายภาพจะถูกระบบสะท้อนกลับทั้งหมด!” เรย์ไอออกมาเป็นเลือดก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “สมกับเป็นบอสที่ซ่อนอยู่ใต้ดินลึกจริงๆ นะ... ถ้ากายภาพใช้ไม่ได้ ก็ต้องใช้ข้อมูลเข้าสู้สินะ” เขาหยิบไอเทม ‘รหัสคีย์การ์ด’ ที่เคยได้รับจากภารกิจลับบทที่แล้วขึ้นมา มือสั่นเทาพยายามกดลงบนหน้าต่างระบบเพื่อทำการแฮกเข้าสู่รหัสของมอนสเตอร์โดยตรง ขณะที่เอเรบัสเงื้อมมือขึ้นหมายจะปิดฉากผู้บุกรุกทั้งสองให้สิ้นซากในคราวเดียว กรงเล็บแหลมคมพุ่งลงมาดั่งสายฟ้าฟาด ทว่าวินาทีนั้นเอง หน้าต่างคำสั่งของระบบก็ได้เด้งขึ้นมาตรงหน้าเรย์พร้อมตัวอักษรสีทองอร่ามที่สั่นไหว [ตรวจพบการเข้าถึงรหัสลับ: เริ่มต้นกระบวนการปลดล็อกโครงสร้าง...] บอสลับที่กำลังจะสังหารทั้งคู่หยุดชะงัก ร่างกายของมันเริ่มกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าที่ค่อยๆ สลายตัวไป ความเงียบกลับมาเยือนวิหารอีกครั้ง ทว่าในความเงียบนั้นเอง กลับมีเสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินออกมาจากความมืดที่อยู่ลึกเข้าไปข้างหลังบอส... คนที่ไม่ได้ควรจะอยู่ในเกมนี้ด้วยซ้ำ เรย์มองไปยังร่างที่ปรากฏตัวขึ้นด้วยสายตาเบิกกว้าง “คุณ... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? ทั้งที่เกมนี้ถูกล็อกไอพีไว้ไม่ให้ใครเข้ามาแทรกแซงได้แล้วแท้ๆ!” ร่างนั้นขยับรอยยิ้มเยือกเย็นพลางเอ่ยคำพูดที่ทำลายความหวังของเรย์ลงจนสิ้น “ดูเหมือนว่าความลับที่พวกเธอพยายามจะปกป้อง... มันกำลังจะกลายเป็นจุดจบของเซิร์ฟเวอร์นี้ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปนะ เรย์” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ไขปริศนา และลุ้นระทึกไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนต่อไปด้วยนะคะ!