ความใกล้ชิดที่ใจสั่น

เสียงเหล็กกระทบกันดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก เศษหินและฝุ่นผงจากการระเบิดฟุ้งกระจายจนทัศนียภาพเบื้องหน้าเหลือเพียงสีเทาขุ่นมัว เรย์กัดฟันกรอด ความเจ็บแปลบที่ต้นแขนขวาจากการถูกคมดาบของบอสระดับยศอัศวินเงาสีครามเฉี่ยวผ่านเมื่อครู่ ไม่ใช่สิ่งที่น่ากังวลเท่ากับค่าพลังชีวิตที่ร่วงลงมาแตะเส้นตายสีแดงฉาน 12 เปอร์เซ็นต์... ในเกม VRMMO «แอสตราเลีย» อัตราความเสียหายระดับนี้หมายถึงความตายที่รออยู่แค่เอื้อม แต่สิ่งที่ทำให้เรย์ไม่อาจหลับตาลงได้คือร่างสูงโปร่งของเซนที่ยืนขวางกั้นระหว่างเขากับคมดาบมรณะนั้นอยู่ “ถอยไปเซน คุณรับการโจมตีรอบที่สามติดต่อกันไม่ไหวหรอก ค่าความทนทานของเกราะคุณลดลงจนถึงขีดจำกัดแล้วนะ” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหอบสะท้าน มือข้างที่ยังใช้งานได้ดีควักขวดโพชั่นฟื้นฟูระดับสูงออกมา แต่ยังไม่ทันได้เปิดฝา นิ้วเรียวยาวของอีกฝ่ายก็เอื้อมมาแตะข้อมือเขาไว้เบาๆ ความเย็นยะเยือกจากถุงมือเหล็กของเซนตัดกับไอความร้อนระอุในสนามรบได้อย่างประหลาด “ถ้าผมถอย... คนที่จะโดนฟันคือคุณ” เซนเอห,ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว แม้ว่าหยาดเหงื่อจะไหลซึมตามกรอบหน้าคมคายนั้นแล้วก็ตาม ดวงตาสีอัมพันภายใต้เงาหมวกเหล็กกวาดมองรูปแบบการโจมตีของบอสอย่างรวดเร็ว “วิเคราะห์ความเร็วของมันสิเรย์ ตอนนี้ดาบเล่มนั้นกำลังจะเปลี่ยนวิถี” เรย์สบตากับอีกฝ่ายเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับอ่านความมั่นใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบนั้นได้ทันที สมองอดีตโปรเพลเยอร์คำนวณความน่าจะเป็นในเสี้ยววินาที ข้อมูลมอนสเตอร์นับร้อยชนิดไหลผ่านหัวราวกับสายน้ำ จริงด้วย... บอสตัวนี้ไม่ได้ใช้พละกำลังบริสุทธิ์ แต่มันอาศัย "แรงเหวี่ยง" จากเสาหินด้านหลัง หากใช้ทักษะสะท้อนการโจมตีสวนกลับในมุม 45 องศา เกราะของมันจะเกิดช่องโหว่! “ซ้ายมือ... สามก้าว!” เรย์ตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งตัวออกไปพร้อมเซนราวกับเงาตามตัว ท่วงท่าการประสานงานของทั้งคู่ไม่ได้เกิดจากระบบปาร์ตี้อัตโนมัติ แต่มันหลอมรวมด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งที่สั่งสมมาจากการผ่านศึกหนักด้วยกันหลายต่อหลายครั้ง เรย์ใช้ทักษะ [มีดเงาพเนจร] ปักลงพื้นเพื่อสร้างแรงส่ง ขณะที่เซนเบี่ยงดาบใหญ่เข้าปะทะกับคมดาบอัศวินเงาสีครามเต็มแรง เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหวจนเกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบไปทั่วห้องโถงใต้ดิน เปรี้ยง! แรงสะท้อนทำให้พื้นหินแตกร้าวเป็นทางยาว ร่างของเรย์เซถลาไปข้างหลังเล็กน้อย แต่เซนกลับใช้มือข้างหนึ่งคว้าเอวของเขาไว้เพื่อประคองไม่ให้ล้มลง แรงปะทะที่แนบชิดทำให้เรย์สัมผัสได้ถึงไออุ่นและอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วกว่าปกติจากร่างสูง แม้ในเกมนี้ระบบความรู้สึกจะถูกลดทอนลงไปบ้าง แต่วินาทีนี้เขากลับรู้สึกเหมือนผิวเนื้อแนบชิดกันจริงๆ “ระวัง!” เซนกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยก่อนจะดึงเรย์ให้ก้มหลบคมดาบที่กวาดผ่านอากาศไปเฉียดฉิว เส้นผมสีเงินยวงของเรย์ไหวระต้นคอของอีกฝ่าย กลิ่นอายเฉพาะตัวของระบบจำลองกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของเซนลอยแตะจมูก—กลิ่นสนซีดาร์ยามฝนโปรด บอสอัศวินเงาสีครามคำรามลั่นเมื่อการโจมตีพลาดเป้า และตามการคาดการณ์ของเรย์ เกราะบริเวณอกของมันเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่จากการรับแรงกระแทกของทักษะประสานเมื่อครู่ นี่คือโอกาสทอง! “เซน... ปิดฉากมันกัน” เรย์เงยหน้าขึ้นสบตา เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ประกายตาคมกริบของนักวิเคราะห์เปล่งประกายเจิดจ้าท่ามกลางความมืด “ตามบัญชาเลยครับ... คู่หูของผม” เซนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่หาดูได้ยากและมักจะปรากฏขึ้นเฉพาะเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพังเท่านั้น พริบตานั้น ออร่าสีทองเจิดจ้าก็พวยพุ่งออกจากร่างของเซน ทักษะลับประจำตัวกิลด์มาสเตอร์ [พิพากษาแห่งอรุณรุ่ง] ถูกปลดปล่อยออกมา ร่างของเซนพุ่งทะยานราวกับดาวตกแหวกความมืดเข้าประชิดตัวบอสในชั่วพริบตาเดียว ดาบใหญ่ในมือตวัดฟันเป็นรูปกากบาทผ่ากลางเกราะที่ร้าวรานของบอสอัศวินจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายของมอนสเตอร์ดังสะท้อน ก่อนที่ร่างมหึมานั้นจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวนับล้านดวง โปรยปรางลงมาราวกับหิมะในฤดูหนาว [ประกาศระบบ: ผู้เล่น ‘เซน’ และผู้เล่น ‘เรย์’ เอาชนะบอสลับ ‘อัศวินเงาสีครามแห่งพันธสัญญา’ สำเร็จ] [ได้รับค่าประสบการณ์จำนวนมหาศาล...] [เลเวลเพิ่มขึ้น 2 ระดับ!] เรย์ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นหินเพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดการต่อสู้ ค่าความอิ่มตัวและพลังงานลดฮวบลงจนตัวละครเริ่มมีอาการโปร่งใสเล็กน้อย การต่อสู้เมื่อครู่สูญเสียพลังงานจิตไปไม่น้อยเลยทีเดียวนะคะ “ไหวไหมครับ?” เสียงทุ้มดังขึ้นเหนือศีรษะ เซนย่อตัวลงมานั่งชันเข่าข้างหนึ่งอยู่ตรงหน้า มือหนายื่นผ้าเช็ดหน้าสะอาดสะอ้านมาซับหยาดเหงื่อที่ขมับให้เรย์อย่างเบามือ โดยไม่รอให้เจ้าตัวปฏิเสธ เรย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ด้วยความประหม่า ความใกล้ชิดที่มากเกินไประหว่างพวกเขามักทำให้เรย์ทำตัวไม่ถูกอยู่เสมอ แม้ปากจะบอกว่าเป็นแค่เพื่อนร่วมกิลด์และคู่หูเชิงกลยุทธ์ แต่การกระทำของเซนในหลายๆ ครั้งมักจะล้ำเส้นความสัมพันธ์นั้นไปไกลโข “ฉัน... ฉันจัดการเองได้น่า เซน คุณควรไปเช็คหลอดเลือดตัวเองก่อนนะ เลือดคุณก็เหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์เหมือนกันไม่ใช่เหรอ” เรย์เบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ แม้พยายามจะทำเสียงดุ แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือจนน่าเอ็นดู เซนหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ฟังดูอบอุ่นและผ่อนคลาย “เป็นห่วงผมเหรอครับ? ดีใจจัง” “ใครเป็นห่วงกัน! อย่าหลงตัวเองนักเลยนะ” เรย์รีบแก้ตัวเสียงแข็ง พลางยื่นมือไปคว้าไอเทมดรอปจากพื้นเพื่อเปลี่ยนเรื่อง แต่ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับกล่องสมบัติสีดำสนิทที่ซ่อนอยู่ใต้ซากศพของบอส แสงไฟรอบตัวก็ดับวูบลงอย่างกะทันหัน บรรยากาศรอบกายเปลี่ยนจากห้องโถงใต้ดินกลายเป็นความว่างเปล่าสีดำสนิท ไร้ซึ่งเสียงใดๆ นอกจากเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบร่องรอยพลังงานแปลกปลอม...] [เงื่อนไขลับ ‘ประตูสู่นครโบราณ’ ถูกกระตุ้นโดยผู้เล่นเรย์] [กำลังทำการเคลื่อนย้ายไปยังมิติส่วนตัว... 3... 2... 1...] เรย์เบิกตากว้างเมื่อพื้นดินใต้ร่างหายวับไป เขาร่วงหล่นลงสู่ความมืดเบื้องล่าง แต่ก่อนที่ความตื่นตระหนกจะเข้าครอบงำ มืออุ่นจัดของใครบางคนก็คว้าจับข้อมือของเขาไว้แน่นแล้วดึงเข้าไปโอบกอดแนบชิดในอ้อมอก “จับผมไว้ให้แน่นๆ นะครับเรย์... ดูเหมือนว่าพวกเราจะได้เจอเรื่องสนุกเข้าให้อีกแล้วล่ะ” เสียงกระซิบที่ดังชิดริมหูพร้อมกับแรงดึงดูดมหาศาลที่ฉุดกระชากทั้งคู่ดิ่งลึก, ทว่าก่อนที่สติจะดับวูบลงไปพร้อมกับแสงสว่างวาบที่ปลายอุโมงค์มิติ เรย์กลับสัมผัสได้ถึงกระดาษปริศนาแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นลงมาแนบฝ่ามือ—มันคือจดหมายผนึกด้วยตราประทับรูปกุหลาบสีเลือด ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของบุคคลที่เรย์ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นชื่อนี้ในเกมอีกตลอดกาล... คนคนนั้นที่ควรจะหายสาบสูญไปตั้งแต่เหตุการณ์เซิร์ฟเวอร์ล่มเมื่อสามปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ไขปริศนา และลุ้นระทึกไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนนี้ด้วยนะคะ!